ช่วงปิดภาคฤดูร้อนตอนปีหนึ่ง ทีมราตรีเหยี่ยวจัดงานพบปะกันแบบออฟไลน์ขึ้นครั้งหนึ่ง
เพราะในช่วงนั้น ผู้เล่นตัวหลักฝีมือดีหลายคนของทีมจะไปเข้าร่วมการแข่งขันกระชับมิตรระหว่างทีมแบบออฟไลน์ ซึ่งจัดขึ้นโดยทางการ
การแข่งขันครั้งนี้จัดขึ้นที่เมืองไห่เฉิง
นอกจากผู้เล่นตัวจริงห้าคนแล้ว ยังมีผู้เล่นสำรองอีกสองคน
กล่าวคือ ผู้เล่นทั้งเจ็ดคนในทีมจะได้พบกันที่เมืองไห่เฉิง
เวินเจียงหานในฐานะหัวหน้าทีมเอ่ยขึ้นว่า ไม่ว่าผลการแข่งขันกระชับมิตรครั้งนี้จะเป็นอย่างไร หลังจบการแข่งขันเขาจะเลี้ยงทุกคนเอง ให้สมาชิกในทีมเที่ยวเล่นที่เมืองไห่เฉิงกันสักสองสามวัน
พอดีสมาชิกทั้งเจ็ดคนอยู่ที่นั่นกันครบ จึงถือโอกาสจัดงานพบปะกันแบบออฟไลน์ที่เมืองไห่เฉิงไปด้วย
ใครอยากไปก็ลงชื่อกับเขาได้
เขาจะออกค่าเครื่องบินไปกลับ รวมถึงค่าที่พักโรงแรมให้ทั้งหมด
ในกลุ่มแชตพากันส่งข้อความซ้ำ ๆ ว่า “หัวหน้าทีมใจป้ำ!”
สมาชิกในทีมกระจายตัวอยู่ทั่วทุกสารทิศ
แม้จะเป็นช่วงปิดภาคฤดูร้อน แต่สมาชิกส่วนใหญ่ก็ไม่ได้เป็นนักเรียน บ้างไม่มีวันหยุด บ้างก็มีธุระของตัวเอง
สุดท้าย นอกจากสมาชิกเจ็ดคนที่อยู่เมืองไห่เฉิงอยู่แล้ว ก็มีคนลงชื่อเพิ่มอีกแค่สี่คน
หลินหว่านซิงไม่ได้ลงชื่อ
ในฐานะนักเรียน ช่วงปิดภาคฤดูร้อนเป็นเวลาที่เธอว่างที่สุด
แต่พอถึงช่วงปิดเทอม แม่ของเธอก็ลาพักร้อน พาเธอบินไปเที่ยวทางตะวันตกเฉียงเหนืออันไกลโพ้นพอดี
ช่วงวันจัดงานพบปะ เธอกำลังควบม้าอยู่บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่
งานพบปะครั้งนี้มีผู้มาร่วมทั้งหมดสิบเอ็ดคน
ทุกคนกินข้าว ร้องเพลง เล่นกีฬา แช่น้ำพุร้อน และเที่ยวชมรอบเมืองไห่เฉิงด้วยกัน