[คำเตือนก่อนอ่าน: นิยายเรื่องนี้เป็นแนวที่ผู้เขียนชอบเป็นการส่วนตัว ไม่ใช่แนวรักหวานเลี่ยน ตัวละครเอกทั้งคู่มีข้อบกพร่อง ไม่ใช่นิยายแนวหญิงแกร่ง นางเอกเป็นคนขี้อายอ่อนแอ หากไม่ชอบโปรดอย่าดราม่า สำหรับผู้อ่านที่ต้องการนางเอกสมบูรณ์แบบควรอ่านด้วยความระมัดระวัง ขอบคุณที่เข้าใจ]
บนแท่นอาจารย์ ชายหนุ่มรูปงามร่างสูงใหญ่ สวมเสื้อคลุมสีดำ แว่นตากรอบไร้ขอบ ปิดสมุดโน้ตของตัวเองลง
"คาบนี้สอนแค่นี้ก่อน"
นักเรียนได้ยินก็ลุกขึ้นพร้อมกัน กรูกันออกไปข้างนอกเหมือนลิงถูกปล่อยจากกรง
มีบางคนกล้าหน่อยก็เข้ามาทักอาจารย์เป็นกลุ่ม
"ลาก่อนครับ/ค่ะอาจารย์"
Viner ยกมือตอบรับอย่างสุภาพ "ลาก่อนครับ/ค่ะ"
ทว่าใบหน้าที่ซีดเผือดเกินเหตุของเขาก็ไร้แววอารมณ์ใดๆ
นักเรียนผู้นั้นถึงกับหดคอ แล้วรีบจ้ำออกไป
Viner ยกข้อมือดูนาฬิกา ตรงกับเวลาเที่ยงวันพอดี ถ้าใช้ความเร็วของเขาแล้วละก็ รีบไปที่โรงอาหารตอนนี้คงยังทันเจอคนผู้นั้น
เพื่อนร่วมงานของเขา โจจุน (Zhaojun)
ซึ่งก็คือเป้าหมายสำคัญในการสังเกตการณ์ของเขา
Viner ไม่ใช่ชนพื้นเมืองของดาวเคราะห์ดวงนี้ เขามาจากดาว M ซึ่งอยู่ห่างไกลจากที่นี่ อารยธรรมของที่นั่นสูงส่งกว่า สิ่งมีชีวิตก็วิวัฒนาการจนมีสติปัญญาสูงและแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ที่เปราะบาง
มีเพียงสิ่งเดียวที่เป็นข้อบกพร่องแต่กำเนิดของเผ่าพันธุ์ที่ปกครองดาว M
นั่นคือความสามารถในการสืบพันธุ์
ความสามารถในการสืบพันธุ์ของพวกเขาต่ำมาก ในรอบสองปีที่ผ่านมาไม่มีทารกเกิดใหม่เลย หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป การสูญพันธุ์ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา
เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อน เผ่าพันธุ์ได้เริ่มออกค้นหาวิธีเพิ่มอัตราการสืบพันธุ์ไปทั่วจักรวาล
แต่ข้อมูลที่ได้มาจากการข้ามสายพันธุ์ก็ไม่สามารถใช้กับเผ่าพันธุ์ของพวกเขาได้
จนกระทั่งหนึ่งปีก่อน พวกเขาข้ามผ่านกาแล็กซีมาพบดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงนี้
มนุษย์ที่ปกครองดาวดวงนี้มีความสามารถในการสืบพันธุ์ที่ยอดเยี่ยม คู่หนึ่งสามารถมีลูกได้หลายคนตลอดชีวิต มากหน่อยก็เป็นสิบกว่าคน
แถมยังอยู่ภายใต้ข้อจำกัดของการเอาตัวรอด ถ้าไม่มีวิกฤตด้านการดำรงชีวิต ไม่มีข้อจำกัด ก็คงมีลูกกันมากกว่านี้อีก
แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นที่สุด พวกเขาเคยพบเห็นเผ่าพันธุ์ที่มีอัตราการสืบพันธุ์สูงมาแล้ว มากกว่ามนุษย์หลายเท่า หลายสิบเท่า หรือหลายร้อยเท่าก็มี
แต่มนุษย์ เป็นเผ่าพันธุ์เดียวที่ไม่มีอุปสรรคในการสืบพันธุ์ร่วมกับพวกเขา
นั่นหมายความว่า ในทางชีววิทยาแล้ว สองเผ่าพันธุ์จากดาวคนละดวงนี้คือสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน เพียงแต่ว่าเผ่าพันธุ์จากดาว M วิวัฒนาการได้รวดเร็วกว่าในทุกๆ ด้าน
