ลู่เฉินใจเยือกเย็นลงทันที
ไม่คิดแม้แต่น้อย ใช้วิชาเงาอำมหิต ร่างพลันขยับ กลายเป็นเงาดำพุ่งหลบไปด้านข้าง หลบมีดอันดุดันนั้นได้อย่างฉิวเฉียด
ปัง....
ณ จุดที่ลู่เฉินยืนอยู่ก่อนหน้านี้ เศษไม้ปลิวว่อน โต๊ะเก้าอี้แตกกระจุย
พลังลมปราณอันน่าสะพรึง ยังพลิกกระจัดกระจายอาหารบนโต๊ะปลิวกระเด็นไปหมด
จางป๋อแยกกำแพงพลังไร้รูปขึ้นมาบัง กันเศษอาหารเหล่านั้นไว้
ลั่วชิงเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เม้มปากน้อย ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
"เกินไปแล้ว"
"กล้าทำลายอาหารถึงเพียงนี้ จางป๋อ ท่านดูเขาสิ...."
ลั่วชิงเซวียนเอวคอดสองมือจ้องม้าอารักขาอย่างโกรธเกรี้ยว
จางป๋อตอนนี้ ก็เริ่มหมดความอดทนเช่นกัน
ฮึ่ม!
ม้าอารักขาที่ฟันมีดลงไป ยังไม่ทันจะหาตัวลู่เฉินที่หายไปได้ ในวินาทีถัดมา ก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลกระแทกเข้าที่กลางอก
แล้วร่างก็เสียการควบคุม ปังสนั่น ร่วงหล่นออกจากห้องหรูหราเหมือนกับอารักขาคนก่อนหน้าอย่างแรง กระแทกลงไปชั้นล่าง
อกบุ๋มลงไป เลือดไหลออกจากปากจมูก ไร้ซึ่งความรู้สึกเป็นตาย
เซินลี่ที่ยืนอยู่ข้างนอกห้องหรูหรา รู้สึกเพียงลมกระโชกพัดผ่านข้างหู ทำให้เขาตกตะลึงอยู่ตรงนั้น
ลู่เฉินที่ซุ่มแฝงอยู่ในความมืด ดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่ง มีดสั้นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ ร่างเคลื่อนไหวอย่างสุดลูกหูลูกตา ปรากฏกายวาบ แล้วแทงมีดตรงไปยังหัวใจของเซินลี่
ชั่วพริบตาเดียว
ภัยคุกคามแห่งความตายอันน่าสะพรึงกลัวจู่โจมเข้ามา เซินลี่ตกใจสุดขีด รีบเอี้ยวตัวหลบ มีดสั้นอันคมกริบเฉือนผ่านกลางอก เลือดพุ่งกระฉูดทันที
"อ๊า....ทาสเลวทราม!"
"เจ้าหาที่ตาย!"