"ฝนตกแล้ว รีบวิ่งเร็ว!"
ทุกคนตะโกนพลางวิ่งจากสนามหญ้ากลางแจ้งไปยังโรงแรม
ฝนเทลงมาเร็วมาก พอกลับถึงห้อง หลินหว่านซิงกับเหอเสี่ยวเฟยก็เปียกโชกไปทั้งตัว
ทั้งสองคนผลัดกันไปอาบน้ำอุ่น
ตอนนอนอยู่บนเตียง เหอเสี่ยวเฟยกำลังจะถามหลินหว่านซิงว่าจะเล่นเกมด้วยกันไหม แต่กลับเห็นอีกฝ่ายหลับไปแล้ว
เธอยิ้มแล้วดึงผ้าห่มบางข้างตัวมาคลุมให้หลินหว่านซิง
เหอเสี่ยวเฟยนอนไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเข้าเกม
พอเธอออนไลน์ ก็มีคนหลายคนส่งคำเชิญมาแทบจะพร้อมกัน
เธอชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนกดตอบรับแบบสุ่ม ๆ
พอเข้าไปก็พบว่าเป็นเฮ่อเซียว
ตอนนั้นเอง ยังมีคนอีกหลายคนส่งคำขอเข้าร่วมมาในเวลาเดียวกัน
เหอเสี่ยวเฟยกดตอบรับทั้งหมด
ไม่ช้า ทุกคนก็เข้ามาอยู่ในห้องครบ
นอกจากเฮ่อเซียวกับเหอเสี่ยวเฟยแล้ว คนที่เข้ามาทีหลังคือลู่หราน คมกล้าไร้เทียมทาน และเจวี๋ยหราน
เจวี๋ยหรานเป็นยอดฝีมืออีกคนของทีม มักเข้าร่วมการแข่งขันประลองฝีมือ และบางครั้งก็เล่นเกมกับเหอเสี่ยวเฟย
เมื่อทุกคนมาพร้อมแล้ว เฮ่อเซียวกลับไม่ยอมกดปุ่ม “เริ่ม” เสียที
เหอเสี่ยวเฟยพิมพ์ว่า 【ทำไมยังไม่เริ่มอีกล่ะ?】
เฮ่อเซียวถามว่า “ทำไมไม่เปิดไมค์พูดล่ะ?”
เหอเสี่ยวเฟยพิมพ์ว่า 【ซ่านซ่านหลับแล้ว ฉันกลัวจะปลุกเธอ】
แม้เธอจะรู้ชื่อจริงของหลินหว่านซิงมานานแล้ว แต่ก็ชินกับการเรียกอีกฝ่ายว่าซ่านซ่าน จึงไม่เคยเปลี่ยนคำเรียก
ในที่สุดเฮ่อเซียวก็กด “เริ่ม”
คมกล้าไร้เทียมทานถามว่า “นอนเร็วขนาดนี้เชียว?”
เหอเสี่ยวเฟยพิมพ์ว่า 【ปกติเธอก็นอนตอนห้าทุ่มทุกวัน เป็นเด็กดีที่ใช้ชีวิตเป็นเวลา】
หลังเกมเริ่ม ทั้งกลุ่มใช้เวลาแปดนาทีดันไปถึงเขตป้อมชั้นใน แล้วบุกตรงเข้าไปทำลายผลึกของฝ่ายตรงข้าม
กลับมาที่ห้องรวมทีม เจวี๋ยหรานทิ้งคำว่า “ไปนอนแล้ว” ไว้คำหนึ่ง ก่อนออกจากห้องไป