“ไอ้โจรชั่ว เจ้าพูดว่าอะไร?”
ซีหวังหมู่เคยได้ยินถ้อยคำหยาบคายเช่นนี้เสียที่ไหน
“ข้าพูดผิดหรือ?
แม้เจ้าจะถือกำเนิดจากปราณหยินอันเป็นขั้วสุดขั้วสายแรกแห่งฟ้าดิน มีรากฐานไม่ธรรมดา วาสนาลึกล้ำ ทว่ากลับไร้วาสนากับกฎหยินหยาง”
ตงหวังกงแบมือทั้งสองข้างอย่างไม่ปฏิเสธ พลางตอบด้วยสีหน้าเสียดาย “เพียงทำความเข้าใจอีกสักหน่อย เจ้าก็จะหยั่งรู้กฎหยินหยางได้ เลื่อนขั้นเป็นต้าหลัวจินเซียนระยะกลาง
ข้ามอบเส้นทางสู่มรรคาให้เจ้า เจ้าไม่ขอบคุณข้า กลับจะสังหารข้าอีกหรือ?”
“ไอ้โจรชั่ว ไอ้โจรชั่ว
หุบปาก หุบปาก!”
ซีหวังหมู่ยิ่งฟังก็ยิ่งเดือดดาล กระจกคุนหลุนซึ่งเป็นสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดชั้นยอดพลันปรากฏขึ้น แสงศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่ “อย่ามาทำให้จิตมรรคาของข้าปั่นป่วน จงรับความตายเสีย!”
แค่ฟังความจริงยังทนไม่ได้ เห็นได้ชัดว่านางขาดสติไปแล้ว
ตงหวังกงหลบวูบ ก่อนเอ่ยยั่วยุอีกครั้ง ถามไล่เลียงด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน “ขอถามสหายเต๋า วันนี้ข้าทำผิดอันใด?
เจ้าทำเช่นนี้ต่างจากหลัวโหวจอมมารตรงไหน?
หยินหยางผสานกัน เป็นไปตามวิถีแห่งสวรรค์ นี่คือเจตจำนงสวรรค์
ซีหวังหมู่ เจ้าอาจไม่คำนึงถึงมิตรภาพที่บำเพ็ญร่วมกันมาหมื่นปี หรือบุญคุณที่ข้าช่วยให้บรรลุมรรคา
แต่ข้ากลับทำตัวไร้คุณธรรมไม่ได้ ข้าตัดสินใจจะคล้อยตามเจตจำนงสวรรค์ จับมือกับสหายเต๋าไปชั่วชีวิต ร่วมบรรลุมรรคาอันยิ่งใหญ่!”
“ไอ้โจรชั่ว ไอ้โจรชั่ว
ข้าจะไม่อยู่ร่วมฟ้ากับเจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซีหวังหมู่ก็คลุ้มคลั่งอย่างสิ้นเชิง เพลิงโทสะกลบความรู้สึกผิดในใจไปชั่วพริบตา
กระจกคุนหลุนหมุนวนต่อเนื่อง แสงศักดิ์สิทธิ์แต่ละสายไล่ตามตงหวังกงและกระหน่ำโจมตีอย่างหนักหน่วง
ซัดมาเลย!
กระหน่ำมาให้เต็มที่!
เร่งเร้าสมบัติวิเศษฟ้ากำเนิดชั้นยอดอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ พลังของต้าหลัวจินเซียนระยะต้นจะประคองได้นานเพียงใด?
เมื่อพลังหมดสิ้น ก็ถึงคราวตงหวังกงกุมชะตานางแล้ว
นางแบกรับตำแหน่งประมุขแห่งเซียนหญิง หากสังหารนางก็ต้องรับผลสะท้อนจากโชคชะตา
เมื่อสังหารไม่ได้ ก็ทำได้เพียงใช้เวลาเปลี่ยนความแค้นให้กลายเป็นความรัก
ชาติก่อนใช้ชีวิตอย่างอับเฉาไร้ค่า ทะลุมิติมายังโลกหงหวงทั้งที จะยังหาความสุขไม่ได้อีกหรือ?
