[ดวงตาของราอิเดนโชกุนสั่นไหว ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำ นางพุ่งเข้าไปหาเทพสายฟ้ารุ่นก่อน ยื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ ทว่าสิ่งที่สัมผัสได้กลับเป็นเพียงภาพฝันเลื่อนลอย ซึ่งสลายหายไปในพริบตา]
[เมื่อมองมือที่ว่างเปล่าของตน ท่ามกลางสายฝน ราอิเดนโชกุนก็ก้มหน้าลง ก่อนจะหันกลับมาอย่างฉับพลัน แววตาของนางเปราะบางและเย็นชา ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าแลบ ร่างของนางยืนอยู่เหนือท่ามหาเทพพันมือร้อยตา ราวกับได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งความเที่ยงแท้แล้ว]
“ท่านโชกุน?!”
เมื่อเห็นภาพนี้ คูโจว ซาระเจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดและความโกรธเกือบกลืนกินเธอจนหมดสิ้น
ดวงตาแดงก่ำของเธอจ้องเขม็งไปยังโคโจ ทากายูกิที่กำลังลนลานอยู่ตรงหน้า อารมณ์อันปั่นป่วนในดวงตาทำให้อีกฝ่ายสั่นเทาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“เธอคิดจะทำอะไร ซาระ? เธอจะทรยศตระกูลโคโจหรือ?”
โคโจ ทากายูกิตวาดเสียงดัง ท่าทางข่มขู่แต่ภายในกลับหวาดกลัว เขามองคูโจว ซาระอย่างระแวดระวัง กลัวว่าลูกศรในมือเธอจะพุ่งเข้าใส่ตน
“หึ ทรยศงั้นหรือ?”
คูโจว ซาระหลุบตาลง หัวเราะเยาะเบา ๆ น้ำเสียงของเธอไร้ซึ่งความสั่นไหว
“ตกลงแล้วใครกันแน่ที่ทรยศ ระหว่างฉันที่ทรยศตระกูลโคโจ หรือท่านหัวหน้าตระกูลที่ทรยศท่านโชกุน?”
คูโจว ซาระถามกลับด้วยดวงตาแดงก่ำ
“ท่านโชกุนสูญเสียมามากมายถึงเพียงนั้น ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเดินบนเส้นทางแห่งความเที่ยงแท้เพื่ออินาซึมะ”
“แม้เส้นทางนี้จะผิดพลาด แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ท่านโชกุนก็ไม่เคยทอดทิ้งอินาซึมะ”
“แต่ท่าน รวมถึงคัมโจบูเกียว กลับเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน ไม่ใส่ใจการเสียสละของท่านโชกุน ทำให้อินาซึมะยิ่งเดินห่างออกไปบนเส้นทางแห่งความเที่ยงแท้ที่ผิดพลาด”