“ถ้าแผนฤดูหนาวจะทำให้จักรพรรดินีต้องสละชีวิต ผมขอลงคะแนนคัดค้าน”
“ถูกต้อง ผมก็คัดค้านเหมือนกัน”
“ท่านไพชินเนลลา……”
“ท่านพันตาโลเน……”
……
ภายในคณะละครสัตว์โคเลรอฟตสกี
ดวงตากลมโตของโวยานิสซาเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา เธอกับโอเดตตาต่างมองหน้ากันไปมา ก่อนจะนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เมื่อวินาทีก่อนพวกเธอยังปรึกษากันเรื่องแผนการใหญ่ของจักรพรรดินีอยู่เลย
แต่พริบตาต่อมา จอสวรรค์กลับเผยคำตอบที่สั่นสะเทือนไปทั้งโลกออกมา
แผนการใหญ่ของจักรพรรดินี สุดท้ายแล้วอาจต้องแลกมาด้วยการสละชีวิตของพระองค์เองงั้นหรือ?
คราวนี้ทั้งสองคนไม่รู้จะพูดอะไรดีจริง ๆ
……
ที่นาตะ ภายในสังเวียนเพลิงศักดิ์สิทธิ์ เอียนซานขมวดคิ้วแน่น เดินวนไปมาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
เดินไปสองสามก้าวก็เหลือบมองไปทางห้องบัญชาการทีหนึ่ง เดินไปอีกสองสามก้าวก็เหลือบมองไปทางนั้นอีกครั้ง
“พอได้แล้ว เอียนซาน ตกลงเธอเป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรก็พูดออกมาให้ฟังสิ พวกเราจะได้ช่วยกันคิด”
เห็นเธอเป็นแบบนี้ มาลานีก็อดถามไม่ไหว
ได้ยินเช่นนั้น เอียนซานก็ชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นว่าทุกคนที่อยู่ตรงนั้นกำลังจ้องมองเธอไม่วางตา
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก
“ที่จริง ฉันกำลังกังวลเรื่องมาฟีกาอยู่”
“ท่านเทพแห่งไฟงั้นหรือ? ท่านเทพแห่งไฟเป็นอะไรไป?” คาจินาถามอย่างสงสัย
ชาสกาก็มีสีหน้าฉงนเช่นกัน
เอียนซานเหลือบมองจอสวรรค์แล้วพูดขึ้น
“ถึงจอสวรรค์จะพูดถึงนาตะไม่มากนัก แต่หลังจากดูมาสักพัก ฉันก็สังเกตเห็นว่าเทพของแต่ละประเทศ ไม่ว่าจะมีนิสัยหรืออารมณ์อย่างไร สุดท้ายพวกเธอก็รักประเทศของตัวเอง”