【โต้วเปา สวัสดี】
【สมมติว่าฉันปลุกระบบขึ้นมาได้ระบบหนึ่ง แค่สะสมค่าความประทับใจจากสาวสวยที่ได้คะแนนตั้งแต่ 90 คะแนนขึ้นไป ก็แลกพิมพ์เขียวอุปกรณ์การแพทย์ไฮเทคได้สารพัด】
【นายคิดว่าฉันควรทำความรู้จักกับสาวสวยยังไง ถึงจะเพิ่มค่าความประทับใจจากพวกเธอได้?】
เจียงหลินนอนอยู่บนเตียง คาบบุหรี่ไป๋ลี่ฉวินไว้ในปาก ดวงตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์
ไม่นานนัก
โต้วเปาก็ให้คำตอบ
“นี่เป็นคำถามสมมติที่น่าสนใจมาก ฉันจะเสนอวิธีที่ตรงไปตรงมาที่สุด ไม่อ้อมค้อม และไม่หลอกคุณสักสองสามวิธี”
【1: …】
【2: …】
【3: …】
หลังจากเจียงหลินอ่านตั้งแต่ต้นจนจบอย่างตั้งใจแล้ว
เขาก็กดค้างที่ไอคอนแอปโต้วเปา ก่อนกดปุ่ม «ถอนการติดตั้ง» ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาโยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้วเอนตัวลงบนหมอน จ้องเพดานตาไม่กะพริบ
ตั้งแต่เมื่อคืนที่ดูคลิปสาวไลฟ์สดไปจนถึงตอนนี้ เขาใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะยืนยันได้ว่า
ตัวเองปลุกระบบขึ้นมาได้จริง ๆ!
ชื่อของมันคือ 【ระบบการแพทย์แห่งอนาคต】
ภายในมีอุปกรณ์การแพทย์และสูตรยาสำเร็จรูปสารพัดชนิด ซึ่งล้ำหน้ากว่ายุคปัจจุบันไปไกล แถมยังรักษาโรคต่าง ๆ ให้หายขาดได้อย่างง่ายดาย
ไม่ว่าจะเป็นมะเร็ง ไตวายเรื้อรัง มะเร็งเม็ดเลือดขาว เอดส์ โรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง โรคหลอดเลือดหัวใจ หอบหืด เกาต์ โรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง พาร์กินสัน กระดูกสันหลังอักเสบยึดติด อัลไซเมอร์…
อุปกรณ์การแพทย์ไฮเทคทุกชนิดในระบบล้วนรักษาให้หายได้อย่างง่ายดาย
มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว คือต้องสะสมค่าความประทับใจจากสาวสวยที่ได้คะแนนตั้งแต่ 90 คะแนนขึ้นไปเพื่อนำมาแลก
“ให้ตายสิ…”
“นี่บังคับให้ฉันเป็นผู้ชายเจ้าชู้ใช่ไหม?”
“อ่า… ถุย! นี่เป็นภารกิจยิ่งใหญ่เพื่อประโยชน์สุขของมวลมนุษยชาติ จะเรียกว่าเจ้าชู้ได้ยังไงกัน”
หลังจากปลุกศีลธรรมในใจตัวเองเสร็จ เจียงหลินก็ลุกขึ้นเดินไปยังห้องนั่งเล่น
ระหว่างเปลี่ยนรองเท้า เขาตะโกนไปทางห้องครัวว่า “แม่ ผมออกไปข้างนอกนะ เที่ยงนี้ไม่ต้องทำข้าวเผื่อผม”
ยังไม่ทันรอแม่ตอบ เจียงหลินก็กดลิฟต์ลงไปชั้นล่างแล้ว
จากนั้นก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเสี่ยวหนิว เตรียมไปเดินเล่นในห้างแถวนี้ เผื่อจะเจอสาวสวยที่ได้คะแนนตั้งแต่ 90 คะแนนขึ้นไป
ไม่นานหลังจากนั้น…
ภายในห้างเจิ้งหงเฉิง
เจียงหลินเดินล้วงกระเป๋าไปเรื่อย ๆ ในโซนเครื่องประดับและเครื่องสำอาง
เขาทำเหมือนเดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย แต่สายตากลับกวาดมองหาสาวสวยวัยรุ่นรอบตัวไม่หยุด
“ไม่ได้เรื่องเลย…”
“ถึงขาจะยาวก็จริง แต่แป้งบนหน้านี่ขูดลงมาได้คงพอเอาไปทาผนังให้ขาวแล้ว”
“คนนั้นก็หน้าอกใหญ่ดี แต่เดินแล้วยังไม่กระเพื่อม ดูก็รู้ว่าเสริมซิลิโคนมา”
“ให้ตายเถอะ สาวสวยระดับตัวท็อปในโต่วอินมีตั้งเยอะ ทำไมในชีวิตจริงถึงหาไม่เจอสักคน?”
