【“สรุปก็คือ หลังจากการมีอยู่ของมหาเทพรุกขาผู้เมตตาถูกลบล้างไป ทั้งโลกก็ไม่มีใครจดจำมหาเทพรุกขาผู้เมตตาได้อีก นอกจากนักเดินทางของพวกเรา”】
【“มหาเทพรุกขาผู้เมตตาในความทรงจำของทุกคน ถูกทำให้เลือนรางกลายเป็นมหาเทพรุกขาผู้ทรงฤทธิ์น้อย”】
【“แม้แต่ตัวอักษรที่บันทึกไว้ในหนังสือ กระทั่งความทรงจำเกี่ยวกับพืชพรรณ ก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย”】
【“ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดที่สุดคือเห็ดศาสตร์เจ้าแห่งต้นไม้ ก่อนที่นาฮิดะจะลบมหาเทพรุกขาผู้เมตตา เห็ดชนิดนี้ถูกมองว่าเป็นร่างศักดิ์สิทธิ์ที่เกิดจากคุณธรรมตกค้างของเจ้าแห่งต้นไม้ ผู้คนกินเห็ดชนิดนี้เพื่อระลึกถึงการเสียสละของเจ้าแห่งต้นไม้”】
【“แต่หลังจากถูกนาฮิดะลบไป ที่มาของชื่อนี้ก็กลายเป็นว่า เล่ากันว่าสุเมรุเคยมีต้นไม้ยักษ์สูงตระหง่าน ซึ่งถูกเรียกว่าเจ้าแห่งต้นไม้ เห็ดศาสตร์เจ้าแห่งต้นไม้จึงได้ชื่อนี้มา”】
【“จนถึงตอนนี้ พวกเราถึงได้เข้าใจคำที่จงลีเคยพูดกับนักเดินทางว่า ‘ประวัติศาสตร์บันทึกได้ แต่ประวัติศาสตร์เชื่อถือไม่ได้ เรื่องครั้งนี้ก็พิสูจน์ประเด็นนี้แล้ว เวลามีพลังอันยิ่งใหญ่ ประวัติศาสตร์ย่อมบิดเบี้ยวไปตามกาลเวลา…’”】
【“ดังนั้นเขาจึงหวังให้นักเดินทางบันทึกยุคสมัยและประวัติศาสตร์ของไทวัท วิธีนี้จะทำให้ประวัติศาสตร์ของไทวัทมี ‘ข้อมูลสำรองของการดำรงอยู่’…”】
【“นี่ก็คือความหมายที่แท้จริงของคำที่ตี้จวินกล่าวไว้ว่า ‘ผู้เป็นประจักษ์ มาเพื่อเป็นประจักษ์ ผู้จดจำ เกิดมาเพื่อจดจำ’”】
【“เห็นได้ว่าเขารู้มานานแล้วว่าประวัติศาสตร์ของไทวัทเชื่อถือไม่ได้ ต้นไม้แห่งโลกสามารถแก้ไขความทรงจำและการรับรู้ของโลกได้ มีเพียงนักเดินทางซึ่งเป็นผู้มาเยือนเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบจากกฎของต้นไม้แห่งโลก จึงจะจารึกประวัติศาสตร์และความทรงจำที่แท้จริงได้”】