เย่เฟิงชะงัก มือบีบอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นเสียงมีดออกจากฝักแผ่วเบาก็ดังเข้าหูเขา
แม้เสียงจะเบามาก แต่เขาก็ได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง
วินาทีถัดมา ใบมีดสั้นคมกริบก็ตวัดตรงเข้าหาลำคอของเขา!
“ตุ้บ!”
หลี่เมิ่งเหยาซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานรอเย่เฟิงอยู่ ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างล้มลงกับพื้น ก็รีบถามทันทีว่า:
“เย่เฟิง นายล้มหรือเปล่า?”
แต่เธอกลับไม่ได้รับเสียงตอบจากเย่เฟิง นั่นทำให้เธอพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ!
เมื่อรู้ตัวว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องอีก หลี่เมิ่งเหยาก็รีบคลำหาของใกล้มือ เมื่อคลำได้แฟ้มเอกสารแฟ้มหนึ่ง เธอก็รีบคว้ามันไว้ มองไปยังความมืดเบื้องหน้าพลางพูดอย่างตึงเครียดว่า:
“ฉันไม่สนว่านายเป็นใคร รีบออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันรับรองว่านายจะเดินไม่ได้กลับไป!”
เมื่อเผชิญคำขู่ของหลี่เมิ่งเหยา สิ่งที่ตอบกลับมาก็ยังคงเป็นความเงียบสงัด
“ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก…”
ฟังเสียงเข็มนาฬิกาที่ดังขึ้น หน้าผากของหลี่เมิ่งเหยาก็เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
ส่วนในความมืดที่เธอมองไม่เห็น มีเงาร่างหนึ่งกำลังย่องเข้าใกล้เธออย่างเงียบเชียบ
เพียงชั่วไม่กี่ลมหายใจ ร่างนั้นก็มาอยู่ตรงหน้าหลี่เมิ่งเหยาแล้ว
เงาร่างนั้นกำมีดสั้นในมือแน่น แล้วตวัดตรงเข้าหาลำคอของหลี่เมิ่งเหยา!
ทันทีที่เห็นมีดสั้นกำลังจะเชือดลำคอของหลี่เมิ่งเหยา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือเรียวงามของสตรีผู้นั้นไว้!