เจียงหลินเดินไปพลาง
บ่นในใจไปพลาง
ไม่หุ่นไม่ดี ก็แต่งหน้าหนาเกินไป
นาน ๆ ทีจะเจอคนที่พื้นฐานหน้าตาดีอยู่บ้าง แต่คะแนนก็ได้แค่ประมาณ 80 คะแนนเท่านั้น
ยังห่างจากเกณฑ์ 90 คะแนนของระบบอีกตั้งไกล
ผ่านไปอีกไม่กี่นาที
จู่ ๆ ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากร้านสตาร์บัคส์ด้านหน้า เธอผิวขาว รูปร่างเพรียว สวมเดรสสายเดี่ยวลายดอกไม้
ไม่ว่าจะหน้าตาหรือรูปร่าง ก็สวยระดับสาวงามตัวท็อปอย่างแน่นอน
ถ้าอยู่ในมหาวิทยาลัย เธอต้องเป็นดาวคณะหรือกระทั่งดาวมหาวิทยาลัยแน่ ๆ!
พอเจียงหลินเห็นเข้า
ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เขารีบถามในใจว่า
“ระบบ คนนี้เป็นไง?”
“ได้ 90 คะแนนไหม?”
【ติ๊ง!】
【กำลังสแกนและวิเคราะห์】
【บุคคลเป้าหมายไม่ผ่านเกณฑ์ โปรดให้ผู้ใช้เปลี่ยนเป้าหมาย】
เจียงหลินถามว่า “เดี๋ยวนะ… ระบบ นายประเมินพลาดหรือเปล่า? สาวสวยระดับนี้ยังไม่ผ่านอีกเหรอ?”
“หรือจะให้ฉันไปจีบหลิวอี้เฟย หยางมี่ จางรั่วหนาน กับตี๋ลี่เร่อปาล่ะ?”
เหมือนระบบจะรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจของเจียงหลิน
เสียงของมันดังขึ้นอีกครั้ง
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าผู้ใช้ตั้งข้อสงสัย ระบบขอชี้แจงเงื่อนไขบังคับดังต่อไปนี้】
【ข้อ 1: หน้าตาต้องได้ 90 คะแนนขึ้นไป】
【ข้อ 2: รูปร่างต้องได้ 90 คะแนนขึ้นไป】
【ข้อ 3: ต้องมีอายุครบ 18 ปี】
【ข้อ 4: ต้องเป็นพรหมจรรย์】
【จากการสแกนของระบบ เป้าหมายที่ผู้ใช้ให้ความสนใจมีคะแนนหน้าตา 90 คะแนน รูปร่าง 91 คะแนน และอายุ 23 ปี】
【แต่ไม่ใช่หญิงพรหมจรรย์ จึงไม่สามารถเป็นเป้าหมายสำหรับสะสมค่าความประทับใจได้】
หลังได้ฟังคำอธิบายของระบบ
มุมปากเจียงหลินก็กระตุกเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
ในฐานะคนชอบผู้หญิงที่มีสามีแล้ว เขารู้สึกว่าความชอบของตัวเองกำลังถูกระบบกลั่นแกล้งอย่างจงใจ!
“ระบบเอ๊ย…”
“นายเลือกทางนี้ก็แคบไปหน่อยแล้ว!”
“ตอนเด็กไม่รู้ว่าสาวใหญ่มีดี ดันเข้าใจผิดว่าสาวน้อยมีค่าดั่งสมบัติ”
“สาวใหญ่ดีจะตาย หอมจะตาย สาวใหญ่ต่างหากคือแสงสว่างในความมืด เข้าใจไหม?”
ระบบไม่ตอบอะไรกับคำบ่นของเขาเลย
ช่วยไม่ได้…
เจียงหลินจึงได้แต่เดินต่อไป
ตลอดเวลากว่าสองชั่วโมงถัดมา
เจียงหลินเดินตั้งแต่ชั้นใต้ดินหนึ่งไปจนถึงชั้นบนสุด จนทั่วทั้งห้าง
ในฝูงชนที่แน่นขนัด เขาเจอสาวสวยคะแนนสูงหลายคนที่ทั้งหน้าตาและรูปร่างโดดเด่นมากจริง ๆ
แต่น่าเสียดาย
ไม่มีใครผ่านเกณฑ์เลยสักคน…
เดินจนสุดท้ายขาของเจียงหลินแทบหมดแรง
“ในห้างไม่มีคนเข้าเกณฑ์ งั้นในมหาวิทยาลัย… น่าจะยังพอมีคนเหลืออยู่บ้างมั้ง?”
เจียงหลินลองคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าคงไม่ง่ายนัก
ยุคนี้สาวสวยมีให้เห็นถมไป
แต่สาวสวยที่ได้คะแนนเกิน 90 แถมยังเป็นหญิงพรหมจรรย์นี่หายากชะมัด
เจียงหลินอารมณ์เสีย เดินออกจากห้างอย่างจนปัญญา
จากนั้นก็ไปที่รถไฟฟ้าของตัวเอง หยิบบุหรี่ไป๋ลี่ฉวินจากกระเป๋ามาคาบไว้
ขณะที่เขาพ่นควันและคิดอยู่ว่าควรไปที่ไหนถึงจะหาเป้าหมายที่เข้าเกณฑ์ได้
จู่ ๆ ก็เห็นหญิงสาวในชุดพนักงานส่งอาหารเหม่ยถวนวิ่งหน้าตาตื่นเข้าห้างจากที่ไม่ไกล ในมือหิ้วถุงอาหารหลายถุง
เธอวิ่งอย่างรีบร้อน ปอยผมสวยสองสามเส้นที่เปียกชื้นจากเหงื่อแนบติดแก้ม
แม้ไม่ได้แต่งหน้า แถมยังสวมชุดส่งอาหารสีเหลืองที่ดูเชย ๆ แต่ใบหน้าด้านข้างนั้นก็ยังงดงามจนชวนตะลึง
นิ้วที่คีบบุหรี่ของเจียงหลินชะงัก เขาหรี่ตาลงโดยไม่รู้ตัว
“เอ๊ะ… เสิ่นหว่านเหอ?!”
หญิงสาวคนนี้
เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของเจียงหลิน
เธอสวยมาก เพียงแต่ครอบครัวยากจน และเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก
ผู้ชายหลายคนเคยตามจีบเธอ แต่เสิ่นหว่านเหอมีนิสัยแปลก ๆ ไม่สนใจใครสักคน
ในตอนนั้นเอง
ระบบที่เงียบไปนานพลันส่งเสียงขึ้นมา
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบบุคคลเป้าหมายที่เข้าเกณฑ์ อยู่ห่างไป 5 เมตร】
【ชื่อเป้าหมาย: เสิ่นหว่านเหอ】
【คะแนนหน้าตา: 95 คะแนน】
【คะแนนรูปร่าง: 94 คะแนน】
【อายุ: 22 ปี】
【เป็นหญิงพรหมจรรย์】
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
ดวงตาเจียงหลินก็เป็นประกายขึ้นมาทันที!
ตามหาจนแทบพลิกแผ่นดินกลับไม่เจอ พอเจอก็ได้มาอย่างง่ายดายเลยจริง ๆ!
แต่พอคิดอีกที เจียงหลินก็ใจเย็นลง
สมัยเรียนมหาวิทยาลัยมีผู้ชายตามจีบเสิ่นหว่านเหอไม่น้อย แต่ไม่มีใครจีบติดสักคน
ไม่ว่าจะเป็นหนุ่มหล่อ เด็กเรียน หรือคนรวยที่เข้าไปทักทาย สาวน้อยคนนี้ก็มักก้มหน้าเงียบ ๆ แล้วหลบไป
ขอเพิ่มวีแชต เธอไม่รับ
ให้ของขวัญ เธอไม่เอา
ชวนไปกินข้าว เธอไม่ไป
แม้เจียงหลินจะมีประสบการณ์ความรักโชกโชน และมั่นใจว่าตัวเองเชี่ยวชาญเรื่องจีบสาวมากแค่ไหน
เขาก็ยังไม่มั่นใจว่าจะจีบเสิ่นหว่านเหอติด และเพิ่มค่าความประทับใจจากเธอได้
“แชะ…”
“ฟู่…”
เจียงหลินจุดบุหรี่อีกมวน พ่นควันไปพลาง สมองก็ขบคิดหาทางรับมืออย่างรวดเร็ว
“เหมือนเธอจะมีน้องสาวที่ป่วยติดเตียงอยู่คนหนึ่งนะ?”
“นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นได้”
“แต่ถ้าจู่ ๆ เข้าไปถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ด้วยนิสัยของสาวคนนี้ เธอต้องคิดว่าฉันมีแผนไม่ดีแน่”
“ต้องใช้ไม้แข็งสักหน่อยแล้ว…”
พอคิดได้อย่างนั้น
เจียงหลินก็ดับบุหรี่ในมือ
เดินไปที่รถไฟฟ้าของเสิ่นหว่านเหอ แล้วนั่งยอง ๆ ลงทำท่าเหมือนกำลังผูกเชือกรองเท้า
เขากวาดตามองรอบ ๆ พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง
เจียงหลินก็หยิบกรรไกรตัดเล็บจากพวงกุญแจ แล้วดึงแกนวาล์วล้อหลังของเธอออกทันที
“แหม… ก็รู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ แหละ รอฉันสะสมค่าความประทับใจได้ครบแล้ว จะรักษาโรคให้น้องสาวเธอเอง”
หลังทำทุกอย่างเสร็จ
เจียงหลินก็รีบลุกขึ้นจากไป กลับไปนั่งบนรถไฟฟ้าของตัวเอง แล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางไถโต่วอิน