คืนนั้น เวินเจียงหานเปิดไลฟ์ตรงเวลาหกโมงเย็นเหมือนทุกวัน
แฟนคลับรู้กันหมดว่าเขากำลังกลุ้มใจเรื่องสมาชิกหญิงของทีม จึงพากันเสนอความเห็น
แต่เวินเจียงหานยืนกรานว่าจะไม่รับใครมาสุ่ม ๆ แค่ให้ครบจำนวน
“สมาชิกทีมของฉันต้องเก่งทุกคน” เขาบังคับตัวละครในเกมอย่างคล่องแคล่ว พลางย้ำอีกครั้ง
“พวกคุณก็รู้ ฉันเป็นโรคเกลียดคนโง่ เห็นคนเล่นจนทีมเสียเปรียบแล้วจะให้ไม่ด่าออกมาก็คงยาก” เขาอธิบายอย่างเกียจคร้าน “ถึงตอนนั้นเพิ่งเข้าทีมก็โดนฉันด่าจนหนีไป แบบนั้นจะรับเข้ามาให้เสียเปล่าทำไมล่ะ?”
แฟนคลับส่งข้อความบนหน้าจอ：【แต่ผู้หญิงเก่งแบบเหอเสี่ยวเฟยหาได้ยากมากเลยนะ】
เวินเจียงหานกล่าวว่า “ก็ไม่จำเป็นต้องเก่งเท่าเธอหรอก ขอแค่ฝีมือพอ ๆ กัน เล่นแล้วไม่ขัดตาก็พอ”
“พวกที่เอาแต่ร้องงิงิ นอกจากเรียกพี่ชายแล้ว ยังดูอุปกรณ์ไม่รู้เรื่อง อย่ามาหาเรื่องให้ฉันด่าเลยนะ!” เวินเจียงหานพูดอย่างไม่ไว้หน้า “ขอพูดไว้ก่อน อย่ารนหาที่เป็นตัวตลกเอง”
ข้อความบนหน้าจอพากันส่งอีโมติคอนยกนิ้วโป้ง
【ชาตินี้คงไม่มีวันได้เห็นพี่หานทะนุถนอมหญิงงามแล้วสินะ】
【ต้นแบบแห่งยุคของพวกเรา!】
【ในสายตาของซิกมาขนานแท้ ไม่มีเรื่องชายหญิง!】
หลังชนะอีกหนึ่งเกม เวินเจียงหานก็ออกจากบัญชี แล้วล็อกอินบัญชีรองที่เพิ่งสมัครเมื่อวาน
เขามีบัญชีอยู่หลายบัญชี แถมแรงก์ก็สูงทั้งนั้น
ที่เปิดบัญชีรองนี้ก็เพราะอยากลองดูว่าจะชนะติดกันได้กี่เกม
เนื่องจากเป็นแรงก์ต่ำ เขาจึงเลือกฮีโร่ป่าที่ปกติไม่ค่อยได้ใช้ ถือว่าเอามาฝึกไปด้วย
เวินเจียงหานอยู่ตำแหน่งผู้เล่นคนที่ห้า เขาเลือกฮีโร่ที่ต้องการไว้ล่วงหน้า จากนั้นก็วางโทรศัพท์แล้วจุดบุหรี่