ลู่เฉินสวมชุดดำสนิท
ทั้งร่างกลืนหายไปกับความมืดโดยรอบโดยสิ้นเชิง
เขามองดูบ่าวของตระกูลวังคนหนึ่งด้วยสายตาเย็นชา เห็นศพองครักษ์ที่เพิ่งถูกเขาลอบสังหาร แล้วรีบวิ่งกลับไปรายงานอย่างเร่งรีบ
ไม่นานก่อนหน้านี้ ลู่เฉินแฝงตัวอยู่ใกล้จวนวัง บังเอิญเจอองครักษ์ของตระกูลวังคนหนึ่ง มีพลังขั้นหลังฟ้าชั้นห้า
ลู่เฉินใช้วิชาเงาอำมหิต สังหารเขาด้วยการโจมตีเดียว
มองจวนวังอย่างเงียบ ๆ ลู่เฉินขยับกาย วูบหนึ่งก็หายไปจากจุดเดิม
เขาเปรียบดังเงามารที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ทะยานผ่านตรอกซอกซอย
ในลานเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ไม่สะดุดตา
บนหลังคา
ขณะนี้มีคนแก๋หนึ่งคนและเด็กสาวหนึ่งคน นั่งอยู่บนชายคา มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดในจวนวังจากที่ไกล ๆ
"จางป๋อ ท่านผู้เฒ่าคนนั้น ทำไมต้องซุ่มโจมตีองครักษ์ของตระกูลวังด้วยล่ะ?"
"เขาไม่ใช่พ่อบ้านของจวนกู้หรือ?"
"ทำแบบนี้ ไม่เท่ากับสร้างศัตรูให้จวนกู้หรือ?"
จางป๋อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หางตามองไปที่ร่างของผู้เฒ่าที่เคลื่อนผ่านความมืดมิดตลอดเวลา
คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ปากกลับยิ้มพร้อมอธิบายว่า
"คุณหนู ท่านคิดผิดแล้วล่ะ"
"สถานการณ์ตอนนี้ การรวมตัวของตระกูลเซินและตระกูลวังเป็นที่แน่นอนแล้ว"
"ตามหลักแล้ว ถึงแม้เจ้าจวนกู้จะทะลวงขั้นได้อย่างหวุดหวิด ก็ยังไม่ใช่อริของสองตระกูลที่รวมกันได้"
"แต่พ่อบ้านคนนี้ กลับออกมาฆ่าคนในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้"