ไม่ใช่แค่เขา ชุนหย่าก็กำลังจะย้ายมาพักด้วย เพราะพอกระต๊อบชั่วคราวของแผนกโครงการสร้างเสร็จ ก็มีการจัดห้องพักพนักงานไว้แล้ว เด็กฝึกงานสาวคนอื่นก็มีที่พักอยู่แถวนี้เหมือนกัน ปล่อยให้เธออยู่ลำพังทั้งบ้านก็เปลืองเกินไป
หลี่เชิ่งลี่ยังปฏิเสธอยู่ดี “งั้นฉันก็ต้องย้ายมาอยู่ด้วยสิ ใครเขาให้คนอยู่บ้านโสดทั้งหลังกัน”
เซี่ยอวิ๋นซูไม่อ้อนวอนต่อ “งั้นกลางวันให้พี่สะใภ้พาเด็ก ๆ มารับประทานข้าวด้วยกันก็แล้วกัน”
“พี่สะใภ้จะมาส่งข้าวกลางวันให้พวกเราอยู่แล้ว บอกว่ากำลังตุ๋นหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วอยู่ที่บ้าน” หลี่เชิ่งลี่พูดไปปากก็เปื่อยไป “พอดีเลยได้ลองชิมกันหมด ฝีมือพี่สะใภ้ไม่ต้องพูดถึง หมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วของพี่สะใภ้นี่ขาดไม่ได้เลยล่ะ”
ต่างคนต่างอยู่บ้านมาหลายวัน ถึงแม้จะเตรียมผักและข้าวปลาอาหารไว้ล่วงหน้า แต่ปากก็จืดเยินจนอยากอะไรเผ็ดร้อน ๆ พอได้ยินคำว่าหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว ตาสว่างขึ้นมาทันที
ชุนหย่ายิ่งกลืนน้ำลายเอื๊อก “ฝีมือทำกับข้าวพี่สะใภ้นี่อร่อยสุด ๆ ไป คราวที่แล้วที่เคี่ยวไส้ใหญ่นี่อยากจะตาย!”
หานจิ่งเหอหัวเราะล้อเธอ “สาวน้อยคนสวยชอบกินของแบบนี้ได้ไง!”
ชุนหย่าไม่ยอม “เธอบอกมาเลยว่าอร่อยหรือไม่อร่อย?”
โดนเธอพูดแบบนั้น หานจิ่งเหอก็รู้สึกว่าน้ำลายเยิ้มขึ้นในปากตัวเอง หุบปากแน่นแล้วเร่งมือทำงานเร็วขึ้น หนุ่มอายุยี่สิบกว่า ๆ เป็นวัยกินข้าวเก่งที่สุด เขาวางใจไว้ว่ากลางวันนี้จะตักข้าวอย่างน้อยสามชามใหญ่
……
เสิ่นซูไป๋ส่งเซี่ยอวิ๋นซูถึงบริษัทแล้วขับรถไปที่บริษัทหว่าย์หยางค้าต่างประเทศในเมืองเผิงเฉิงโดยตรง