เมื่อไม่มีอุปสรรคในการสืบพันธุ์ ลักษณะการสืบพันธุ์อันทรงพลังของมนุษย์จึงกลายเป็นเรื่องที่ต้องศึกษาอย่างเร่งด่วนที่สุดสำหรับพวกเขาในตอนนี้
ระดับความเร่งด่วนสูงสุดถึงห้าดาว
Viner ไม่ชอบภารกิจนี้เลย เมื่อเทียบกับการต้องมาคลุกคลีกับมนุษย์ตัวเล็กบอบบางแล้ว เขาชอบการออกรบในจักรวาลและความสุขจากการเข่นฆ่ามากกว่า
แต่เพราะเผ่าพันธุ์ของพวกเขาชื่นชอบการสู้รบมากเกินไป ในระบบดาวของดาว M จึงไม่มีเขตแดนไหนให้ออกรบอีกแล้ว
บนดาวของพวกเขามีคำกล่าวบทหนึ่งเล่าขานกันมา
เทพเจ้าผู้สร้างโลกประทานความสามารถที่แตกต่างให้แก่ทุกเผ่าพันธุ์ แต่ในขณะเดียวกันก็จะหยิบยืมความสามารถหนึ่งอย่างไปด้วย เทพเจ้าประทานสมองที่ปราดเปรื่อง ร่างกายที่แข็งแกร่ง และพลังต่อสู้ที่ใกล้เคียงกับเทพเจ้าให้แก่เผ่าพันธุ์บนดาว M ดังนั้นจึงพรากความสามารถในการสืบพันธุ์ของพวกเขาไป
เทคโนโลยีของพวกเขาก้าวหน้า ความสามารถในการต่อสู้สูง อายุขัยเฉลี่ยถึงหนึ่งร้อยยี่สิบปี
แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจลดทอนจำนวนประชากรที่ค่อยๆ ลดลงได้
เพราะไม่มีทารกเกิดใหม่
เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ ต่อให้ไม่เต็มใจ Viner ก็ยังรับภารกิจนี้
เขาเป็นคนเคร่งครัดมาก เมื่อรับภารกิจนี้แล้ว ก็ต้องนำข้อมูลที่มีความหมายกลับไปให้ได้
เมื่อมาถึงดาวเคราะห์สีน้ำเงินครั้งแรก เขาสำรวจทุกประเทศ และสุดท้ายเลือกดินแดนตะวันออกซึ่งมีประชากรมากเป็นอันดับสอง
ทำไมไม่เลือกประเทศที่มีประชากรมากเป็นอันดับหนึ่ง?
เขาเคยไปที่นั่นมาแล้ว รับไม่ได้กับวิถีชีวิตความเป็นอยู่ อีกอย่างจำนวนประชากรของทั้งสองประเทศก็ต่างกันไม่มากนัก
เมื่อเทียบกันแล้ว เขาเต็มใจที่จะเลือกดินแดนตะวันออกที่มีวิถีชีวิตใกล้เคียงกับดาว M มากกว่า
หลังจากมาถึงดินแดนตะวันออก เขาเลือกที่จะเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยชาวต่างชาติท่ามกลางทุกอาชีพ
รูปร่างสูงใหญ่ ผิวขาวซีดไร้สีเลือด ใบหน้าคมลึก ลักษณะภายนอกต่างๆ แม้กระทั่งชื่อของเขา ต่างก็ตรงกับภาพลักษณ์ชาวต่างชาติในสายตาของคนในดินแดนตะวันออก
เมื่อเทียบกับการปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว การปลอมแปลงสถานะเป็นชาวต่างชาตินั้นง่ายกว่ากันเยอะ
แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังเปลี่ยนสีผมและสีตาดั้งเดิมของตัวเอง เพื่อให้เข้ากับสถานะอาจารย์มหาวิทยาลัยมากขึ้น
คนในดินแดนตะวันออกให้ความสำคัญกับสถานะมาก สถานะเช่นไรก็ต้องปลอมแปลงภาพลักษณ์ให้เข้ากับสถานะนั้นๆ ในสายตาของคนดินแดนตะวันออก นั่นเรียกว่าเหมาะสม
เขาได้อ้างอิงภาพลักษณ์ของอาจารย์มหาวิทยาลัยหลายคน แน่นอนว่าไม่เคยเห็นอาจารย์ผมแดงตาสีแดง
เพื่อความเหมาะสม เขาจึงเปลี่ยนสีผมเป็นสีดำ และเปลี่ยนสีตาจากสีแดงเข้มเป็นสีน้ำตาลอำพัน
