ใช้จังหวะที่ศัตรูบาดเจ็บจัดการให้เด็ดขาด แน่นอนว่าจ้าวต้าจู้เข้าใจหลักการนี้ดี
ถึงเขาจะไม่ฆ่าเฉินเฉียง แต่ขั้นต่ำต้องทำให้อีกฝ่ายลุกไม่ขึ้นอีก
ดังนั้นจ้าวต้าจู้จึงก้าวพรวดเข้าไปทันที ต่อยเตะเฉินเฉียงไม่ยั้ง
เสียงครึกโครมดังต่อเนื่อง จ้าวต้าจู้กระหน่ำเฉินเฉียงราวกับทุบหมาจมน้ำ
สัมผัสหมัดที่กระทบเนื้อทำให้จ้าวต้าจู้เลือดสูบฉีด
จ้าวต้าจู้รู้สึกเหมือนกลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้ง ย้อนสู่วัยที่ไม่กลัวใคร สู้อย่างเดียวหากไม่ยอม!
เขารู้สึกราวกับเลือดในกายเดือดพล่าน แถมยังลุกไหม้รุนแรง!
ถ้าหลี่อวี้เจียวไม่ได้ยืนดูอยู่ไม่ไกล จ้าวต้าจู้คงเงยหน้าตะโกนสุดเสียงดั่งใจอยาก!
ส่วนหลี่อวี้เจียวตอนนี้ใจเต้นระทึกแทบกระเด็นออกจากอก
จ้าวต้าจู้ไม่มีท่าทีอ่อนเปลี้ยเหมือนคนแก่เลย ราวกับกลายเป็นคนละคน
นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
หลี่อวี้เจียวคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก
แต่สายตาที่มองจ้าวต้าจู้เปลี่ยนไปสิ้นเชิง มันฉายแววร้อนแรง มีบางอย่างที่คลุมเครือบอกไม่ถูกซ่อนอยู่
"หยุดเถอะ...หยุดเถอะ...ไอ้เฒ่าลาจ้าว ตีอีกมีคนตายแล้ว..."
เฉินเฉียงกุมหัวขดตัว ร้องไห้อ้อนวอน
จ้าวต้าจู้ขมวดคิ้ว "เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ"
เฒ่าลาจ้าวเป็นฉายาที่ชาวบ้านหมู่บ้านซิ่งฮวาตั้งให้จ้าวต้าจู้
ถ้าคนสนิทเรียกก็ว่าไปอย่าง แต่เฉินเฉียงน่ะมีสิทธิ์อะไร!
"ข้าถามเจ้าอีกที เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไร"
จ้าวต้าจู้ตะคอกดุดัน แล้วต่อยหน้าเฉินเฉียงอีกสองหมัดดังปัง จนเฉินเฉียงเลือดกำเดาไหล ตาลายเห็นดาว
เฉินเฉียงจะกล้าดื้อกับจ้าวต้าจู้ได้อีก เขารีบพูด "ท่านจ้าว ข้าน้อยผิดไปแล้ว ขอร้องอย่าตีอีกเลย ข้าน้อยทนไม่ไหวจริง ๆ..."
จ้าวต้าจู้ถึงหยุดมือ
หลี่อวี้เจียวลังเลครู่หนึ่ง แล้วสาวเท้าเดินมา
มองจ้าวต้าจู้สองมือเปื้อนเลือด นางกลับรู้สึกกลัวเขาขึ้นมา
สีหน้านางทำเหมือนจะพูดอะไรแต่ไม่กล้า
จ้าวต้าจู้ถอนหายใจ สะบัดเลือดจากมือพลางพูด "อ๋องเจี้ยนกั๋วคงจะมาแล้ว ข้าบอกเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ให้เขารู้แล้ว"
"อะไรนะ ท่านเฒ่าจ้าว ท่าน..."
