ซ่งเฉียนเฉียนถูกมนต์สะกดอีกครั้ง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ผ่านไปนานกว่าจะพึมพำออกมา “แต่ว่า… แต่ว่าฉันกับพี่สาวนายเป็นเพื่อนสนิทกันนะ…”
“พี่ฉันยิ่งจะดีใจเสียอีก” เซี่ยหมิงเฉิงขยับเข้าใกล้เธออีกนิด ฉวยจังหวะที่สมองเธอกำลังสับสน “ยังไงก็จูบกันแล้ว ถ้าเธอไม่รับผิดชอบ พี่ฉันต้องโกรธแน่”
ซ่งเฉียนเฉียนเบิกตากว้าง อวิ๋นซูอารมณ์ร้ายก็จริง แต่คงไม่ถึงกับตีเธอหรอกมั้ง?
“เธอจะตีฉัน ขนาดขาหักเลยแหละ” เซี่ยหมิงเฉิงพูดห้วนๆ “เพราะฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของผม เธอต้องรับผิดชอบผมด้วย”
ซ่งเฉียนเฉียนเอ่ยเสียงเบา “รับผิดชอบก็ได้ พูดให้น่ากลัวไปทำไมกัน อวิ๋นซูจะหักขานายได้ยังไง”
หัวใจของเซี่ยหมิงเฉิงร่วงลงไปอยู่ในอกอย่างมั่นคงในที่สุด เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “เฉียนเฉียน ขอบคุณนะ”
ซ่งเฉียนเฉียนยังเขินอยู่บ้าง เธอเบือนหน้าหนี “นายใส่เสื้อก่อนเถอะ”