"เฒ่าจ้าว ข้ารู้ว่าแกถูกไอ้ตระกูลหวังรังแกมาทั้งชีวิต อยากเอาคืนมันไหมล่ะ ข้าช่วยแกได้!"
"ข้าไม่ได้หลอกแกนะ ข้าเป็นเมียของหวังเจี้ยนกั๋วจริง ๆ แกแตะต้องข้า ก็เท่ากับแก้แค้นมัน เข้าใจไหม?"
"ยังยืนบื้ออะไรอีก รีบ ๆ จับข้าสิ ข้าอุตส่าห์รุกขนาดนี้แล้ว แกเป็นลูกผู้ชายตัวโต ๆ จะอิดออดอยู่อีกทำไม!"
ณ หัวไร่ปลายนาของหมู่บ้านซิ่งฮวา จ้าวต้าจู้ยืนตะลึงงันมองหลี่อวี้เจียวตรงหน้า ตั้งสติไม่ทันอยู่พักหนึ่ง
เขาอายุห้าสิบสองปีแล้ว อย่าว่าแต่เรื่องบนเตียงกับผู้หญิงเลย แม้แต่มือเล็ก ๆ ของสตรีก็ยังไม่เคยจับต้อง จนป่านนี้ก็ยังเป็นหนุ่มโสด ถูกชาวบ้านหัวเราะเยาะ
ส่วนหลี่อวี้เจียวตรงหน้า เป็นเมียของหวังเจี้ยนกั๋วผู้ใหญ่บ้านซิ่งฮวา อายุไม่ถึงสามสิบ ยังสาวสวย ผิวขาวผุดผ่อง ดวงตากลมโตใสแจ๋วเหมือนพูดได้ ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อชวนมองจนถอนสายตาไม่ขึ้น
หุ่นของนางก็สุดยอด ปกติออกไปซื้อกับข้าว พอบรรดาหนุ่มแก่ในหมู่บ้านเห็นนางเข้า จะมีสักกี่คนที่ไม่น้ำลายสอ?
แต่นางกลับเป็นฝ่ายมาหาถึงที่ แล้วยังมาทอดกายให้ตาแก่โสดอย่างเขาอีก?
จ้าวต้าจู้ยังคงตะลึง ขณะที่หลี่อวี้เจียวรอไม่ไหวแล้ว เอื้อมมือมาจับมือหยาบกร้านของจ้าวต้าจู้
สัมผัสที่เนียนละเอียด บวกกับความรู้สึกนุ่มนิ่มไร้กระดูก ทำให้ใจของจ้าวต้าจู้พลันหวั่นไหว อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน
"ดูแกสิ แค่จับมือข้า ก็แทบทนไม่ไหวแล้วรึ?"
หลี่อวี้เจียวพูดพลางหัวเราะเยาะ
จ้าวต้าจู้ได้สติในที่สุด ชักมือกลับแล้วถามว่า "อวี้เจียวเกิดอะไรขึ้น? หรือว่าหวังเจี้ยนกั๋วทำร้ายร่างกายเจ้า?"
พูดจบ ดวงตาของหลี่อวี้เจียวก็แดงก่ำขึ้นมาทันที มีน้ำใส ๆ เอ่อคลอในเบ้าตา
"แกเดาถูกแล้ว ยังจะถามอีกทำไม?"
หลี่อวี้เจียวขยี้ตาพลางตอบ น้ำเสียงเจือสะอื้น
"หวังเจี้ยนกั๋วนี่ไม่ใช่คนจริง ๆ มีเมียสวยอย่างเจ้ากลับไม่รู้จักถนอม"
จ้าวต้าจู้พูดขึ้นอย่างอดใจไม่อยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
หวังเจี้ยนกั๋วเป็นถึงผู้ใหญ่บ้านซิ่งฮวา แต่ทำแต่เรื่องชั่วช้า ในหมู่บ้านไม่รังแกคนนี้ก็จัดการคนนั้น
จ้าวต้าจู้เองก็เคยถูกหวังเจี้ยนกั๋วรังแกมานับครั้งไม่ถ้วน เรียกว่าได้รับความอัปยศอดสูอย่างสาหัส
แม้กระทั่งบ้านและที่นา ก็ถูกหวังเจี้ยนกั๋วใช้เล่ห์กลยึดไปอย่างหน้าด้าน ๆ!
จ้าวต้าจู้คิดจะเอาชีวิตเข้าแลกกับหวังเจี้ยนกั๋วอยู่นับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายก็ต้องอดทนไว้
เพราะสู้ไม่ได้!
เขาล่วงเข้าวัยห้าสิบแล้ว แถมยังไร้คู่ ไม่มีลูกหลาน
แล้วหวังเจี้ยนกั๋วล่ะ?