อย่างมากก็แค่ตายเท่านั้น
ใช่ว่าไม่เคยตายเสียหน่อย
แต่ที่นี่ยังอยู่ในเขตเขาคุนหลุน หากทำให้สามผู้บริสุทธิ์แตกตื่นขึ้นมาก็คงไม่ดี ต้องล่อนางไปยังสถานที่ไร้ผู้ใดสอดมือเข้ามา แล้วค่อย ๆ สั่งสอนนาง
“แม่ตัวร้าย สามีไม่เล่นกับเจ้าแล้ว”
ตงหวังกงกลอกตา จงใจยั่วนางหนึ่งประโยค ก่อนหันหลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่คาดว่าเป็นถ้ำพำนักของบรรพชนหยินหยาง
“ไอ้โจรชั่ว อย่าหนี!”
ซีหวังหมู่เสียสติไปแล้ว พอได้ยินตงหวังกงเรียกนางว่าฮูหยินก็ยิ่งเดือดดาล ไล่ตามพลางโจมตีไม่หยุด
ต้องยอมรับว่าซีหวังหมู่แข็งแกร่งจริง ๆ
มิน่าเล่านางจึงยังมีชีวิตรอด แม้จะมีสมญาประมุขแห่งเซียนหญิง
หากไม่แก่งแย่งชิงดี ต่อให้เขาเป็นตี้จวิ้น ไท่อี้ก็คงไม่อยากยั่วโทสะผู้ดำรงอยู่เช่นนี้
ฝ่ายหนึ่งอ่อนแรง อีกฝ่ายยิ่งได้เปรียบ
ทั้งสองห่างจากเขาคุนหลุนออกไปเรื่อย ๆ
ไม่รู้ว่าหนีมานานเพียงใด และไม่รู้ว่ามาถึงที่ใดแล้ว ทันใดนั้นกลิ่นอายมรรคาหยินหยางในร่างตงหวังกงก็สั่นสะเทือนขึ้น
กลิ่นอายมรรคาสั่นไหว หรือใกล้ถึงถ้ำพำนักของบรรพชนหยินหยางแล้ว?
ถึงเวลาแล้ว
ตงหวังกงหยุดกะทันหัน ก่อนถูมือแล้วหันกลับมาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ “เจ้าตัดใจจากสามีไม่ลงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นสามีก็ไม่หนีแล้ว”
“แย่แล้ว ข้าติดกับ!”
จิตใจซีหวังหมู่สั่นสะท้าน ในที่สุดก็เข้าใจขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ตงหวังกงจงใจยั่วโทสะนาง เพื่อล่อนางออกห่างจากเขาคุนหลุน
ไอ้โจรชั่วเจ้าเล่ห์นัก!
“มา รับฝ่ามือสามีไป!”
ตงหวังกงไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจ ฝ่ามือหนักแน่นทรงพลังกระแทกเข้าใส่ทันที
ยามนี้ซีหวังหมู่ไม่อาจเร่งเร้ากระจกคุนหลุนได้ ทั้งยังไม่ทันใช้ปิ่นทองกระสวยเมฆาฉีกมิติ จึงทำได้เพียงรีบซัดฝ่ามือโต้กลับ
เสียงระเบิดดังสนั่น
ซีหวังหมู่ถูกแรงกระแทกจนถอยกรูด สีหน้าพลันหวาดหวั่น
“วางใจเถิด สามีไม่สังหารเจ้า และตัดใจสังหารเจ้าไม่ลง
สามีจะคล้อยตามวิถีแห่งสวรรค์ จับมือกับเจ้าไปชั่วชีวิต ร่วมบรรลุมรรคาอันยิ่งใหญ่
เพียงแต่นิสัยของเจ้าต้องขัดเกลาสักหน่อย บังเอิญสามีรู้วิธีเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่บ้าง… เอาเป็นว่า เจ้าคงเข้าใจ… วันหน้าหากมีเวลา สามีจะหาเวลาหลอมสมบัติวิเศษช่วยเพิ่มความสำราญสักชิ้น”
ระหว่างที่ตงหวังกงเอ่ยหยอกล้อ ฝ่ามืออีกข้างก็ซัดตามออกไป ไม่เปิดโอกาสให้นางหลบหนีแม้แต่น้อย
“ไร้ยางอาย ไอ้โจรไร้ยางอาย ฝันไปเถิด!”
