น้ำพุร้อน?
หลี่เชิ่งลี่ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “น้องอวิ๋นซู ยังไงก็น้องเก่งสุด คนเมืองท่าที่มาลงทุนที่นี่มานานขนาดนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าใต้ดินมีน้ำพุร้อน น้องเพิ่งดูแบบแปลนปุ๊บก็รู้เลย! มิน่าน้องถึงเรียนเก่ง สถาปนิกฝั่งนั้นโน่นมันโง่จริงจริ๊ง!”
หานจิ่งเหอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามอย่างถ่อมตัว “ท่านประธานเซี่ย มองออกได้ยังไงว่าใต้ดินมีน้ำพุร้อนครับ”
เขาเองจบสถาปัตยกรรมจากมหาวิทยาลัยจิงเป่ย์มาด้วยคะแนนระดับแถวหน้า กล้าการันตีได้เลยว่าไม่เคยเรียนเรื่องพวกนี้เลยสักนิด ทั้งที่สัญลักษณ์ทุกตัวบนแบบแปลนเขาก็รู้จักหมด จะจ้องจนดวงตาระเบิดไปก็ตาม ก็ไม่มีทางมองเห็นน้ำพุร้อนออกหรอก!
แต่เซี่ยอวิ๋นซูกลับยิ้ม “ถ้าไม่มีน้ำพุร้อน เราก็สร้างมันขึ้นมาเองก็ได้!”
น้ำพุร้อนมีทั้งแบบธรรมชาติและแบบสร้างขึ้นอยู่แล้ว พวกเขาลงมือขุดด้านหลังเพื่อสร้างน้ำพุร้อนเทียมขึ้นมาได้สบาย จากนั้นก็ผลักดันภาพลักษณ์การดูแลสุขภาพด้วยน้ำพุร้อนออกไป แล้วโยนความผิดเรื่อง ‘น้ำหยดและผีหลอก’ เมื่อก่อนให้เป็นความผิดของน้ำพุร้อนซะ
ต้องรู้ไว้ว่าคนรวยนอกจากใส่ใจเรื่องทำเลฮวงศ์จุยแล้ว ก็ให้ความสำคัญกับการบำรุงร่างกายและจิตใจด้วย เงินทองกับสุขภาพ ไม่มีใครต้านทานได้ทั้งนั้น
ถ้าจะออกแบบให้เป็นทำเลฮวงศ์จุยขึ้นมาอีกแห่งแบบตั้งใจ มันก็เสแสร้งเกินไป ลูกค้าไม่ซื้อหรอก ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนมุมคิด หันกลยุทธ์การตลาดไปที่ ‘น้ำพุร้อน’ แทน……
น้ำพุร้อนเทียมทั้งโครงการสร้างเสร็จก็ไม่กี่แสน ถ้าเทียบกับโครงการมูลค่าหลายสิบล้านแล้ว ถือว่าไม่ต้องพูดถึงเลย