มันทั้งหนุ่มทั้งกำยำ แถมยังมีพวกอันธพาลลูกสมุนคอยรับใช้ ตัวเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอาชีวิตมันด้วยซ้ำ!
ในใจเขาแสนแค้น แต่มันจะทำอะไรได้เล่า?
หลี่อวี้เจียวสูดน้ำมูกพลางว่า "เฒ่าจ้าวแกอย่ามัวอิดออดเลย รีบ ๆ มาจับข้าสิ จะทำอะไรกับข้าก็ได้ทั้งนั้น... หวังเจี้ยนกั๋วมันไม่ใช่คน มันรังแกแกขนาดนี้ แกลงมือกับเมียมันตอนนี้แหละ คือการแก้แค้นมันที่ดีที่สุด!"
พูดพลางหลี่อวี้เจียวก็ขยับเข้าใกล้จ้าวต้าจู้ หน้าอกอวบอิ่มของนางแทบจะแนบชิดกับตัวเขาแล้ว
กลิ่นเครื่องสำอางที่ลอยมาจากตัวนาง จ้าวต้าจู้ก็ได้กลิ่นชัดเจน
จ้าวต้าจู้สูดดมเข้าไปลึก ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ใจก็กระเจิดกระเจิง แถมยังรู้สึกคอแห้งปากแห้งอีกด้วย
พอเห็นลูกกระเดือกของจ้าวต้าจู้ขยับกลืนน้ำลาย หลี่อวี้เจียวก็รู้ว่าไอ้เฒ่านี่ต้องมีใจแน่ ๆ แล้ว นางจึงกัดฟันเตรียมจะปลดกระดุมเสื้อ
แต่จ้าวต้าจู้กลับคว้าข้อมือนางไว้อย่างตื่นตระหนก ห้ามว่า "อวี้เจียว อย่าทำแบบนี้เลย หวังเจี้ยนกั๋วมันไม่ใช่คน แต่เจ้าเป็นผู้หญิงดี เจ้าอย่าดูถูกตัวเองแบบนี้เลย"
"อย่ามาห้ามข้า อย่ามารั้งข้า ข้าเองก็ไม่ได้อยากแต่งกับหวังเจี้ยนกั๋วตั้งแต่แรก มันทั้งกินดื่มเที่ยวเล่น แถมยังทำร้ายข้าครั้งแล้วครั้งเล่า มันไม่ใช่คนเลยจริง ๆ..." หลี่อวี้เจียวเอ่ยเสียงสั่นเครือ
"แต่นี่มันไม่ใช่ที่ทำเรื่องพวกนั้นนี่นา ถ้าพวกชาวบ้านเห็นเข้าละก็ เรื่องใหญ่แน่" จ้าวต้าจู้พูดอย่างลนลาน
หลี่อวี้เจียวกัดริมฝีปากแล้วว่า "อย่างนี้แล้วกัน คืนนี้เที่ยงคืน ข้าจะรอแกอยู่ในป่าใต้เชิงเขาด้านหลัง ยังไงแกก็ต้องมาหาข้านะ ถึงตอนนั้นแกจะเอายังไงกับข้าก็ได้ ข้าจะไม่ย่นคิ้วสักนิด"
หลี่อวี้เจียวไม่ให้โอกาสจ้าวต้าจู้ได้ปฏิเสธเลย พูดจบก็หันหลังเดินจากไปอย่างรีบร้อน
มองแผ่นหลังของหลี่อวี้เจียวที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ใจของจ้าวต้าจู้ทั้งซับซ้อนยิ่งนัก
จนกลับถึงบ้าน จ้าวต้าจู้ก็ยังมีแต่ภาพของหลี่อวี้เจียวเต็มหัว
แต่ไม่ทันคิดว่า พอเขาเพิ่งก้าวเข้าลานบ้าน ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำสักอึก กลุ่มคนใหญ่ก็กรูกันเข้ามาจากข้างนอกอย่างดุดัน
ไอ้เฒ่าลาจ้าว ฉันหาแกจนเจอแล้วโว้ย!
หัวหน้ามันก็คือไอ้หวังเจี้ยนกั๋วหมอนี่ มันพุ่งเข้ามาเตะจ้าวต้าจู้ล้มลงกับพื้น ชี้หน้าจ้าวต้าจู้ด่า
หวังเจี้ยนกั๋วมาทวงเงิน หมู่บ้านจะสร้างถนนคอนกรีต แต่ละบ้านต้องจ่ายห้าพัน
แต่หมู่บ้านเป็นสิบในแถบนี้ก็สร้างถนนเหมือนกัน เรียกเก็บแค่สามพัน หวังเจี้ยนกั๋วปากเปราะขอมากมายแบบนี้ ต้องโกงกินค่าหัวคิวแน่!
