บางทีอาจเป็นสัญชาตญาณปกป้องตัวเองของสัตว์ตัวเล็กที่อ่อนแอ มู่โจวจึงสัมผัสได้อย่างเฉียบไวโดยธรรมชาติถึงเจตนาของชายเหล่านี้
เธอรู้สึกได้ว่าแววตาของซ่งจี้โจวตรงหน้าไม่บริสุทธิ์ใจ
ดังนั้น เมื่อเขาเอ่ยปากว่าจะไปส่งเธอกลับบ้าน เธอจึงรีบปฏิเสธทันที
ผู้ชายที่ผ่านสนามรักมานานย่อมสังเกตได้ว่าเธอกำลังระแวดระวัง
เขาหัวเราะออกมา
ความสนใจที่มีต่อมู่โจวเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
น่าสนใจจริง ๆ
“คุณมู่ อย่าคิดมากเลย ผมแค่เห็นว่าตอนนี้คุณดูไม่ค่อยไหว กลัวว่าจะเกิดเรื่องระหว่างทาง”
ซ่งจี้โจวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ และรักษาระยะห่างอย่างสมัครใจ
“ผมเป็นเพื่อนสนิทของซูอวี่ เขาเพิ่งจากไป ผมมีหน้าที่ดูแลคุณให้ดี ไม่อย่างนั้น...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงหนักอึ้งขึ้นอย่างไร้สาเหตุ “ผมคงรู้สึกผิด”
การถอยห่างของเขาทำให้มู่โจวผ่อนคลายลงบ้าง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะขึ้นรถในที่สุด
*
เมื่อมาถึงด้านนอกหมู่บ้านจัดสรร ซ่งจี้โจวลงจากรถ แล้วเปิดประตูให้เธออย่างเอาใจใส่
“ถ้ากลัวตอนกลางคืน ก็โทรหาผมได้”
เขายึดโทรศัพท์ของมู่โจวไปอย่างเอาแต่ใจ แล้วบันทึกช่องทางติดต่อของตัวเองไว้ให้
“เข้าไปเถอะ ผมจะยืนดูอยู่ตรงนี้”
เขาอาศัยจังหวะนั้นขยี้ศีรษะมู่โจวเบา ๆ ในที่สุดก็ช่วยบรรเทาความคันยุบยิบในใจที่กดข่มไว้มานานได้
มู่โจวสะดุ้ง เธอถอยหลังอย่างแข็งทื่อ
การกระทำเช่นนี้ล้ำเส้นเกินกว่าที่เพื่อนสนิทของสามีผู้ล่วงลับควรทำอย่างชัดเจน
เธอหันหลังแล้วรีบเดินเข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร ท่าทางหนีเตลิดของเธอทำให้ซ่งจี้โจวอดหัวเราะออกมาไม่ได้
แต่พอมู่โจวเดินไปถึงจุดที่เขามองไม่เห็น ฝีเท้าของเธอก็ค่อย ๆ ช้าลง
ท่าทีทั้งตัวก็ผ่อนคลายขึ้นมาก
เมื่อกลับถึงห้อง เธอก็แช่น้ำอุ่นก่อน
ตลอดทั้งวันเธอยืนอยู่แทบไม่ได้นั่ง ร่างกายเหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว
เธอหลับตาลง พลางนึกถึงเนื้อเรื่องของโลกใบนี้
เจ้าของร่างเดิมเกิดในครอบครัวชนชั้นกลาง เป็นลูกคนที่สอง มีพี่สาวคนโตและน้องชายคนเล็ก
พี่สาวเป็นลูกคนแรกของพ่อแม่ ทั้งคู่ทุ่มเทให้มากที่สุด และยังเป็นคนพิเศษที่สุดในบ้าน
ส่วนน้องชายเป็นเด็กผู้ชายที่พวกเขาเฝ้ารอมานาน ย่อมได้รับความรักและเอาใจใส่อย่างเต็มที่
มีเพียงเธอ ลูกคนที่สอง ที่เหมือนคนไร้ตัวตนมาตั้งแต่เล็กจนโต ถูกทุกคนมองข้าม
ตอนเธอเรียนประถม พ่อแม่ทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จ ก้าวเข้าสู่วงสังคมของคนร่ำรวย
น่าเสียดายที่ช่วงเวลาดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน
เมื่อสองปีก่อน เพราะบริหารกิจการผิดพลาด ตระกูลมู่จึงล้มละลายและมีหนี้สินก้อนโต หลังขายทรัพย์สินในบ้านจนหมด พ่อแม่ก็แอบเดินทางไปต่างประเทศเพื่อไปหาพี่สาวกับน้องชายที่กำลังเรียนอยู่ที่นั่น
พวกเขาทิ้งเจ้าของร่างเดิมไว้เพียงคนเดียว พร้อมจดหมายหนึ่งฉบับ
ในจดหมายเขียนว่า หากพาเธอไปด้วยจะเป็นที่จับตามองเกินไป จนอาจถูกเจ้าหนี้พบเข้า ให้พวกเขาไปก่อน พอตั้งหลักได้แล้วจะกลับมารับเธอ