ตอนนี้เขากำลังรีบไปโรงอาหาร ก็เพื่อไปพบเป้าหมายในการสังเกตการณ์ที่เขาเลือกไว้
คนผู้นี้ชื่อโจจุน อายุสามสิบปี ตอนนี้สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขา แต่ปกติทั้งคู่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอกัน Viner เลือกเขาได้จากการพบกันโดยบังเอิญครั้งหนึ่ง
ตอนแรกที่ Viner เลือกอาชีพอาจารย์มหาวิทยาลัย เพราะความสามารถในการสืบพันธุ์ของมนุษย์ต้องพึ่งพาฮอร์โมนมาช่วยสนับสนุน ถ้าไม่มีฮอร์โมนมากระตุ้น มนุษย์จะหมดความสนใจในการสืบพันธุ์ไปเลย
และช่วงอายุประมาณยี่สิบปี ก็เป็นช่วงที่มนุษย์มีฮอร์โมนพุ่งแรงที่สุด
แต่พอเริ่มทำงานแล้ว เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองมองข้ามปัจจัยสำคัญอย่างหนึ่งไป นั่นคือกฎการเอาตัวรอดของสังคมมนุษย์
ถึงแม้มนุษย์ในช่วงอายุนี้จะมีฮอร์โมนสูงที่สุด แต่นักเรียนในช่วงอายุนี้กลับไม่มีความคิดที่จะสืบพันธุ์เลย
ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะเปลี่ยนอาชีพดีไหม ก็ได้พบกับโจจุนโดยบังเอิญที่โรงอาหาร
ดูเหมือนโจจุนจะมาช้า ก้าวเท้าเร็วๆ จากประตูเข้ามาในโรงอาหาร แล้วชนเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
เดิมที Viner หลบได้ ด้วยความสามารถในการตอบสนองของเขาแล้วสามารถหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุแบบนี้ได้แน่นอน แต่ตอนที่กำลังจะหลบ เขากลับได้กลิ่นหอมพิเศษอย่างหนึ่ง
หอมหวานมาก
เขาชอบมาก
ไม่เหมือนมนุษย์ที่นอกจากจะมองหารูปร่างหน้าตาเป็นหลักแล้ว เผ่าพันธุ์บนดาว M จะมองหาคู่ครองโดยดึงดูดกันด้วยกลิ่น
ทุกคนมีกลิ่นที่แตกต่างกันไป ผู้คนจะอยู่ร่วมกันหรือแยกจากกันก็ด้วยความชอบในกลิ่น
รูปร่างหน้าตาจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่กลิ่นจะไม่เปลี่ยน
หนำซ้ำ เมื่อได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยความรัก กลิ่นของอีกฝ่ายจะยิ่งหอมแรงและเย้ายวนมากขึ้น
นี่ก็คือสาเหตุหลักที่คู่ครองบนดาว M ไม่ค่อยแยกทางกัน
Viner ไม่เคยได้กลิ่นนี้จากที่ไหนมาก่อน เขาถึงกับหาคำคุณศัพท์ใดๆ มาบรรยายกลิ่นนี้ไม่ได้เลย
เขารู้แค่ว่า มันทำให้เขาก้าวขาไม่ออก ลืมแม้กระทั่งจะหลบ ปล่อยให้ของเหลวสีกาแฟนั่นหกใส่ตัว
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ" ชายหนุ่มรีบหยิบกระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋าเพื่อจะเช็ดให้เขาอย่างรู้สึกผิด
Viner รับทิชชู่จากมือเขา แล้วส่งยิ้มบางๆ แทบไม่เห็นให้ชายหนุ่ม
"ไม่เป็นไร"
ชายหนุ่มได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ตอนนั้นเองที่เห็นหน้า Viner จึงกะพริบตาแล้วหลุดชื่อของเขาออกมา "อาจารย์ Viner!"
Viner พยักหน้า "ใช่ผม คุณรู้จักผมด้วยเหรอ"
ชายหนุ่มยิ้มกว้าง "แน่นอน อาจารย์คืออาจารย์ที่หล่อที่สุดและอายุน้อยที่สุดในมหาวิทยาลัยเลยนะ"