ดีอะไรกันเล่า!
ซ่งเฉียนเฉียนรู้สึกว่าไม่อาจพูดอะไรกับเขาได้อีกสักคำ เธอสูดหายใจลึกแล้วพูดว่า "ให้ฉันดูแผ่นหลังหน่อย!"
เซี่ยหมิงเฉิงเชื่อฟังหันหลังให้ เห็นรอยแดงจางๆ อยู่บนแผ่นหลังจริงๆ จะว่ารุนแรงก็ไม่ถึงขนาดนั้น จะทาไอโอดีนก็ดูเกินจำเป็น
แต่เธอก็ยังทาอย่างมั่วๆ แล้วรีบพูดว่า "ไม่มีอะไรแล้ว รีบใส่เสื้อเถอะ!"
เซี่ยหมิงเฉิงไม่ได้เปลือยท่อนบนอีกต่อไป เขาสวมเสื้อกล้ามแล้วยิ้มด้วยดวงตาที่สวยงามโค้งงอ "ขอบคุณครับ"
หอพักนี้ไม่ใหญ่นัก แค่คนสองคนก็ดูแออัดแล้ว หัวใจของซ่งเฉียนเฉียนเต้นแรง ตอนนี้เธอแค่อยากรีบไล่เขาออกไป "ถ้าไม่มีอะไรแล้วกลับไปเถอะ ฉันอยากพักผ่อนหน่อย"
เซี่ยหมิงเฉิงพยักหน้า พอเขายืนขึ้นก็แผ่ปกคลุมทั้งตัว เขาเดินเข้ามาใกล้ซ่งเฉียนเฉียนสองก้าว เห็นสายตาเธอลอยไปมาไม่มองเขา ก็หัวเราะเบาๆ "พี่เฉียนเฉียน นี่ครั้งที่สองแล้วนะ"
ซ่งเฉียนเฉียนรู้สึกงงงวย ในที่สุดก็เงยหน้ามองเขา "ครั้งที่สองอะไร?"
แต่เซี่ยหมิงเฉิงไม่พูดอะไรอีก เขาก้าวขายาวๆ เดินผ่านเธอไป ตอนเปิดประตูจะออกไปก็พูดอีกว่า "ฉันกลับไปอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันนะ"
ประตูถูกปิดอีกครั้ง
ซ่งเฉียนเฉียนเพิ่งรู้ตัว เธอพูดว่าจะไปกินข้าวกับเขาตอนไหน?
ขวดไอโอดีนบนโต๊ะยังเปิดฝาอยู่ ในหอพักแคบๆ ดูเหมือนจะยังมีกลิ่นตัวของเซี่ยหมิงเฉิงหลงเหลืออยู่ กลิ่นเหงื่อผสมสบู่ ไม่ได้เหม็นอะไรนัก...
เธอนึกถึงตอนที่เซี่ยหมิงเฉิงถอดเสื้ออย่างรวดเร็วเมื่อกี้ ครั้งก่อนเคยอุ้มเขาแต่ไม่ได้เห็นชัดขนาดนี้
สมองของซ่งเฉียนเฉียนปรากฏภาพแผ่นหลังกว้างและเอวบางของเซี่ยหมิงเฉิง พี่น้องตระกูลเซี่ยรูปร่างดีกันทั้งคู่ คำพูดของเซี่ยอวิ๋นซูดูเหมือนจะดังอยู่ข้างหู "น้องชายฉันเก่งมาก เขามีแรงเหลือเฟือ"
มีแรงเหลือเฟือสินะ...
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา ซ่งเฉียนเฉียนก็รู้สึกตัวทันที อดตบหน้าตัวเองไม่ได้ เธอคงทำงานหนักเกินไปช่วงนี้ เลยเริ่มคิดฟุ้งซ่าน!
แต่พูดอีกก็ได้ เธอไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหล่อเท่าเซี่ยหมิงเฉิงมาก่อน แถมรูปร่างยัง...
ซ่งเฉียนเฉียน!
แกมันสัตว์เดรัจฉาน!
นั่นมันน้องชายของเพื่อนสนิทแกนะ!
ปัดเศษไปมาก็คือน้องชายของแกเองไง!