【บางคนภายนอกดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา แต่ลับหลังกลับคุยกับผู้ชายคนอื่นใต้ตึกหอพักอย่างออกรสเลยนะ~[อีโมจิกินแตงโม]】
สุ่ยเหลียนซงกำลังเล่นบิลเลียดกับเพื่อนอยู่ในคลับส่วนตัวแห่งหนึ่ง
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่น เขาหยิบขึ้นมาเปิดดูอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ทันทีที่เห็นภาพกับข้อความ สีหน้าขี้เกียจของเขาก็หายไป แววตาพลันมืดครึ้ม
ในภาพ เสิ่นหมิงเยว่กำลังยิ้มหวานให้ผู้ชายอีกคน
ความโกรธที่รู้สึกเหมือนถูกหักหลังก็ปะทุขึ้นมาทันที
“บ้าเอ๊ย!”
เขาสบถเสียงต่ำ ก่อนฟาดไม้คิวลงบนโต๊ะบิลเลียดอย่างแรงจนเพื่อนที่อยู่รอบ ๆ สะดุ้งกันหมด
“เสิ่นหมิงเยว่ เธอนี่มันเก่งจริง ๆ เลยนะ...”
ในเวลาเดียวกัน
จางเจากำลังเสียใจและหงุดหงิดที่มอบของขวัญผิดจังหวะ
จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความจากเบอร์แปลก พร้อมรูปภาพหนึ่งใบ
【รุ่นพี่จางเจา ขอเตือนอะไรหน่อยนะคะ ของขวัญที่พี่ประหยัดอดออมซื้อให้ เธออาจเอาไปขายที่ร้านแบบนี้เพื่อแลกเงินก็ได้ เธอน่ะสนใจแต่ของมียี่ห้อ ของที่ไม่แพงเธอไม่เอาหรอกค่ะ ความหวังดีของพี่ในสายตาเธอไม่มีค่าอะไรเลย~】
เมื่อเห็นข้อความกับภาพที่ส่งมา เขานิ่งอึ้งไปก่อน จากนั้นความโกรธที่รู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่นและหลอกลวงก็พุ่งขึ้นจนแทบระเบิด
ที่แท้เธอไม่รับของขวัญจากเขา เพราะคิดว่ามันไม่มีค่าอย่างนั้นเหรอ?
“พูดว่าแพ้ของนั่นของนี่ ถ้าไม่ชอบของขวัญฉันก็บอกตรง ๆ สิ แต่กลับไปรับของขวัญจากคนอื่นลับหลังแล้วเอาไปขายต่อ เห็นฉันเป็นคนโง่แล้วสนุกมากหรือไง?!”
……
เสิ่นหมิงเยว่เพิ่งจัดการจางเจาเสร็จ กลับถึงหอพักได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์จากสุ่ยเหลียนซงก็โทรเข้ามา