[“อดีตก่อนดวงอาทิตย์และดวงจันทร์บันทึกอะไรไว้กันแน่นะ ตำนานเล่าว่า... ปีแห่งนกพิราบคาบกิ่งไม้”]
[พูดจบ จอสวรรค์ก็ฉายภาพหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน]
[ภาพนั้นเป็นตัวการ์ตูนหัวโตของหญิงสาวคนหนึ่งกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง]
สำหรับคนส่วนใหญ่บนทวีปไทวัท ทั้งสองคนนี้ต่างเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
แต่สำหรับฟาตุยแล้ว แค่เห็นแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่าทั้งสองคนคือหนุ่มสาว ผู้บริหารอันดับสาม และสการามูช ผู้บริหารอันดับหก
ที่กรูปอฟ
เหล่าฟาตุยที่เห็นภาพนี้แทบสำลักน้ำลายตัวเองตาย
ทหารฟาตุยชั้นผู้น้อยนับไม่ถ้วนรีบก้มหน้าลง พยายามนึกถึงเรื่องที่เศร้าที่สุดในชีวิต เพื่อไม่ให้มุมปากยกขึ้นมาเด็ดขาด
ไม่อย่างนั้น ต่อให้เป็นคุณหนุ่มสาวก็ยังพอว่า เพราะปกติแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขาอยู่แล้ว
แต่สการามูชขึ้นชื่อเรื่องนิสัยอารมณ์ร้ายกันไปทั่วฟาตุย ถ้าไปทำให้เขาโกรธเข้า ผลที่ตามมาคงไม่อาจคาดคิด
เมื่อเทียบกันแล้ว ปฏิกิริยาของเหล่าผู้บริหารฟาตุยกลับตรงไปตรงมากว่ามาก
โดยเฉพาะหุ่นไม้ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองหนุ่มสาวกับสการามูช
จากนั้นก็หัวเราะเยาะ “จอสวรรค์นี่น่าสนใจดีจริง ๆ”
“นกพิราบหนึ่งตัว กับหุ่นไม้ที่สร้างจากกิ่งไม้สีเงินขาว นี่มันปีแห่งนกพิราบคาบกิ่งไม้ชัด ๆ เลย”
พอได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าที่บูดบึ้งของสการามูชก็ยิ่งมืดมนลงไปอีก ถึงขั้นดูแย่กว่าตอนที่ได้ยินคำว่า ‘ราอิเดนโชกุน’ เสียอีก
[ขณะที่ผู้คนจำนวนไม่น้อยบนทวีปไทวัทกำลังงุนงง ภาพบนจอสวรรค์ก็ถูกนำออกไปอย่างรวดเร็ว]