“เฒ่าหมา เจ้านี่ปัสสาวะยังแทบจะพุ่งไม่ตรงเลย กระจอกเช่นนี้ ยังกล้าคิดวางยาแม่นางผู้นี้หรือ?”
“กระดูกสุนัขเฮงซวยอย่างเจ้า คิดว่าตัวเองจะแข็งขึ้นได้งั้นรึ?!”
ภายในมณฑปทิ้งร้างแห่งเขาฮุยซานหลิ่ง
สตรีรูปโฉมงดงาม ใบหน้าแดงก่ำ 'กู้ชิงเสวี่ย' จ้องมองชายชราผมบาง หน้าตาแก่หง่อมตรงหน้า พลางสาดคำด่าทอไม่ขาดปาก
แม้สติจะเริ่มเลือนลาง แต่แววตาแห่งความแค้นและความเย้ยหยัน กลับเฉียบคมราวกับดาบเหล็กกล้า เสียดแทงเข้าไปในตัวชายชราอย่างแรง
ชายชราลู่เฉิน นิ่งงันจ้องมองสตรีที่กำลังด่าทอตรงหน้า ตกอยู่ในความสับสน
ไม่นานนัก ความเจ็บปวดราวกับเข็มทิ่มแทงก็ผุดขึ้นในสมอง ทำให้เขาอดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดไม่ได้!
“ข้านี่มัน...ข้ามเวลามาหรือนี่?”
“แล้วยังสิงร่างเข้าไปในชายแก่ที่ใกล้จะตายได้อีก?”
เขาไม่ทันได้ใส่ใจคำด่าทอข้างหู ก้มลงมองแขนที่เต็มไปด้วยรอยย่น สมองตื้อตันไปหมด
ชั่วครู่ต่อมา
ความเจ็บปวดจางหายไป ลู่เฉินสูดหายใจเฮือกใหญ่ เหงื่อที่ซึมออกมาเปียกชุ่มเส้นผมบริเวณขมับไปหมด
ข่าวดี คือตัวเองออกไปซื้อบุหรี่แล้วดวงเฮง แม้จะไม่ตาย กลับกลายเป็นผู้ข้ามเวลามาได้
ข่าวร้าย
คือสิงร่างเข้าไปในโลกแฟนตาซีที่การฝึกวรยุทธ์เฟื่องฟู และร่างนี้ก็แก่ชราอัปมงคลจนเหลือเวลาอีกไม่มาก
อีกทั้ง...
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้น มองสตรีที่สติเลือนราง กำลังฉีกเสื้อผ้าตัวเองไปเรื่อย ปากก็ยังพึมพำคำด่าทอ คอของเขากลืนน้ำลายลงไปอย่างขมขื่น
ความทรงจำที่เพิ่งผุดขึ้นมาเมื่อครู่ บอกเขาอย่างชัดเจน
สตรีตรงหน้า คือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกู้ ส่วนตัวเอง คือพ่อบ้านทาสผู้ต่ำต้อยของตระกูลกู้
ร่างเดิมของเขาคบคิดกับศัตรูของจวนกู้ หลอกกู้ชิงเสวี่ยออกมาจากเมืองเฮย์มู่เฉิง เตรียมจับตัวนางไว้ เพื่อใช้ข่มขู่แม่ใหญ่แห่งจวนกู้ ให้ยอมจำนน
แถมยังแอบวางยาแรงใส่ลงไป หวังจะข่มขืนนางให้จงได้
แต่ร่างเดิมมันกระจอกเกินไป ต้องพึ่งยาเท่านั้นถึงจะแข็งได้ พอกินยาเข้าไป กลับทนฤทธิ์ยาที่รุนแรงไม่ไหว ถึงแก่ความตาย!
ลู่เฉินจึงได้อาศัยร่างนี้สิงสู่มาแทน!
จวนกู้ในเมืองเฮย์มู่เฉิง เพราะกู้ไป๋ ประมุขตระกูลกู้ เป็นถึงผู้ฝึกขั้นหลังฟ้า ชั้นที่เก้า จึงประคองตัวกับอีกสองสุดยอด势力的ในเมือง กลายเป็นสามก๊กที่คานอำนาจซึ่งกันและกัน
แต่หลายเดือนก่อน กู้ไป๋กลับหายตัวไปอย่างลึกลับ รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ อีกสองตระกูลที่เหลือ ต่างจ้องเขม็งไปที่จวนกู้ซึ่งสูญเสียยอดฝีมือไปแล้ว เตรียมจะกลืนกินให้สิ้นซาก
คนเดียวที่ยังพอประคับประคองสถานการณ์ไว้ได้ ก็มีเพียงแม่ใหญ่จวนกู้ 'หลิวเสวี่ย' ด้วยพลังขั้นหลังฟ้า ชั้นที่แปด ประคองร่างไว้อย่างทรหด!
