อย่างไรก็ตาม ที่คงเลือกกล่าวหาฟูรินา ย่อมมีเหตุผลรองรับอยู่แล้ว เมื่อเผชิญกับคำถามของฟูรินา พายมอนก็ตอบออกมาทันที
“ก่อนอื่น คุณอาจเป็น ‘เผ่าพันธุ์อมตะ’ ประเภทอื่นที่มีอายุขัยยืนยาวอยู่แล้วก็ได้ ต่อให้ไม่ใช่ ก็น่าจะมีวิธีอื่นที่ช่วยยืดอายุขัยของคุณออกไป...”
“อย่างเช่น... ‘คำสาป’ งั้นเหรอ?” คงเสริมขึ้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฟูรินาก็เริ่มร้อนใจ “เชอะ... ใครเป็นคนบอกพวกคุณเรื่องนี้กัน หรือว่าจะเป็น ‘ผู้รับใช้’ คนนั้น? เพื่อใส่ร้ายฉัน ถึงกับยกคำพูดของผู้บริหารฟาตุยมาอ้างเลยงั้นเหรอ?”
เมื่อเผชิญกับคำกล่าวหาของฟูรินา คงไม่ได้หลงกล แต่ตอบอย่างใจเย็นว่า “ใครเป็นคนพูดไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือความจริงเป็นอย่างไรกันแน่”
“คำสาป...” เมื่อได้ยินคำนี้ เนอเวย์แลตต์บนบัลลังก์ผู้พิพากษาก็ครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ฉันเคยคิดว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวเทพนั้นคล้ายกับคำสาปอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเทพ เป็นเพียง ‘คำสาป’ ธรรมดาเท่านั้นงั้นหรือ?”
คำพูดนี้ก็เท่ากับยืนยันว่าฟูรินามีคำสาปอยู่ในตัวจริง ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ฟูรินา... คุณก็เป็นแค่มนุษย์ที่ถูกสาปใช่ไหม?” คงสรุป
“ฟูรินาเป็นแค่มนุษย์ที่ถูกสาปงั้นเหรอ?”
นาวีอามองคำถามของคงบนจอสวรรค์อย่างไม่อยากเชื่อ
ตั้งแต่ตอนที่จอสวรรค์เผยว่าฟูรินาอาจเป็นมนุษย์ เธอก็ไม่ต่างจากทุกคนที่อยู่ที่นั่น ต่างไม่กล้าเชื่อเรื่องนี้