มู่โจวกำเสื้อเชิ้ตตรงอกของเจียงซวี่ไว้อย่างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายจูบ
หัวใจของเจียงซวี่เต้นแรงจนแทบจะทะลุอก แรงมือที่โอบเธอไว้ก็เพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทุกสิ่งที่พยายามข่มกลั้นมานาน พลันหลุดจากการควบคุมโดยสิ้นเชิงตั้งแต่วินาทีที่ได้สัมผัสเธอจริง ๆ
เธอเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของเขา แก้มแดงระเรื่อ ยอมให้เขาจูบอย่างว่าง่าย ภาพนั้นทำให้หัวใจเขาแทบละลาย
เขาอยากแกล้งเธอให้หนักกว่านี้อีกสักหน่อย
ใต้ฝ่ามือ ทุกส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวเธอประทับแน่นอยู่ในใจเจียงซวี่
เขาหลงใหลจนไม่อยากปล่อยมือ
หัวใจของเจียงซวี่บีบรัดเป็นระลอก เขาเรียกร้องความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ
กว่าจะยอมปล่อยเธอในที่สุด มู่โจวก็แทบมึนงง ดวงตาหงส์คู่หนึ่งชุ่มฉ่ำพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำ ขนตายังมีหยดน้ำตาเกาะอยู่
คอวีของชุดเดรสถูกดึงจนเบี้ยว เผยผิวขาวผ่องเป็นบริเวณกว้าง
มู่โจวกะพริบขนตาสั่นไหว มองเขา
ลูกกระเดือกของเจียงซวี่ขยับขึ้นลงอยู่หลายครั้ง กว่าจะข่มใจไม่ให้ทำต่อได้
เขาเอ่ยเสียงแหบ พลางใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดความชื้นตรงหางตาเธอ
“เด็กดี”
แววตาของมู่โจวพร่าเลือนไปเล็กน้อย
ดวงตาเรียวยาวของเจียงซวี่ฉายแววมืดลึกชวนหวาดหวั่น อัดแน่นไปด้วยอันตรายที่ยากจะควบคุม
ทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
เจียงซวี่กลัวว่าจะทำให้สาวน้อยตกใจจนเกินไป จึงฝืนข่มแรงปรารถนาที่ยังอยากทำต่อ แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ
เขาค่อย ๆ จัดคอเสื้อให้มู่โจว เมื่อเห็นเธอหดตัวเล็กน้อย สีหน้าเขินอาย ก็ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว
“มีธุระก็โทรหาฉันนะ”
ก่อนจากไป เขาลูบศีรษะเธอเป็นครั้งสุดท้าย