หลี่อวี้เจียวมองจ้าวต้าจู้ด้วยความตกใจ ไม่อยากเชื่อว่าเขาทำเช่นนี้
จ้าวต้าจู้คิดว่า เมื่อเฉินเฉียงมาก่อเรื่องแบบนี้ คืนนี้เขากับหลี่อวี้เจียวก็ไม่มีทางสมหวังแน่
เมื่อเป็นเช่นนั้น ใช้เรื่องนี้หาประโยชน์จากอ๋องเจี้ยนกั๋วเสียเลยดีกว่า
อ๋องเจี้ยนกั๋วมีที่นาของเขาอยู่สองหมู่ นั่นมันดั่งเนื้อในหัวใจ ถ้าไม่ได้คืนมานอนก็ไม่เป็นสุข
แต่เพราะเฉินเฉียงอยู่ตรงนี้ บางเรื่องจึงพูดไม่สะดวก จ้าวต้าจู้เลยไม่ปริปาก
และในตอนนั้นเอง อ๋องเจี้ยนกั๋วก็มาถึงเสียที
เพิ่งมาถึง อ๋องเจี้ยนกั๋วก็พุ่งเข้าใส่เฉินเฉียงเหมือนวัวกระทิง ยกเท้าเบอร์สี่สิบสี่กระทืบใส่แรง ๆ
ไอ้หน้าบาก ไอ้เวรหมาขี้ กล้าแตะต้องเมียฉัน แกเสียสติไปแล้วรึ
อ๋องเจี้ยนกั๋วด่าไปทุบไป ทุบจนเฉินเฉียงร้องโอดครวญไม่หยุด
ตอนนี้เฉินเฉียงเสียใจแทบแย่
เขายังไม่ทันได้ทำอะไรกับหลี่อวี้เจียวเลย กลับถูกจ้าวต้าจู้ทุบยกใหญ่ ตอนนี้ยังโดนอ๋องเจี้ยนกั๋วซ้ำอีก
นี่มันซวยบรมอะไรเช่นนี้!
"อย่าตีแล้วพี่อ๋อง ข้าน้อยรู้ผิดจริง ๆ แล้ว ข้าน้อยไม่ได้ทำอะไรพี่สะใภ้เลย ข้าน้อยยังไม่ทัน..."
เฉินเฉียงยังพูดไม่จบก็โดนอ๋องเจี้ยนกั๋วกระทืบใส่แรง ๆ อีกหลายที เลือดกลบหัวกลบหน้า
หลี่อวี้เจียวจะถาม แต่จ้าวต้าจู้พูดเสียก่อน "เมื่อกี้ข้ามาถึงก็เห็นเฉินเฉียงคร่อมเจ้าอยู่ ข้าเลยถ่ายคลิปส่งให้อ๋องเจี้ยนกั๋ว"
"อย่างนี้นี่เอง..." หลี่อวี้เจียวเข้าใจทันที
ในที่สุดอ๋องเจี้ยนกั๋วก็หยุดมือ ชี้ไปที่ไกล ๆ แล้วตะโกนดังลั่น "อ๋องเจี้ยนกั๋วคนนี้ จากนี้ไปไม่มีน้องชายอย่างเจ้าอีก! ไสหัวไป ไปให้พ้นหมู่บ้านนี้ อย่าให้ข้าเห็นอีก ไม่งั้นข้าจะไม่ให้เจ้ามีชีวิตดี ๆ แม้แต่วันเดียว!"
เฉินเฉียงเหมือนได้รับอภัยโทษ เช็ดเลือดกำเดาพลางคลานลุกจากพื้น เดินโซเซวิ่งไปไกล
พอเขาจากไป อ๋องเจี้ยนกั๋วก็หันขวับมามองหลี่อวี้เจียวกับจ้าวต้าจู้
"แกมาที่นี่ตอนดึกดื่นทำไม!" อ๋องเจี้ยนกั๋วถามเสียงเข้ม
หลี่อวี้เจียวสะท้าน แต่นางกลับยืดอกตอบอย่างหัวแข็ง "หนีออกจากบ้านไม่ได้หรือไง แกทำร้ายร่างกายฉัน ยังจะให้ฉันอยู่กินกับแกอีกหรือ"
"อีนังคนชั่ว..."