ซีหวังหมู่ฟังไม่เข้าใจ แต่เห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์ของเขาก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดี จึงซัดฝ่ามือออกไปอีกครั้งเพื่อต้านรับ
ต้านไม่ไหวก็ต้องต้าน
จะตกอยู่ในมือเขาไม่ได้เด็ดขาด
ฝ่ามือทั้งสี่ประสานกัน พลังปะทะกันไม่หยุด คลื่นพลังแผ่กระแทกจนภูเขาพังทลาย วิหคและสัตว์ป่ากระเจิดกระเจิง
“ร้อนแรงดี ข้าชอบ”
ตงหวังกงไม่ร้อนใจ เพียงประมือประสานฝ่ามือกันเช่นนี้ ค่อย ๆ ผลาญพลังเฮือกสุดท้ายของนางจนหมดสิ้น
ซีหวังหมู่รู้ความคิดของตงหวังกงดี
แต่นางหนีไม่พ้น ทั้งยังสะบัดเขาออกไม่ได้ จึงทำได้เพียงฝืนประคองเอาไว้
ราวครึ่งเค่อผ่านไป ขณะที่การปะทะพลังของทั้งสองถึงขีดสุด กลิ่นอายมรรคาหยินหยางในร่างตงหวังกงก็หมุนเวียนขึ้นเองอย่างควบคุมไม่ได้
กลิ่นอายมรรคาหยินหยางในร่างซีหวังหมู่ก็พลุ่งขึ้นเองอย่างควบคุมไม่ได้เช่นกัน
ชั่วพริบตา พลังของทั้งสองก็หลอมรวมกันอีกครั้ง
ขณะที่หยินหยางหลอมรวม กลิ่นอายมรรคาพลันสั่นสะเทือน พลังลึกลับบางอย่างในสถานที่แห่งนี้ถูกกระตุ้นทันที ก่อเกิดเป็นหลุมดำที่มีแรงดูดมหาศาล
ชั่วพริบตา หลุมดำนั้นก็ดึงตงหวังกงและซีหวังหมู่เข้าไป
หลังจากฟ้าดินหมุนคว้าง ทั้งสองก็ร่วงลงในโถงใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งสลักภาพไท่จี๋เอาไว้
“ผนึกหยางบริสุทธิ์ จงผนึก!”
ตงหวังกงกระโจนขึ้นก่อน วิชาผนึกสายหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่หว่างคิ้วซีหวังหมู่
“ไอ้โจรชั่ว เจ้า…”
ซีหวังหมู่สิ้นพลัง ทั้งยังบาดเจ็บหนัก ไม่อาจขัดขืน จึงถูกผนึกไว้ในทันที
“อย่าตื่นตกใจ
ข้าบอกแล้วว่าจะไม่สังหารเจ้าก็ไม่สังหาร”
หลังผนึกซีหวังหมู่จนขยับตัวไม่ได้สำเร็จ ตงหวังกงจึงกล้ากวาดตามองสำรวจสถานที่แห่งนี้
ดูคล้ายเป็นถ้ำพำนักของผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง
บนพื้นสลักภาพไท่จี๋ไว้ แบ่งเป็นสีขาวดำ
หยินหยางหมุนเวียนไม่ขาดสาย ประหนึ่งหินโม่ยักษ์ที่กำหนดความเป็นความตายและตัดสินหยินหยาง
“ฮ่า ๆ ใช่แล้ว ใช่แล้ว
นี่คือ ‘ค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด’ ในตำนาน
ข้าหาพบแล้ว ข้าหาพบจริง ๆ!”
ตงหวังกงหัวเราะลั่นด้วยความตื่นเต้น ถึงกับกอดซีหวังหมู่แล้วจุ๊บแก้มติดกันหลายครั้ง
นับแต่ทะลุมิติมา เขาก็วางแผนการนี้มานานนับหมื่นปี ในที่สุดก็พบถ้ำพำนักของบรรพชนหยินหยาง หนทางคลี่คลายปัญหามีหวังแล้ว
“ไอ้สารเลวไร้ยางอาย ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
ซีหวังหมู่ถูกผนึกไว้ ทำได้เพียงข่มกลั้นความขยะแขยงแล้วด่าทอ
“เอ่อ ขอโทษที ดีใจจนเกินไปหน่อย”
ตงหวังกงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง ยังจุ๊บอีกครั้งก่อนปล่อยซีหวังหมู่
โฉมงาม
ถ้ำพำนัก
ได้ครอบครองทั้งสองอย่าง ช่างสุขสำราญยิ่งนัก
ต่อจากนี้ก็เพียงหยั่งรู้ ‘ค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด’ ฝึกฝนกฎหยินหยาง และรับการสืบทอดของบรรพชนหยินหยาง
กลิ่นอายมรรคาหยินหยางเชื่อมโยงกับ ‘ค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด’ แห่งนี้ขึ้นเอง ทั้งยังพาเขาเข้าสู่ถ้ำพำนักของบรรพชนหยินหยางได้สำเร็จ แสดงว่าแผนการของเขาเป็นไปได้
