บ่ายวันศุกร์ โจวเซิ่งซีกำลังเหงื่อท่วมตัวอยู่ในสนามบาสเกตบอล
หัวหน้าห้องวิ่งหอบแฮกมาจากที่ไกล ๆ เมื่อเห็นการแข่งขันดุเดือดในสนาม เขาก็ไม่กล้าส่งเสียงเรียก
ในที่สุดก็ถึงช่วงพักครึ่ง เขาจึงค่อย ๆ เดินไปหาโจวเซิ่งซีที่กำลังเช็ดเหงื่ออยู่
“เอ่อ สหายโจว ขอโทษที่รบกวนการเล่นบาสของท่าน เพียงแต่วันนี้ต้องส่งการบ้านคณิตศาสตร์ ข้าไม่เห็นสมุดการบ้านบนโต๊ะของท่านเลย”
โรงเรียนมัธยมปลายเย่าเยวี่ยเข้มงวดเรื่องการบ้าน สมุดการบ้านทุกเล่มต้องรวบรวมให้ครบในแต่ละวัน
ต่อให้ทำไม่เสร็จก็ต้องส่งสมุดการบ้านขึ้นไป
แต่โดยพื้นฐานแล้วนักเรียนคนอื่นล้วนทำเสร็จ ไม่ว่าจะลอกมาหรือเขียนส่ง ๆ ไปก็ตาม
อย่างไรเสีย อาจารย์ก็จะตรวจตามความเหมาะสม
หากทำการบ้านได้ดีและถูกต้องทั้งหมด อาจารย์ก็จะให้ “ดีเยี่ยม”
หากคำตอบมีผิดบ้าง แต่โดยรวมยังใช้ได้ ก็จะให้ “ดี”
ส่วนงานที่เขียนส่ง ๆ ไม่เขียน หรือผิดทั้งหมด ก็จะประทับเพียงคำว่า “ตรวจแล้ว”
ไม่ว่าจะทำเสร็จมากน้อยแค่ไหน กฎการบ้านของเย่าเยวี่ยก็คือ ต้องส่งให้ครบ 100 เปอร์เซ็นต์
ปีนี้ ห้องหนึ่งชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งมีนักเรียนสองคนที่มีผู้หนุนหลังแข็งแกร่งเป็นพิเศษ
โจวเซิ่งซีกับถังหลิงเฟย
ทั้งสองไม่เคยทำการบ้านเลย
แต่พวกเขามักวางสมุดการบ้านทุกเล่มไว้บนโต๊ะ
พอถึงเวลารวบรวมการบ้าน ตัวแทนประจำวิชาแต่ละวิชาก็จะหยิบสมุดจากโต๊ะของพวกเขาไปเอง
สมุดเปล่าถูกส่งขึ้นไป อาจารย์ให้คำว่า “ตรวจแล้ว” จากนั้นก็ส่งกลับมาในสภาพว่างเปล่าเหมือนเดิม
ไม่มีความหมายอะไร อาจารย์ทั้งหลายก็แค่ทำตามข้อกำหนดของโรงเรียน เป็นพิธีการชวนขันเท่านั้น