อ๋องเจี้ยนกั๋วพูดพลางก้าวพรวดมาตรงหน้าหลี่อวี้เจียว ดูเหมือนจะลงมือ
จ้าวต้าจู้กระแอม "ข้ายังอยู่นี่นะ พอประมาณก็พอแล้ว"
อ๋องเจี้ยนกั๋วจึงหันขวับมาจ้องจ้าวต้าจู้ ตวาดถาม "แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!"
"ถ้าข้าไม่อยู่ เมียแกก็ถูกผู้ชายอื่นปล้ำไปแล้ว" จ้าวต้าจู้พูดไม่ไว้หน้า
อ๋องเจี้ยนกั๋วกัดฟันกรอด พลางคำราม "ถึงจะช่วยข้า แต่อย่าหวังให้ข้าขอบใจ นี่เป็นเรื่องครอบครัวข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับแก!"
ข้าไม่ได้หวังคำขอบใจ แต่แกต้องคืนที่นาให้ข้า" จ้าวต้าจู้ว่า
"แกยังกล้าต่อรองกับข้าอีกหรือ" อ๋องเจี้ยนกั๋วทำราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขัน หัวเราะเยาะไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
แกจะไม่ให้ก็ได้ แต่เรื่องที่น้องชายแกข่มขืนเมียแก พรุ่งนี้คนทั้งหมู่บ้านก็รู้
จ้าวต้าจู้หัวเราะหึ หยิบมือถือออกมา "อย่าลืมว่า คลิปนั่นยังอยู่ในมือถือฉัน ฉันส่งให้แกก็ได้ หรือจะส่งให้คนในหมู่บ้านดูกันให้สนุก"
กล้าขู่ฉันงั้นรึ ไอ้แก่เวรนี่ แกเบื่อจะมีชีวิตแล้ว!
อ๋องเจี้ยนกั๋วเดือดดาล ต่อยจ้าวต้าจู้หนึ่งหมัด
แต่จ้าวต้าจู้ใช้เพียงมือซ้ายข้างเดียวก็รับหมัดของอ๋องเจี้ยนกั๋วไว้ได้ง่ายดาย เขาผลักเบา ๆ ก็ทำเอาอ๋องเจี้ยนกั๋วถอยซวน ยืนไม่อยู่
อ๋องเจี้ยนกั๋วตะลึง
ไอ้แก่นี่ จู่ ๆ แข็งแรงได้ยังไง
มันกินยาวิเศษอะไรเข้าไป
จ้าวต้าจู้พูดต่อ "อ๋องเจี้ยนกั๋ว ถ้าแกแน่ก็ฆ่าฉันให้ตาย ถ้าฆ่าไม่ตาย ก็เลือกเอาจะเอาคลิปเมื่อกี้หรือที่นาของฉัน"
อ๋องเจี้ยนกั๋วจ้องจ้าวต้าจู้สะบัดร้อนอยู่นาน ในที่สุดก็พูด "ก็ได้ ข้าจะคืนที่นาหนึ่งหมู่นั่นให้แก"
"สองหมู่ต่างหาก ที่นาครั้งก่อนแก ลืมแล้วหรือ" จ้าวต้าจู้เตือน
เส้นเลือดบนขมับอ๋องเจี้ยนกั๋วปูดโปน มุมปากกระตุก
แต่เขาคิดไปมาอยู่ครึ่งวัน สุดท้ายก็ยอม
เพราะที่นาสองหมู่ของจ้าวต้าจู้ในสายตาเขาแม้ทำเลดีแต่ก็ไม่ถึงกับมีค่ามาก
แต่ถ้าเรื่องน้องชายหักหลัง เมียเกือบถูกข่มขืนแพร่งพรายออกไป เขาก็จะถูกคนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะเอาจริง ๆ
"พรุ่งนี้ข้าจะเอาสัญญาโอนที่นาไปให้ที่บ้าน" อ๋องเจี้ยนกั๋วบอก
จ้าวต้าจู้หัวเราะเย็น "ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะลบคลิปพรุ่งนี้"