ในเกม หลินหว่านซิงเอ่ยถึงฮีโร่หญิงเลนปะทะที่ชอบที่สุดขึ้นมาคนหนึ่ง
เกมถัดมา เหอเสี่ยวเฟยเปลี่ยนไปเล่นเลนปะทะ แถมยังเลือกฮีโร่ตัวนั้นด้วย
ตลอดทั้งเกม หลินหว่านซิงตะลึงกับฝีมืออันพลิ้วไหวของนาง จนหลงใหลหัวปักหัวปำ
“เฟยเฟยเท่สุด ๆ!”
“จังหวะเมื่อกี้จริงเหรอ? ข้าเกือบคิดว่าเจ้าโกงเกมแล้ว!”
“อัจฉริยะอีสปอร์ต เจ้านี่แหละคนที่โดดเด่นที่สุดในหุบเขา!”
คราวนี้ถึงคราวหลินหว่านซิงเป็นฝ่ายชมไม่หยุดบ้าง
หลังเล่นไปสองเกม อีกไม่กี่นาทีก็จะห้าทุ่มแล้ว หลินหว่านซิงจึงเล่นต่อไม่ได้
นางบอกเหอเสี่ยวเฟยถึงกิจวัตรประจำวันของตัวเอง
เหอเสี่ยวเฟยชมว่านางเข้านอนแต่หัวค่ำ ตื่นแต่เช้า สุขภาพดี คนมีวินัยย่อมน่าชื่นชม
“เจ้ามีเวลาเล่นเกมแค่วันหยุดหรือ?” เหอเสี่ยวเฟยถาม
“ทีมกำหนดชั่วโมงเล่นไว้น่ะ ต้องทำภารกิจให้ครบเดือนละ 40 ชั่วโมง” หลินหว่านซิงอธิบาย “ทุกวันช่วงเที่ยงกับหลังมื้อเย็น ข้าจะเล่นประมาณ 40 นาที”
“ดี ต่อไปถ้าข้ามีเวลาช่วงเที่ยงหรือหลังมื้อเย็น จะติดต่อเจ้าล่วงหน้า”
“เยี่ยมไปเลย!”
วันเสาร์ ช่วงเช้าหลินหว่านซิงไปเดินซื้อของกับมารดา ส่วนช่วงบ่ายนัดเพื่อนสมัยมัธยมปลายไปเล่นเกมสวมบทบาทสืบคดี
ตอนค่ำกลับถึงบ้าน เปิดโทรศัพท์ขึ้นมาก็พบว่ามีข้อความใหม่ในกลุ่มทีมมากมาย
พอกดเข้าไปดู ในบรรดาข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน ส่วนใหญ่เป็นข้อความจาก “เจ้าหญิงน้อยคนหนึ่ง”
นางเข้าทีมจริง ๆ ด้วยหรือ?
เจ้าหญิงน้อยคุยเก่งมากในกลุ่ม ทั้งทักทายทุกคนด้วยข้อความและส่งเสียงพูดอย่างละรอบ
【พี่ ๆ ในทีมสวัสดีค่ะ ข้าเป็นสมาชิกใหม่ ทุกคนเรียกข้าว่าเจ้าหญิงน้อยก็ได้ ต่อจากนี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!】