“ไอ้โจรชั่ว ที่แท้เจ้าก็มีเจตนาร้ายแอบแฝงจริง ๆ”
เมื่อเห็นตงหวังกงหยั่งรู้กฎหยินหยางอยู่ในค่ายกล ซีหวังหมู่ก็ทั้งแค้นทั้งเสียใจที่ไม่รู้จักระวังแต่แรก
ตงหวังกงไม่อธิบาย
เขาตั้งใจเข้าหาซีหวังหมู่จริง ๆ เพียงแต่ไม่คิดว่าหยินหยางจะหลอมรวมกัน จนเปลี่ยนมิตรเป็นศัตรู
แม้ระหว่างทางจะเกิดเรื่องแปรผัน แต่ก็คุ้มค่า
เมื่อกลิ่นอายมรรคาก่อเกิดขึ้นแล้ว อีกทั้งยังอยู่ภายในค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด การหยั่งรู้กฎหยินหยางย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย
สิบปี
สามสิบปี
ห้าสิบปี
แปดสิบปี
หนึ่งร้อยปี เพียงหนึ่งร้อยปี กลิ่นอายของตงหวังกงก็พลันแปรเปลี่ยน ปราณขาวดำสองสายที่หลอมรวมกันพุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า
“เขาทำสำเร็จแล้วหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร?”
ซีหวังหมู่มองตงหวังกงด้วยแววตาเหม่อลอย
แม้นางถูกผนึกพลังบำเพ็ญไว้ แต่ก็ไม่ได้ปล่อยเวลา 100 ปีให้สูญเปล่า แอบหยั่งรู้ค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิดมาตลอด ทว่านางกลับเข้าใจได้เพียงผิวเผินของกฎหยินหยาง
ยังห่างไกลจากการบรรลุอีกมาก
“บุรุษของเจ้าไม่ใช่คนไร้ความสามารถเสียหน่อย”
ตงหวังกงเลิกคิ้วอย่างภาคภูมิ เปลี่ยนเคล็ดผนึกในมือ ก่อนส่งกฎหยินหยางที่บรรลุแล้วเข้าไปใน ‘ค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด’ เพื่อรับการสืบทอด
เมื่อกฎหยินหยางแทรกซึมเข้าไป ค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิดที่ไร้เจ้าของก็พลันยินดีปรีดา การหมุนเวียนของค่ายกลยิ่งรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ไม่นาน
แผนภาพค่ายกลรูปปลา 2 ตัวสีขาวดำโอบรัดเกี่ยวพันกันก็ปรากฏขึ้นจากใจกลางค่ายกล ก่อนลอยขึ้นเหนือศีรษะตงหวังกงโดยอัตโนมัติ
จากนั้นปราณหยินหยางภายในแผนภาพก็ไหลเข้าสู่ร่างตงหวังกง ทำให้พลังบำเพ็ญของเขาทะยานขึ้นเป็นลำดับ กายามรรคาเกิดการเปลี่ยนแปลงราวกับผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็น
ก่อนบรรพชนหยินหยางจะตอบรับคำเชิญของหงจวิน และไปต่อสู้ตัดสินกับหลัวโหว เขาทิ้งการสืบทอดเอาไว้จริง ๆ
วิถีหยินหยางที่ทิ้งไว้ช่วยให้ตงหวังกงเข้าใจกฎหยินหยางลึกซึ้งขึ้นหลายขั้นในชั่วพริบตา
“น่าชัง น่าชังนัก
เหตุใดการสืบทอดของบรรพชนหยินหยางจึงเลือกคนเจ้าเล่ห์ไร้ยางอายเช่นเจ้า?”
เมื่อการสืบทอดสิ้นสุดลง ซีหวังหมู่ก็ต่อว่าด้วยความโกรธเกรี้ยว
นางจำได้ตั้งแต่แรกแล้วว่านั่นคือแก่นกลางของค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด ‘แผนภาพค่ายกลหยินหยางฟ้ากำเนิด’ ซึ่งบรรจุการสืบทอดของบรรพชนหยินหยางไว้
ตงหวังกงไม่กล่าววาจา
เขายกมือชี้ แสงวิญญาณสายหนึ่งพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วซีหวังหมู่ทันที
“เจ้า… เจ้า?”
ซีหวังหมู่สะท้านไปทั้งร่าง มองตงหวังกงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
เขาถึงกับคลายผนึกของนางแล้วหรือ?