เมื่อเห็นปั๋วซีหวยกอดมู่โจวไว้ด้วยท่าทางหวงแหนอย่างยิ่ง ซ่งจี้โจวก็แค่นหัวเราะเบา ๆ
มิน่าเล่าถึงหาเบาะแสของมู่โจวไม่พบ ที่แท้เธอก็ไปพัวพันกับคนใหญ่คนโตเช่นนี้
แต่ก็ไม่แปลกหรอก เธอเย้ายวนถึงเพียงนั้น ใครจะยอมปล่อยมือ
เขามองท่าทีวางอำนาจของปั๋วซีหวย ก่อนยกมุมปากขึ้นอย่างสบายอารมณ์
“ประธานปั๋วก็แย่งของรักของคนอื่นเป็นด้วยหรือครับ?”
“แย่งของรักของคนอื่น?” ปั๋วซีหวยหัวเราะเย็นชา แววขบขันในดวงตาจางหายอย่างรวดเร็ว “คุณคู่ควรด้วยหรือ”
สีหน้าซ่งจี้โจวเคร่งขรึมลง น้ำเสียงเย็นเยียบ
“ประธานปั๋วก็ควรเคารพกฎมาก่อนได้ก่อนนะครับ”
ทั้งที่เขาเป็นคนมาถึงมู่โจวก่อนแท้ ๆ
ใช่แล้ว ชายสองคนกำลังแย่งชิงสิทธิ์ครอบครองเธออยู่หน้าหลุมศพของสามีผู้ล่วงลับ
ทว่าปั๋วซีหวยเป็นถึงผู้กุมอำนาจสูงสุดของกลุ่มบริษัท เพียงเขาแผ่แรงกดดันออกมาโดยไม่ต้องพูดมาก ก็ทำให้คนแทบหายใจไม่ออกแล้ว
เขาไม่สนใจซ่งจี้โจวอีก อุ้มมู่โจวพาดแขนขึ้นมา แล้วปล่อยให้บอดี้การ์ดจัดการเรื่องที่เหลือ
เมื่อกลับถึงที่พัก ปั๋วซีหวยก็วางมู่โจวที่เมาจนหมดสติไปนานแล้วลงบนเตียง ก่อนก้มมองเธอ
หางตาของเธอยังมีคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่ ปลายจมูกก็แดงระเรื่อ
นี่ร้องไห้ให้ฉินซูอวี่หรือ?
แววตาของเขาหม่นลง ใบหน้าทั้งหมดพลันถูกปกคลุมด้วยความน่าหวาดหวั่น
ในอกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย แต่เขากลับไม่รู้ว่าเพราะอะไร
เขาทำหน้าบึ้ง ก่อนเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของมู่โจวออกอย่างค่อนข้างหยาบกระด้าง การกระทำของเขาทำให้เธอตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว
เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเพียงว่าผู้ชายตรงหน้าคุ้นตาอยู่บ้าง ท่ามกลางความมึนเมา เธอกลับเห็นเป็นฉินซูอวี่ สามีของเธอ