กู้ชิงเสวี่ยเป็นน้องสาวของกู้ไป๋ ปีนี้เพิ่งสิบเก้า ฝีมืออยู่ขั้นหลังฟ้า ชั้นที่ห้า
ในฐานะม่ายของตระกูลกู้ เพื่อปกป้องเลือดเนื้อสายสุดท้ายของตระกูล ยอมทำทุกวิถีทาง!
ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดเรื่องพ่อบ้านจวนกู้คบคิดคนนอกขึ้น
ตราบใดที่จับกู้ชิงเสวี่ยได้ หลิวเสวี่ยก็ต้องจำยอม
ลู่เฉินจ้องมองขวดยาเล็กๆ ที่ว่างเปล่าในมือ สีหน้าเหม็นขุ่นนัก
พอเข้าใจต้นสายปลายเหตุทั้งหมดแล้ว หัวใจของเขาก็จมดิ่งลงสู่ก้นเหว
“ให้ตายสิ...”
“ร่างเดิมคบคิดกับตระกูล'เฉิน' หลอกกู้ชิงเสวี่ยมาที่เขาฮุยซานหลิ่ง แล้วแอบวางยาให้สติฟั่นเฟือน คนของตระกูลเฉิน อีกไม่เกินครึ่งชั่วยาม หรือประมาณหนึ่งชั่วยามเล็กๆ ก็จะตามมาถึง”
“รอคนพวกนั้นมาถึง คนแรกที่ต้องตาย ก็คือข้าแน่นอน”
แค่พ่อบ้านแก่ๆ ของตระกูลกู้คนหนึ่ง ตระกูลเฉินไม่ได้ให้ความสำคัญอะไร พอพวกเขามาถึง ฟันดาบเดียวจบ ไม่เพียงบรรลุเป้าหมาย แถมยังไม่ต้องเสียค่าตอบแทนอะไรเลย
เรื่องลักพาตัวยังกล้าทำ ฆ่าพ่อบ้านแก่ๆ คนหนึ่งจะไปใจอ่อนอะไร?
“เฒ่าหมากระจอก มีแต่ตระกูลกู้ของข้าที่เมตตา ไม่เช่นนั้นเจ้าตายไปนานแล้ว ต่อให้มีคนเก็บศพให้ก็ไม่มี!”
“เจ้าสมควรตายให้หนูกินซากในท่อระบายน้ำ...สัตว์เดรัจฉาน ยังกล้าคิดวางยาแม่นางผู้นี้...”
“ฆ่า...เจ้า...!”
เสียงด่าทอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนหายไปในที่สุด
กู้ชิงเสวี่ยถูกฤทธิ์ยาครอบงำ ฉีกเสื้อผ้าบนตัวออกจนแทบจะไม่เหลือ
แทบไม่ติดชิ้นดี
นางได้กลิ่นชายชาติ ตามสัญชาตญาณพุ่งเข้าหาลู่เฉิน มือทั้งสองควานคลำฉีกเสื้อผ้าของเขาไปมาอย่างไร้สติ
ลู่เฉินฟังแล้วใจเย็นเยียบ แต่ไม่นานก็ถูกไฟโกรธเข้ามาแทนที่ พลางยกมือตบฉาดหนึ่ง
เพียะ!
“โง่จริงๆ ตั้งสติหน่อย!”
“ตอนนี้ เจ้าต่างหากคือแกะที่รอถูกเชือด!”