แต่ตอนนั้นพวกเขาขนทุกอย่างในบ้านไปหมดแล้ว ในมือของเจ้าของร่างเดิมเหลือเงินไม่ถึง 500 หยวน
เธอรู้แก่ใจว่าพ่อแม่ทอดทิ้งเธอแล้ว
เจ้าหนี้ตามหาเธอจนเจอ
ในตอนที่เธอหมดหนทาง สิ้นหวัง และกำลังจะกระโดดลงแม่น้ำ ฉินซูอวี่ก็ช่วยชีวิตเธอไว้
ฉินซูอวี่เคยเป็นเพื่อนบ้านของเธอ และอายุมากกว่าเธอห้าปี
ตระกูลฉินมีฐานะดี แม้พ่อแม่ของฉินซูอวี่จะจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก แต่ตัวเขาเองก็เก่งกาจอย่างยิ่ง สร้างธุรกิจจนประสบความสำเร็จ กลายเป็นคนดังหน้าใหม่ในแวดวงชนชั้นสูงของเมืองจิง
เหตุผลที่เขาตามหามู่โจวนั้นเรียบง่ายมาก เขาต้องการภรรยาสักคน
แต่ก็ไม่อยากมีผู้หญิงมาคอยกวนใจและรบกวนเขา
ช่วงหลายปีมานี้เขาได้รับความสนใจไม่น้อย ทั้งยังครองตัวเป็นโสดมาโดยตลอด ไม่เคยมีข่าวฉาวกับผู้หญิง ไม่นานจึงเริ่มมีข่าวลือที่ไม่เปิดเผยนักแพร่สะพัดออกมา
เรื่องนี้ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ของเขามาก
ดังนั้นเขาจึงต้องการผู้หญิงที่รู้ความและว่าง่ายมาเป็นภรรยา ทำหน้าที่เป็นโล่กำบังให้เขา ใช้รับมือกับผู้ถือหุ้นและสายตาของคนนอก
ภาพลักษณ์ของชายที่แต่งงานแล้วและสุขุมมั่นคงย่อมเป็นผลดีต่อเขามากกว่า
เขาจึงนึกถึงน้องสาวข้างบ้านที่เคยรู้จักกันขึ้นมา
ภาพจำที่เขามีต่อเจ้าของร่างเดิมคือ เป็นคนจืดจาง ว่าง่าย ขี้ขลาด ไม่กล้าขัดขืน ที่บ้านพูดอะไรก็ทำตามนั้น
ไม่สร้างปัญหา รู้จักวางตัว อีกทั้งไม่มีทางคิดเกินเลย
โดยเฉพาะตอนนี้ที่เธอถูกครอบครัวทอดทิ้ง
เหมาะกับเขามาก
ทั้งสองจึงตกลงกันสามข้อ
ฉินซูอวี่จะช่วยเจ้าของร่างเดิมจัดการเจ้าหนี้เหล่านั้น และมอบชีวิตที่สุขสบายให้ ส่วนเธอต้องรับบทภรรยาที่สมบูรณ์แบบ และห้ามเข้าไปก้าวก่ายเขา
เจ้าของร่างเดิมย่อมตอบตกลง
หลังแต่งงาน ทั้งคู่เหมือนคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยกันที่สุด แม้จะอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน แต่แทบไม่เคยพูดคุยกัน
แต่ชีวิตแบบนี้กลับทำให้เจ้าของร่างเดิมรู้สึกสบายใจ
ใครจะคิดว่าอีกสองปีต่อมา ฉินซูอวี่จะหายสาบสูญและเสียชีวิตจากเหตุเครื่องบินตก
หลังจากนั้น เจ้าของร่างเดิมก็ต้องเผชิญฝันร้าย
มู่โจวเอนกายพิงอ่างอาบน้ำ ปลายนิ้วคีบนามบัตรสีดำใบนั้นไว้
ปลายนิ้วเปียกชื้นทำให้มุมหนึ่งของนามบัตรเปื้อนหมึกทันที แต่เธอไม่ใส่ใจ
เธอเอียงศีรษะ อ่านตัวอักษรบนบัตรทีละคำ
“ป๋อ...ซี...หวย”
คนผู้นี้ค่อนข้างลึกลับในชีวิตประจำวัน ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อสาธารณชน
เจ้าของร่างเดิมเคยได้ยินฉินซูอวี่พูดถึงเขาเพียงสองครั้ง
เขาเป็นคนสุภาพบุรุษแต่เย็นชา ราวกับเครื่องจักรทำงานที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อย่างแม่นยำ
ทุกการกระทำของเขาชวนให้รู้สึกน่าเบื่อ
ชีวิตของเขาสรุปได้อย่างแม่นยำด้วยตารางเอ็กเซล ทุกวันต้องทำอะไร กินข้าวกี่โมง หรือแม้แต่กินอะไร ล้วนถูกจัดวางไว้ราวกับสูตรสำเร็จ
พูดง่าย ๆ ก็คือ ไม่มีความเป็นมนุษย์อยู่เลยสักนิด
สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าผู้หญิงยิ่งเหมือนจะอยู่คนละโลกกับเขา
