【หลังจากชนะใจประชาชนได้สำเร็จด้วยคำปราศรัย ภาพก็เผยให้เห็นชีวิตของฟูรินาตลอดห้าร้อยปีที่ผ่านมา】
【ตรวจสอบคดีความ เฝ้ารอการพิพากษาอันงดงามครั้งยิ่งใหญ่ดุจละคร ซึ่งจะปิดฉากทุกสิ่ง】
【รับพบประชาชน ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเทพเจ้า】
【เฝ้าสังเกตการณ์ระดับน้ำและสภาพน้ำ เพื่อค้นหาหนทางอื่นที่อาจคลี่คลายวิกฤตคำทำนาย】
【การแสดงบทบาทวันแล้ววันเล่าทำให้ประสาทของเธอตึงเครียดอยู่ตลอด จิตใจก็ถูกการสึกกร่อนอย่างหนัก】
นอร์เดอคราย หอคำบอกเล่าความลับ
ยาเคดามองฟูรินาด้วยความสงสาร
“เฮ้อ คุณฟูรินาลำบากจริง ๆ ประสาทตึงเครียดอยู่ตลอด แถมแต่ละวันยังต้องทำอะไรตั้งมากมาย”
“แต่คุณไนฟีล การแสดงเป็นเทพเจ้าน่ะ แค่ช่วงแรกคงจะยากหน่อยใช่ไหมคะ”
“ในเมื่อคุณฟูรินามีคำสาปของฟูคาลอส ทำให้ไม่แก่และไม่ตาย ถ้าฉันเป็นชาวฟอนเทน ก็คงไม่สงสัยในตัวตนของเธออีกแล้ว”
“เธอไม่จำเป็นต้องตึงเครียดขนาดนั้นก็ได้นี่คะ”
ได้ยินดังนั้น ไนฟีลก็ตอบทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด
“เพราะเธอไม่มีความมั่นใจ และอีกอย่างก็เป็นเพราะความรับผิดชอบ”
“หมายความว่ายังไงคะ?” ยาเคดาไม่เข้าใจ
ไนฟีลกล่าวว่า “เรื่องไม่มีความมั่นใจนั้นเข้าใจง่ายมาก ฟูรินาเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ไม่มีอำนาจแม้แต่น้อย กระทั่งพลังธาตุสักนิดก็ใช้ไม่ได้”
“เทพอย่างเธอพึ่งพาได้เพียงการหลอกลวงเท่านั้น”
“บางทีในสายตาคุณ หลังจากหลอกคนมาหลายชั่วอายุคนแล้ว เธอก็แค่ทำตามกิจวัตร กิน ดื่ม เล่นสนุก แล้วก็ออกมารับพบประชาชนเป็นครั้งคราว เพียงเท่านี้ก็รักษาสถานะเทพของตัวเองไว้ได้”