“อีกอย่าง ฉันไม่คิดว่าอารันนาราจะถูกใครหลอกได้ง่าย ๆ หรอก”
คำด่าที่คาเว่กำลังจะพ่นออกมายังไม่ทันหลุดจากปาก เขาก็เห็นอัลไฮเธมเอ่ยขึ้นเองอย่างไม่สนใจใคร
“เพราะคนธรรมดาหรือคนที่จิตใจไม่บริสุทธิ์มองไม่เห็นอารันนารา”
“อย่างน้อยในตอนนี้ เทคโนโลยีของด็อกเตอร์ก็ยังทำไม่ได้”
“จะพูดว่าอารันนาราถูกหลอกง่ายก็ไม่ถูกนัก เพราะคนที่คิดจะหลอกพวกมันมองไม่เห็นพวกมันต่างหาก พวกมันจึงไม่จำเป็นต้องเจ้าเล่ห์หรือเข้าใจความชั่วร้ายในใจมนุษย์มากมายอะไร”
“เพราะงั้น นายคิดจริง ๆ เหรอว่าควรห่วงอารันนารามากกว่าห่วงตัวเอง?” อัลไฮเธมพูดพลางมองคาเว่อย่างสงบนิ่ง
เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่มองทะลุทุกสิ่ง คำด่าของคาเว่ก็เหมือนติดค้างอยู่ในลำคอ จะพูดต่ออย่างไรก็พูดไม่ออก
【จากนั้น นักเดินทางกับพายมอนทำตามคำชี้แนะของอารามา กำจัดพวกฟังกัสและดอกไม้หลอกลวงไปกลุ่มหนึ่ง แล้วก็เข้าสู่วานารานะที่แท้จริงได้อย่างราบรื่น】
【“เอาล่ะ ช่วยงานก็ช่วยแล้ว! อารามา สมบัติที่พูดกันไว้ล่ะ?” พายมอนถาม】
【“「สมบัติ」ไม่ใช่คาถาที่ใช้ขอให้นาราช่วยเหลือหรอกเหรอ?” อารามาถามอย่างสงสัย】
【พายมอนแบมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ “ทำไมฉันถึงไม่แปลกใจเลยสักนิด……”】
【นักเดินทางพยักหน้าเห็นด้วย “ฉันก็เหมือนกัน”】
【จากนั้นพายมอนก็ถามอารามาว่าเรียนรู้คำว่าสมบัติมาจากไหน】
【อารามาตบแขนเล็ก ๆ ของตัวเองพลางพูดว่า “ฉันเคยสังเกตนารา ฉันพบว่านาราจะเปลี่ยนเป็นคนดี และเต็มใจช่วยนาราคนอื่นทันทีที่ได้ยินว่ามี「สมบัติ」”】