ฟู่เฉินเยวียนจุมพิตเธออย่างทะนุถนอม ไล่จูบลงมาตามทาง ก่อนจะกัดกระดูกไหปลาร้าของเธอผ่านเสื้อผ้าเบา ๆ
สัมผัสที่ทั้งเจ็บทั้งคันเล็กน้อย ทำให้เส้นประสาทของมู่โจวตึงขึ้นมาทันที
ต่อจากนั้น ร่างกายของเธอก็อ่อนระทวยราวกับถูกความร้อนแผดเผาจนกระดูกละลาย
มู่โจวสะลึมสะลือ แต่ก็ยังไม่ลืมถามเขา
“โรงแรมนี้เป็นกิจการของบริษัทฟู่เหรอ?”
“อืม”
เขาส่งเสียงตอบอู้อี้จากลำคอ
การเดินทางไปทำงานครั้งนี้กินเวลานานเกินไป เขาคิดถึงเธอจนหลับไม่ลง
พอรู้กำหนดการของเธอ เขาก็รีบมาหาทันทีที่งานเสร็จ
อาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด แล้วคอยปรนนิบัติเธอ
เขากุมมือเธอไว้ จุมพิตไล่จากปลายนิ้วไปตามซอกนิ้ว ปลายลิ้นเลียแผ่วเบาราวกับกำลังเอาใจ
มู่โจวปล่อยนิ้วมืออ่อนปวกเปียก ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำ มองการกระทำของเขาอย่างไม่วางตา ร่างกายค่อย ๆ เวียนหัวขึ้นมา
เขาจุมพิตริมฝีปากเธออีกครั้ง
ขนตาของมู่โจวสั่นไหวอยู่หลายหน สุดท้ายก็หลับตาลง ไม่กล้ามองความปรารถนามืดลึกในดวงตาดำสนิทของเขาอีก
เมื่อมองไม่เห็น สัมผัสของเธอกลับไวขึ้นกว่าเดิม
สันจมูกโด่งของเขาเสียดสีกับเธออย่างเชื่องช้า หัวใจมู่โจวกระตุกวูบ เธอเผลอคิดจะหลบหนี
แต่เพิ่งยกเท้าขึ้นก็ถูกเขาคว้าข้อเท้าไว้ แล้วดึงกลับไปอย่างแข็งกร้าว
สันจมูกไล้ผ่าน
มู่โจวพลันเกร็งทื่อ ลำตัวท่อนบนถูกกระตุ้นจนยกขึ้นเล็กน้อย
แต่ฟู่เฉินเยวียนกลับยิ่งเสียดสีหนักขึ้น ราวกับจงใจ
มู่โจวเอนตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง เรี่ยวแรงทั่วร่างราวกับถูกสูบหายไป เธอทำได้เพียงเผยอริมฝีปากแดง หอบหายใจแผ่วเบาทีละน้อย
แรงมือของฟู่เฉินเยวียนเริ่มยากจะควบคุม
ท่าทีที่เพิ่งเชื่องช้าและอดทนเมื่อครู่หายไปสิ้น ความดุดันที่เขาตั้งใจข่มไว้แผ่คลุม กักขังมู่โจวเอาไว้อย่างหมดจด