มู่โจวดื่มโจ๊กผักจนหมดชาม
ความปรารถนาของเจ้าของร่างเดิมก็คือ ไม่ต้องแต่งงานกับเวินเจ๋อหนิง
ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากพบใครสักคนที่ดีกับเธอจริง ๆ ไม่รังเกียจเธอ และเข้าใจเธอ โดยไม่ต้องติดอยู่กับครอบครัวไปทั้งชีวิต
ฟังดูไม่ยากเท่าไร
มู่โจวลูบท้องตัวเอง ยังรู้สึกหิวอยู่ จึงลุกไปที่ห้องของแม่เลี้ยงอีกครั้ง แล้วหาขนมไข่ที่เหลืออยู่สองชิ้นออกมา
อย่างไรเสีย เย็นวันนี้จางลี่เจิน ลูกพี่ลูกน้องของแม่เลี้ยงก็จะมาแล้ว
ถึงตอนนั้นแม่เลี้ยงคงไม่มีเวลามาโมโหเธอ
คิดได้ดังนั้น เธอก็ชงน้ำตาลแดงให้ตัวเองอีกชาม
มู่โจวไม่ได้คิดจะเปลี่ยนเนื้อเรื่อง เธอยังคงต้องไปจิงเป่ย และต้องไปเป็นสาวใช้ด้วย
ยามเย็น คนที่กลับมาก่อนคือหวังฉินเฟิ่ง แม่เลี้ยงของเธอ กับมู่ต้าเฉียง พ่อแท้ ๆ
ทั้งสองพาเด็กไปเยี่ยมญาติ ขากลับยังหอบข้าวของมาด้วยไม่น้อย
หวังฉินเฟิ่งเห็นว่าไม่มีอาหารวางอยู่บนโต๊ะ ก็เกือบจะโกรธจนด่าออกมา ทว่ากลับได้ยินเสียงคนพูดอยู่ด้านนอกลานบ้านเสียก่อน
“ฉินเฟิ่ง น้องสาว บ้านเธอมีญาติมาน่ะ”
ญาติงั้นหรือ?
หวังฉินเฟิ่งอุ้มเด็กไว้ พลางส่งสัญญาณให้มู่ต้าเฉียงออกไปดู
ไม่นานนัก เขาก็พาหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวหรูหราดูมีฐานะเข้ามา มู่ต้าเฉียงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เช็ดม้านั่งให้เธอนั่ง ก่อนจะแนะนำว่า
“แม่ของลูก นี่พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของพ่อ ลี่เจิน”
หวังฉินเฟิ่งไม่รู้จักผู้หญิงตรงหน้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าของสามี ก็รีบเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนมตามไปด้วย
จางลี่เจินไม่ได้นั่งลง ทั้งยังไม่สนใจสองสามีภรรยา เพียงมองบ้านดินหลังนี้ด้วยสายตารังเกียจ