วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชุนหย่าถามพี่ ๆ สาว ๆ ในกลุ่มการแสดงว่า "พรุ่งนี้พี่ ๆ ยังมาอีกไหม"
พี่ลี่ฮวาไม่ได้ตอบเธอ แต่กลับหันไปถามเซี่ยอวิ๋นซูว่า "ท่านประธานเซี่ย ขายบ้านสักหลัง ได้เงินจริง 100 หยวนเหรอ"
เซี่ยอวิ๋นซูตอบกลับอย่างแน่วแน่ "ได้จริง 100 หยวน แถมมาทำงานหนึ่งวันยังมีค่าจ้างวันละ 10 หยวน แต่ขอพูดหน้าตรงไปตรงมาเลยนะ เราไม่ได้จำเป็นต้องใช้พี่ ๆ ทุกคน ถ้าคิดจะมาอู้เอาค่าจ้าง 10 หยวน ก็ไม่ต้องมาดีกว่า ถ้าไม่มีผลงานเลย เราก็ไม่รับ"
พี่ลี่ฮวาไม่สนใจประโยคสุดท้ายของเธอ แต่ขบริมฝีปากเบา ๆ "ลูกค้าที่มาคุยกับฉันวันนี้บอกว่าพรุ่งนี้จะมาอีก ถ้าราคาเหมาะสมก็จะปิดการขายเลย"
วันนี้เป็นวันแรกของเธอที่ได้ขายบ้าน การคุยกับลูกค้าก็ทำไปตามข้อมูลในเอกสาร ราคาอะไรยังไม่ชัดนัก จึงไม่กล้าตอบตกลงตรง ๆ ได้แต่พูดกลบเกลื่อนว่า "ไม่ต้องรีบ คุณคิดทบทวนดูก่อนก็ได้"
ชุนหย่าตาโต "อะไรนะ? จะปิดการขายกันเลยเหรอ?"
พี่ลี่ฮวาพยักหน้า "ฉันบอกเขาไปแล้วว่าไม่ต้องรีบ แต่เขากลับไม่ยอม บอกให้ฉันต้องเก็บบ้านไว้หนึ่งหลังให้เขา"
เซี่ยอวิ๋นซูหัวเราะออกมา การตลาดแบบกระตุ้นความอยากได้ของหลินชุ่ยผิงได้ผลจริง ๆ สินะ
เธอตบโต๊ะเบา ๆ "งั้นนั่งลงประชุมกันหน่อยดีกว่า พรุ่งนี้ปล่อยบ้านออกมาหนึ่งหลัง ราคาและส่วนลดต่าง ๆ ก็..."
คืนนั้นการประชุมยืดยาวจนดึกดื่น
เสิ่นซูไป๋รอเธอออกมาจากแผนกโครงการ ประโยคแรกที่พูดก็คือ "หิวไหม?"