เสิ่นหมิงเยว่เป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมมากคนหนึ่ง
ในสังคมนี้ การเป็นผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงสวย หากไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเสียบ้าง ก็มีแต่จะถูกผู้ชายสารพัดแบบเล่นสนุกด้วยราวกับเป็นของเล่น ทั้งต้องหลั่งน้ำตาและเลือดเนื้อ
ถึงขั้นอาจถูกบังคับ ถูกลอบทำร้าย สุดท้ายก็สิ้นใจไปอย่างน่าเวทนา แล้วยังถูกแปะป้ายเสียชื่อว่า “อับอายจนฆ่าตัวตาย”
คนเรามีหัวใจอยู่สองดวง คือหัวใจที่ละโมบ กับหัวใจที่ไม่ยอมจำนน
จิงเฉิงเป็นสถานที่ที่เหล่าผู้มีอำนาจมารวมตัวกัน น้ำลึกยิ่งกว่าทะเล
หญิงสาวที่ไร้อำนาจไร้เส้นสายอยากสร้างชื่อให้ตัวเอง ย่อมต้องแลกมาด้วยบางสิ่ง
โชคดีที่เรื่องนี้ เสิ่นหมิงเยว่คิดได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองต้องการอะไร และไม่ได้รังเกียจที่จะเป็นของเล่นของคนอื่น
เพราะถึงอย่างไร...
ถ้าฉันไม่ยอมเป็นของเล่นของคนอื่น แล้วจะทำให้คนอื่นกลายเป็นของเล่นของฉันได้ยังไง?
ผับหรูชิงเฉิงนานคัวล
ป้ายนีออนส่องแสงราวกับดวงตาของสัตว์ร้ายยักษ์ที่เกียจคร้านและหรูหราฟุ่มเฟือย กำลังทอดมองราตรีอันคึกคักของจิงเฉิงจากเบื้องบน
รถที่จอดอยู่หน้าทางเข้า ล้วนเป็นซูเปอร์คาร์และรถหรูทั้งสิ้น ชายหญิงแต่งกายหรูหราเดินเข้าออกท่ามกลางการโค้งคำนับอย่างนอบน้อมของพนักงานต้อนรับ ราวกับแม้แต่อากาศก็ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นเงินตราและตัณหา
เสิ่นหมิงเยว่สวมชุดเดรสสีขาวสะอาด ผมดำสลวยทิ้งตัวลงบนบ่า เดินตามเย่เสี่ยวอิง รุ่นพี่ของเธอไปทีละก้าว
เห็นได้ชัดว่าเย่เสี่ยวอิงแต่งตัวมาอย่างพิถีพิถัน เธอสวมเดรสสีดำรัดรูป สวมรองเท้าส้นสูงเรียวแหลม แต่งหน้าอย่างประณีตเย้ายวน กลมกลืนกับบรรยากาศรอบข้างเป็นอย่างดี