"เรื่องนี้ฮูหยินกำชับไว้นานแล้ว ข้าได้ยินผู้จัดการว่า เซี่ยอวี่รั่วเพิ่งถูกขับออกไป ฮูหยินก็จัดการต่อในทันที แม้แต่บัญชีที่ค้างไว้ก็ให้ร้านค้าเหล่านั้นไปทวงกับเรือนข้าง ๆ เอง ได้ยินว่าวันก่อน คนจากเรือนข้าง ๆ ยังทะเลาะกันเรื่องนี้เลย!" ฉือเวยที่อยู่ข้าง ๆ รีบเอ่ย
"แม่ลูกคู่นั้นหน้าด้านไร้ยางอาย ตลอดหลายปีอาศัยใต้ร่มเงาจวนแม่ทัพคอยช่วยเหลือคุณชายรอง มาหยิบยืมเอาของเล็กน้อยอยู่ร่ำไป ฮูหยินเห็นพวกนางขวางหูขวางตามานานแล้ว คราวนี้พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ฮูหยินย่อมต้องสั่งสอนพวกนางเสียบ้าง กินข้าวในจวนแม่ทัพ ยังอยากได้หม้อของจวนแม่ทัพอีก คราวนี้ดีแล้ว ชามยังแตกกระจาย!" ฉือเวยกล่าวพลางมีทีท่าสะใจยิ่ง
"ก็แค่เป็นผลกรรมที่ตนก่อไว้เท่านั้น!" เซี่ยเจี่ยนซีหัวเราะเย็น "ใช่แล้ว เอาลายผ้าที่ข้าวาดไว้เมื่อหลายวันก่อนออกมา จะได้ขอให้แม่นางฉินช่วยเล็กน้อย!"
เซี่ยเจี่ยนซีเอ่ยเพียงผ่าน ๆ ส่วนเซี่ยอวี่รั่วทางนั้นกลับวุ่นวายจนเอาไม่อยู่
ฮูหยินเซี่ยลงมือรวดเร็วเฉียบขาด พึ่งไล่คนออกไป ก็ให้ร้านค้าที่มีหนี้ค้างไปทวงเงินกับเรือนข้าง ๆ ทันที
ของที่กลืนลงท้องไปแล้วจะยอมคายออกมาได้อย่างไร ฮูหยินรองเซี่ยทิ้งหน้ากระดากอ้างว่าเป็นหนี้ของจวนแม่ทัพ ไม่เกี่ยวกับตระกูลนาง ต่อให้สมุดบัญชีจะบันทึกชื่อแม่ลูกนางไว้ชัดเจนเพียงใด ก็ปฏิเสธไม่ยอมรับ
ร้านค้าเหล่านั้นก็เปิดประตูทำการค้าทั้งสิ้น ทวงหนี้ไม่ได้ก็ตรงไปหาที่ว่าการของเซี่ยเม่าเฉวียน ก่อกวนจนเซี่ยเม่าเฉวียนแทบออกจากบ้านไม่ได้ กลับถึงเรือนก็บีบบังคับให้ฮูหยินรองเซี่ยชำระบัญชี