เสียงตบที่ชัดเจนไม่ได้ปลุกกู้ชิงเสวี่ยให้ฟื้นขึ้นมา กลับยกใบหน้าแดงก่ำขึ้น สายตาเลือนราง ยิ้มออกมาอย่างมึนเมา
เห็นดังนั้น ลู่เฉินรู้สึกร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาทันใด เกือบทำเอาสมองเดือดพล่านจนเสียสติ
กู้ชิงเสวี่ยอายุแค่สิบแปดสิบเก้า รูปร่างอวบอิ่ม ใบหน้างดงามประณีต
ต่อให้ไม่ได้กินยา เจอสาวงามเช่นนี้ยอมสยบให้กับตัวเอง ผู้ชายปกติคนไหนก็คงอดใจไม่ไหว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาเองก็กินยาเข้าไปแล้ว
ร่างเดิมทนฤทธิ์ยาไม่ไหวจึงตาย แต่ฤทธิ์ยา ยังคงออกฤทธิ์กับร่างนี้อยู่
ลู่เฉินกัดปลายลิ้นตัวเองอย่างแรง ความเจ็บปวดทำให้เขากลับมามีสติ
ออกแรงผลักกู้ชิงเสวี่ยที่เกาะกุมแน่นอีกครั้ง ละเลยเสียงอ้อนวอนของนาง หันหลังเดินจากไป
“ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่ต่อ ต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด!”
แต่เพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว ก็ต้องหยุดชะงักด้วยความจนปัญญา
จะไปทางไหน?
เขาฮุยซานหลิ่งทอดยาวนับพันลี้ เต็มไปด้วยอันตราย ม่านพิษมีอยู่ทุกหนแห่ง ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งมีสัตว์ร้ายซุ่มซ่อนอยู่
อย่าว่าแต่เขาเป็นชายแก่เลย ต่อให้เป็นนักสู้ขั้นหลังฟ้า ชั้นที่เจ็ดแปด เข้าไปก็มีแต่ตาย
ข้างหน้าคือเมืองเฮย์มู่เฉิง คนตระกูลเฉินกำลังเดินทางมาทางนี้ ถ้าวิ่งไปเมืองเฮย์มู่เฉิง ก็ต้องเจอกับพวกเขาอย่างแน่นอน
ผลลัพธ์ก็คือตายอยู่ดี!
วิกฤตทำให้หัวใจเขาว้าวุ่นจนไร้ทางออก
ใจเย็น...ใจเย็น!
“การวิ่งหนีไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด ต่อให้วันนี้รอดตายมาได้ ด้วยฝีมือของหลิวเสวี่ย หาเจอข้าไม่ยากหรอก”
“ถึงตอนนั้น ผลลัพธ์ต้องเลวร้ายแน่นอน!”
ความร้อนในกายเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ลู่เฉินหายใจหอบหนัก ดวงตาแดงก่ำ
ฤทธิ์ยาอันทรงพลัง วิกฤตความเป็นความตายที่ใกล้จะมาถึง ราวกับก้อนหินมหึมากดทับจนหายใจแทบไม่ออก
“ผู้ก่อเหตุต้องเป็นผู้แก้ไข...”
“ถ้าไม่อยากถูกตามล่าทั่วทั้งโลก ก็ต้อง...”
เขาลืมตาสีแดงก่ำขึ้น มองสตรีที่เหนื่อยไม่รู้จักเหน็ด เหนื่อย ไม่รู้จักเหนื่อย แล้วพุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง พลางถอนหายใจออกมาอย่างแรง
“ต้องแก้พิษก่อน...กู้ชิงเสวี่ยมีฝีมือขั้นหลังฟ้า ชั้นที่ห้า ต่อให้สู้คนตระกูลเฉินไม่ได้ ก็ซื้อเวลาให้ข้าได้บ้าง!”
“เวลาไม่คอยท่า...ขออภัยด้วย!”
ลู่เฉินไม่ข่มความร้อนในกายอีกต่อไป ยื่นมือออกไปโอบสตรีที่ทั้งร่างร้อนระอุเข้ามาในอ้อมกอด
กู้ชิงเสวี่ยที่ถูกฤทธิ์ยาครอบงำ ตอบสนองอย่างกระตือรือร้น
ในขณะนั้นเอง
เสียงกลไกดังขึ้นในสมองของลู่เฉิน
【ตรวจพบผู้ข้ามเวลา (โฮสต์) ระบบ 'ความเข้าใจขั้นสูงสุด' ผูกพันแล้ว】
【หมั่นเพียรฝึกฝน จะสามารถปลดล็อกพลังสนับสนุนความเข้าใจขั้นสูงสุดได้!】
【โฮสต์: ลู่เฉิน】
【ขั้นภูมิ: ขั้นหลังฟ้า ชั้นที่สาม 圆满】
【วิชายุทธ์: กระบี่จั้นเสวียน ระดับเล็ก (49/50)】
【วรกาย: กระดูกสามัญ】
“อะไรนะ?”
“นี่...นี่คือพรสวรรค์ของข้าการันตีงั้นรึ?!”