แต่มู่โจวรู้ว่าเขาไม่ได้ไร้ความสนใจในผู้หญิง เพียงแต่หยิ่งยโสเกินไป
ความหยิ่งทะนงที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดทำให้เขาคิดไปเองว่าไม่มีใครคู่ควรกับเขา
มู่โจวบีบนามบัตรไว้ในฝ่ามือ แล้วลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ
*
มู่โจวออกมาจากสำนักงานกฎหมาย หลังจัดการเรื่องมรดกของฉินซูอวี่เรียบร้อยแล้ว
แต่เธอก็รู้ดีว่า ต่อให้รีบขายทรัพย์สินทั้งหมดในทันที ซ่งจี้โจวก็มีความสามารถพอจะบีบให้เธอคายทุกอย่างออกมาได้
เธอจึงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ค่อย ๆ จัดการเรื่องต่าง ๆ อย่างเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม
เธอยืนอยู่หน้าสำนักงานกฎหมาย มองหาคนขับรถที่ไม่รู้หายไปไหนด้วยความสงสัย
ไม่นานนัก คนขับรถแซ่จางก็วิ่งเหงื่อท่วมเข้ามา
“ขอโทษครับ คุณมู่ เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นนิดหน่อย”
ตอนรถจอดอยู่ในลานจอดรถ จู่ ๆ ก็มีหญิงตั้งครรภ์คนหนึ่งล้มลงหน้ารถ สามีของเธอพุ่งออกมายืนกรานว่ารถชนภรรยา เห็นได้ชัดว่าเป็นการจัดฉากเรียกค่าเสียหาย คนขับรถจึงโทรแจ้งตำรวจ
ตอนนี้ตำรวจอยู่ระหว่างจัดการ รถก็เอาออกมาไม่ได้
มู่โจวพยักหน้า บอกให้คนขับรถไปจัดการเรื่องนั้น
เธอกำลังจะเรียกรถกลับ จู่ ๆ ซ่งจี้โจวก็ขับรถมาจอดตรงหน้า
เขาคว้ามู่โจวขึ้นรถโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
รถแล่นออกไปอย่างรวดเร็ว
บนที่นั่งข้างคนขับ มู่โจวกำเข็มขัดนิรภัยแน่น ท่าทางตึงเครียดไปทั้งตัว
ซ่งจี้โจวหัวเราะ
“กลัวอะไร ผมไม่กินคุณหรอก”
น้ำเสียงของเขาแฝงความหมายบางอย่าง มู่โจวก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม
ในมุมที่ซ่งจี้โจวมองไม่เห็น แววตาของเธอกลับผ่อนคลายอย่างยิ่ง
เธอรู้ว่าหญิงตั้งครรภ์ที่แกล้งล้มในลานจอดรถเป็นคนของซ่งจี้โจว
จุดประสงค์ก็เพื่อรอให้เรื่องต่อจากนี้เกิดขึ้น
ซ่งจี้โจวไม่ได้พามู่โจวกลับบ้าน แต่พาเธอไปยังคลับแห่งหนึ่ง
“ซูอวี่จากไปแล้ว แต่ชีวิตของคุณก็ยังต้องดำเนินต่อ วันนี้เพื่อนสนิทของซูอวี่หลายคนอยู่ที่นี่ คุณควรทำความรู้จักพวกเขาไว้ให้มากหน่อย ต่อไปมีปัญหาอะไรก็จะได้มีคนช่วยคุณได้”
คำพูดของเขาฟังดูจริงใจและมีเหตุผล
เพราะอย่างนี้ ในเนื้อเรื่องเดิม หลังจากเจ้าของร่างเดิมลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็ยังเชื่อฟังและเดินตามเขาเข้าไป
จากนั้นเธอก็ถูก “เพื่อนสนิท” ของฉินซูอวี่คะยั้นคะยอให้ดื่มจนเมามาย พอหมดสติไม่รู้เรื่อง ซ่งจี้โจวก็พาตัวเธอกลับบ้านไปทันที
ตอนนี้มู่โจวก็ถูกกรอกเหล้าเช่นกัน
สายตาของเธอพร่าเลือนแล้ว แต่ก็ยังฝืนผลักซ่งจี้โจวออก
“ฉัน... ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ”
พูดจบ เธอก็ฝืนลุกขึ้นยืน แล้วเดินโซเซผลักประตูออกไป
ซ่งจี้โจวมองแผ่นหลังที่ลนลานของเธอ ก่อนเอนกายพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ แล้วจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง
คนข้าง ๆ ส่งเสียงโห่แซวเร่งเร้า
“สาวสวยหนีไปแล้ว คุณชายซ่งยังไม่ตามไปอีกเหรอ?”
ซ่งจี้โจวพ่นควันออกมา รอยยิ้มเต็มไปด้วยความหมายชวนค้นหา
“ไม่รีบ”