"ไอ้แก่ แกเบื่อชีวิตนักใช่ไหม? ข้าถามแค่นี้ เงินนี่แกจะจ่ายหรือไม่จ่าย!"
หวังเจี้ยนกั๋วตะโกนอย่างเหี้ยม สมุนอันธพาลรายรอบก็พากันสมทบ
จ้าวต้าจู้หมอบอยู่กับพื้น เจ็บจนแทบช็อกตาย ไหนเลยจะมีแรงพูด?
"ข้ารู้ว่าแกอยากพูดอะไร แกไม่มีเงินใช่ไหม? ไม่เป็นไร แกยังมีที่ดินไม่ใช่รึไง?"
"เงินห้าพันนี่ข้าจ่ายให้แกเอง แต่ที่ดินหนึ่งหมู่ของแก ต่อไปก็เป็นของข้า!"
หวังเจี้ยนกั๋วพูดพลางล้วงสัญญาโอนที่ดินออกมาจากอก จับมือจ้าวต้าจู้ไว้แน่น กดลงบนสัญญาเพื่อประทับรอยนิ้วมือ
จ้าวต้าจู้ทั้งขายหน้า ทั้งเจ็บแค้น อยากขัดขืน แต่ที่ได้กลับคือถูกชกต่อยเตะถีบ
"หวังเจี้ยนกั๋ว แกมันไม่ใช่คน!" จ้าวต้าจู้ตะโกนด่าด้วยความโกรธแค้น
"ข้าไม่ใช่คน แล้วแกเป็นอะไร? แกมันหมูหมาต่ำช้า!"
หวังเจี้ยนกั๋วหัวเราะลั่น พาเหล่าลูกสมุนจากไปอย่างผยอง
จ้าวต้าจู้กัดฟันกรอด ลูกตาแทบถลน น้ำตาขุ่นของคนแก่ไหลอาบสองแก้ม
ไม่ทันคิดว่าในตอนนั้นเอง พลังประหลาดสายหนึ่งพลันระเบิดออกกลางอกของเขา สมองของเขาก็ดังสนั่นหวั่นไหว
เพียงชั่วพริบตา สิ่งแปลกประหลาดมากมายนับไม่ถ้วนก็ถูกยัดเข้ามาในสมอง กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาก็สั่นกระตุก!
จ้าวต้าจู้ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดจนแทบขาดใจ!
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จ้าวต้าจู้ถึงค่อย ๆ ได้สติขึ้นมา เขาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้น แต่กลับพบว่าตัวเองมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม ร่างกายที่แก่ชราเดิมกลับพลันฟื้นคืนความกระปรี้กระเปร่าเหมือนวัยหนุ่ม!
พวกของประหลาดที่อัดแน่นอยู่ในสมองของเขา ยิ่งผลักดันเขาเข้าสู่โลกใบใหม่!
"นี่... นี่มันคือการสืบทอดอะไรบางอย่างงั้นรึ?"
จ้าวต้าจู้ตื่นเต้นสุดขีด ตัวสั่นระริกไปทั้งร่าง
มีชีวิตมาค่อนชีวิต เป็นคนขี้ขลาดมาค่อนชีวิต ในที่สุดก็ได้เห็นความหวังอีกครั้ง
ฟ้ามีตา ชะตาชีวิตข้าในที่สุดก็พลิกผันแล้ว!
ความอัปยศต่าง ๆ จากเมื่อครู่ ที่ถูกหวังเจี้ยนกั๋วชกต่อยเตะถีบ ถูกมันบังคับให้กดมือประทับรอยนิ้วลงบนสัญญาโอนที่ดิน ล่องลอยผุดขึ้นในสมองจ้าวต้าจู้อีกครั้ง
ที่ผุดขึ้นพร้อมกัน ยังมีมือนุ่มขาวของหลี่อวี้เจียวเมียหวังเจี้ยนกั๋ว ใบหน้างามหมดจด หุ่นอรชรอ้อนแอ้น และนัดพบตอนเที่ยงคืนตรงป่าเขาใต้เขาด้านหลัง
จ้าวต้าจู้ในที่สุดก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาตัดสินใจได้เด็ดขาดในที่สุด
"หวังเจี้ยนกั๋ว นี่แกเป็นคนบังคับข้าเอง! ตอนแรกข้าไม่ได้คิดจะแตะเมียแก ไม่ได้คิดจะแก้แค้นแก ในเมื่อแกไม่คิดเป็นคน ก็อย่ามาโทษข้า!"