ค่ำคืนในมหาวิทยาลัยจิงเหนือ ภายใต้ความรุ่งโรจน์ยังมีกฎเกณฑ์ลึกลับซ่อนอยู่เสมอ
คลับหรูชั้นนำแห่งหนึ่ง
รอบโต๊ะสี่เหลี่ยมใกล้หน้าต่างมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หลายคนนั่งบ้างยืนบ้าง เสียงพูดคุยหัวเราะเบา ๆ ลอยออกมาเป็นระยะ
นิ้วเรียวยาวของหลูยวนเจิงคีบชิปพนันไว้ พลางเล่นมันอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นเขาก็โยนชิปลงกองกลางโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า ท่าทางส่ง ๆ ราวกับกำลังทิ้งขยะ
“ตามห้าร้อย แล้วเพิ่มอีกพัน”
คุณชายคนหนึ่งที่บ้านทำธุรกิจพลังงานซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองไพ่ในมือตัวเอง แล้วมองสีหน้าลึกล้ำคาดเดาไม่ได้ของหลูยวนเจิง ก่อนจะถ่มน้ำลายเบา ๆ แล้วหัวเราะด่าพลางโยนไพ่ทิ้ง
“โธ่เอ๊ย ไม่ตามแล้ว หลูยวนเจิง แกนี่ดวงเฮงผิดปกติเกินไปแล้ว คืนนี้ยังไม่เห็นแกเสียก้อนใหญ่สักที”
อีกคนหนึ่งซึ่งพ่อเป็นผู้มีอำนาจตัวจริงในกระทรวงแห่งหนึ่ง ฝืนใจตามเดิมพัน “ผมไม่เชื่อหรอกว่าแกจะได้ไพ่ดีทุกตา”
หลูยวนเจิงถึงได้ยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกเป็นรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งล้อ
ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สายตากวาดผ่านแนวกรามที่เกร็งขึ้นเล็กน้อยของอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “คุณชายหลี่ ตอนที่ใจไม่ดี คุณจะจับจมูกบ่อยขึ้น ไพ่ดีหรือไม่ดีค่อยว่ากัน แต่คุณไม่มีทางได้ไพ่เรียงแน่”
สีหน้าของคุณชายหลี่วูบไหวด้วยความกระอักกระอ่วน นิ้วถูไถชิปพนันอยู่สองสามครั้ง ก่อนเรี่ยวแรงจะเหมือนถูกสูบหายไป แล้วเขาก็คว่ำไพ่ลงอย่างหมดอาลัย
“นับว่าแกแน่จริง เล่นไพ่กับแกทั้งเปลืองสมองทั้งเปลืองเงิน!”
คนรอบโต๊ะพากันหัวเราะครืนอย่างรู้กัน
“โธ่เอ๊ย หลูยวนเจิง สายตาแกเฉียบขาดเกินไปแล้ว”