“ฉันซื้อขนมปังกรอบมานิดหน่อย”
“แม่กินไหม?”
ระหว่างพูด หลินเจียวเจียวก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ
แล้วฝืนข่มความอึดอัดขุ่นมัวในอกลงไป
จากนั้นหยิบขนมปังกรอบชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้จางอ้ายฮวา
“โธ่ แกนี่ชอบกินขนมปังกรอบจริง ๆ เลยนะ!”
“เอาละ ให้แม่สักชิ้นก็พอ ที่เหลือเก็บไว้กินเองเถอะ!”
จางอ้ายฮวาพูดพลางเคี้ยวขนมปังกรอบที่ลูกสาวยื่นให้ อีกมือก็อวดของที่ได้มาให้ลูกสาวดู
ในตะกร้าที่เธอเอาไปมีไข่ไก่มากกว่า 20 ฟอง ทั้งยังมีแป้งข้าวเหนียวถุงเล็กกับน้ำตาลทรายแดงอีกถุง
ตามเหตุผลแล้ว บ้านจางอ้ายฮวาอยู่ชนบท ไม่น่าจะต้องซื้อไข่ไก่ด้วยซ้ำ
แต่เพราะได้ลูกสาวแท้ ๆ กลับคืนมา เธอจึงดีใจมาก อยากบำรุงลูกสาวให้ดีด้วย
ไข่ที่แม่ไก่ในบ้านออกมาจึงเข้าท้องหลินเจียวเจียวไปหมด
ร่างนี้ขาดอาหารมัน ๆ มานาน ผอมแห้งอ่อนแอเหลือเกิน
หลังจากบำรุงมาได้หนึ่งเดือน ตอนนี้หลินเจียวเจียวก็มีเนื้อมีหนังขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนเพิ่งมาถึงกองพลชิงซาน
ถึงจะยังผอมอยู่ แต่ก็ไม่ซูบแห้งเหมือนก่อนแล้ว!
“คราวนี้มีของอร่อยกินอีกแล้ว!”
“แม่ กลับบ้านไปทำบัวลอยกินกันเถอะ”
พอเห็นแป้งข้าวเหนียว หลินเจียวเจียวก็นึกถึงบัวลอยขึ้นมาทันที
เธอชอบบัวลอยที่จางอ้ายฮวาปั้นด้วยมือ เป็นสูตรทางใต้ตามที่เธอเคยบอกไว้
นวดแป้งข้าวเหนียวแล้วปั้นเป็นลูกกลม ๆ ใส่น้ำตาลลงไปนิดหน่อยแล้วต้มด้วยกัน
เหนียวนุ่มหนึบหนับ
ทั้งหอม ทั้งหวาน ทั้งอุ่นท้อง
“ได้สิ วันนี้กินได้สองชามไหม?”