ความทรงจำพลันย้อนกลับไปยังวันแรกที่พบกัน
วันนั้น หางตาของมู่โจวแต้มสีแดงระเรื่อไม่ต่างกัน ดวงตาชุ่มฉ่ำทอดมองเขา
ทั้งไร้ที่พึ่งและสับสน ชวนให้คนรู้สึกสงสาร
และทำให้เขาเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาชั่วขณะ
ตอนนั้นเขาเพียงคิดว่าเธอเป็นของเล่นชิ้นใหม่ไว้คลายเหงา ใครจะรู้ว่าคนที่ถลำลึกลงไปเสียเองกลับเป็นเขา
ระหว่างที่ซ่งจี้โจวกำลังเหม่อลอย มู่โจวพยายามลุกขึ้นหนี แต่ข้อเท้ากลับเจ็บแปลบ จนเธอทรุดลงไปคุกเข่าบนชายหาดอีกครั้ง
ซ่งจี้โจวขมวดคิ้ว แววตาซับซ้อนวูบผ่านนัยน์ตา
เขาจ้องดวงตาแดงก่ำของมู่โจว
“จะหนีไปไหน ฉันไม่ได้จะลากคุณไปตายเป็นเพื่อนจริง ๆ หรอก”
มาถึงตอนนี้ เขาจำต้องยอมรับว่าเขาทำใจปล่อยเธอไปไม่ได้จริง ๆ
ซ่งจี้โจวมองเรือสำราญที่แล่นใกล้เข้ามาจากผืนทะเลเบื้องหน้า
“ไปกับฉันเถอะ สิ่งที่ปั๋วซีหวยให้คุณได้ ฉันก็ให้ได้เหมือนกัน”
แววตาและสีหน้าของเขามั่นคงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เหลือเค้าความหยอกเย้าเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว
เขาหันกลับมามองมู่โจวอีกครั้ง
“ฉันคิดเรื่องที่คุณพูดก่อนหน้านี้แล้ว ฉันยอมรับว่าตอนแรกตั้งใจแค่จะเล่นสนุกกับคุณ แต่ตอนนี้ ฉันรู้สึกกับคุณจริง ๆ…”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เสียง “เพี๊ยะ” ก็ดังขึ้นขัดจังหวะคำรักที่เขากำลังจะเอ่ย
มู่โจวกัดฟัน พยายามกลั้นอาการสั่น
“คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงความรัก”
ซ่งจี้โจวถูกตบจนหน้าหัน เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
เขาหันกลับมามองมู่โจวอีกครั้ง น้ำเสียงเจือความคลุ้มคลั่ง
“นี่แหละเหตุผล คุณคอยยั่วฉันอยู่เรื่อย ทำให้ฉันถลำลึกลงไปทุกที นี่เป็นสิ่งที่คุณติดค้างฉัน!”