“เดี๋ยวก่อน จอสวรรค์เพิ่งพูดว่าอะไรนะ เขาบอกว่าชาวฟอนเทนกำลังเผชิญวิกฤตจากคำทำนาย?”
นาวีอาหรี่ตาลงทันที พลันนึกถึงคำทำนายที่เล่าลือกันมานานในฟอนเทน
ทุกคนจะละลายหายไปในทะเล เหลือเพียงเทพแห่งสายน้ำร่ำไห้อยู่บนบัลลังก์
“หรือว่าคำทำนายนั่นจะเป็นเรื่องจริง? มันจะเกิดขึ้นจริงงั้นเหรอ?” นาวีอาไม่อยากเชื่อ
ขณะเดียวกัน ภายในโรงอุปรากรโอเปราเอพิเคลส์
เหล่าผู้ชมต่างหันไปมองทางฟูรินา
“วิกฤตจากคำทำนาย? หรือว่าคำทำนานในตำนานนั่นเป็นเรื่องจริง?”
“ท่านฟูรินา คุณทราบเรื่องนี้หรือเปล่า?”
“คำทำนายในตำนานจะเกิดขึ้นจริงงั้นเหรอ?”
“ท่านฟูรินา...”
เมื่อเห็นโรงอุปรากรเริ่มโกลาหลขึ้นในพริบตา แม้แต่เนอเวย์แลตต์ก็ยังหันมามองตนเอง
ฟูรินากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว รูม่านตาหดเล็ก หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
แล้วในจังหวะที่หัวใจแทบจะกระเด็นออกมาจากอก เธอก็พลันหัวเราะเสียงดังลั่น
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ประชาชนที่รักของฉัน ไม่ต้องตื่นตระหนกไป”
“คำทำนายอะไรนั่น ฉันเตรียมรับมือไว้แล้ว”
“พวกคุณคงไม่คิดว่าเทพของพวกคุณจะจัดการแม้แต่คำทำนายสักเรื่องไม่ได้หรอกนะ?”
“ฉันเตรียมพร้อมรับมือกับคำทำนายไว้อย่างรอบคอบแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันจะนั่งชมการแสดงอันยอดเยี่ยมในโรงอุปรากรได้อย่างสบายใจทุกวันได้อย่างไร”
“คำทำนายจะไม่เกิดขึ้นหรอก พวกคุณแค่เชื่อใจฉันในฐานะเทพก็พอ”
ฟูรินาพูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ทว่ามือกลับกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ จ้องมองไปทางจอสวรรค์เขม็ง