ชีวิตที่สงบสุขไม่ได้ช่วยยับยั้งความคิดชั่วร้ายของผู้คนได้
เมื่อใกล้ถึงกำหนดการที่วางไว้เข้าไปทุกที บางคนก็เริ่มกระสับกระส่าย นั่งไม่ติดที่อีกต่อไป
“คุณหนูหลิน พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงาน พวกเราในบ้านพักปัญญาชนคุยกันว่าจะขึ้นเขาไปเก็บเห็ดด้วยกัน”
“เธออยากไปกับพวกเราไหม?”
เย็นวันนั้นหลังเลิกงาน จางจี้เหยาจงใจอ้อมไปทางบ้านหัวหน้ากองผลิต เพื่อมาบอกข่าวนี้กับหลินเจียวเจียว
หลังจากทำงานในชนบทมาพักหนึ่ง จางจี้เหยาก็คล้ำลงไม่น้อย แถมยังผอมลงด้วย
แต่ความเป็นหนอนหนังสือในตัวเขาก็ลดน้อยลงไปบ้าง แทนที่ด้วยความแข็งแกร่งแบบชายหนุ่ม
เด็กหนุ่มจากเมืองคนนี้ปรับตัวเข้ากับชีวิตในชนบทได้ดีมากแล้ว แต่ก็ยังไม่ละทิ้งสิ่งที่รัก
เขามักเอาคำถามมาคุยกับเธออยู่เสมอ ทั้งยังเล่าเรื่องราวระหว่างปัญญาชนที่ลงชนบทให้ฟังด้วย
ดังนั้นถึงหลินเจียวเจียวจะไม่ได้อยู่บ้านพักปัญญาชน เธอก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง
“พรุ่งนี้ฉันจะขึ้นเขาไปกับครอบครัวหัวหน้ากองผลิต เลยไม่ได้ไปกับพวกปัญญาชนที่ลงชนบทนะ”
“คุณจาง ระวังตัวตอนขึ้นเขาด้วยนะ ได้ยินว่าบนเขามีงูพิษ”
“ถ้าจะเดินผ่านที่หญ้าขึ้นรก อย่าลืมใช้กิ่งไม้ฟาดนำไปก่อนล่ะ”
ได้ยินหลินเจียวเจียวแสดงความเป็นห่วง จางจี้เหยาก็ยิ้มกว้างจนแทบเหมือนดอกลำโพง
เขาพยักหน้าเป็นเชิงว่ารู้แล้ว
“ถ้าเธอไม่ไปกับพวกเรา งั้นฉันกลับก่อนนะ”
“แต่พรุ่งนี้คนในหมู่บ้านน่าจะขึ้นเขากันไม่น้อย ถึงตอนนั้นอาจได้เจอกันก็ได้”