นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว ครั้งที่สองที่เธอกระโดดเข้าใส่เซี่ยหมิงเฉิง!
ครั้งแรกช่างเถอะ แต่ครั้งนี้นางเข้าใจผิดชัด ๆ เสี่ยวเฮยถูกจูงไว้อย่างดี ไม่แม้แต่จะส่งเสียง และยิ่งดูเหมือนนางจงใจแค่ไหนก็ยิ่งแย่...
ซ่งเฉียนเฉียนรีบลงจากตัวเซี่ยหมิงเฉิงอย่างอลหม่าน ระหว่างนั้นไม่รู้ว่าโดนถูกจุดไหน ยังได้ยินเสียงชายหนุ่มครางเบา ๆ
คำว่าเขินอายไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของนางในตอนนี้ได้แล้ว นางอยากจะขุดดินกลบตัวเองให้มิดเลยทีเดียว
รอจนนางลงมาได้ในที่สุด ก็เห็นสภาพของเซี่ยหมิงเฉิงในตอนนี้ ชายหนุ่มเปลือยท่อนบน ผิวขาวเรียบเนียนท่ามกลางแสงจันทร์ ปกติดูผอมบางแต่พอถอดเสื้อออก กลับเห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ ชัดเจน
ซ่งเฉียนเฉียนคิดเลือนลางถึงคำพูดของเซี่ยอวิ๋นซูเมื่อก่อน: "จริง ๆ น้องชายฉันก็มีแรงนะ ตอนเด็ก ๆ สู้เก่ง แต่สู้ฉันไม่ได้"
ตอนนั้นนางไม่เชื่อ นางคิดว่าเซี่ยหมิงเฉิงเป็นเด็กหนุ่มเรียบร้อยที่เอาแต่เรียนหนังสือเท่านั้น
เซี่ยหมิงเฉิงถูกนางจ้องจนหูแดง เขากระแอมเบา ๆ: "ซ่งเฉียนเฉียน"
ซ่งเฉียนเฉียนกลับมารู้สึกตัว รู้สึกว่าชื่อเสียงอันธพาลของตัวเองวันนี้คงติดตัวไปเสียแล้ว นางจึงเอาแต่เอามือปิดหน้า พูดไม่ออก แล้วรีบวิ่งหนีเข้าห้องตัวเอง ก่อนจะมุดหัวลงไปในผ้าห่มตูมหนึ่ง...
คืนนี้แสงจันทร์ช่างยั่วใจจริง ๆ
เซี่ยหมิงเฉิงหัวเราะเบา ๆ สายตามองไปที่พื้นอย่างไม่ตั้งใจ ตรงนั้นมีอ่างเคลือบสะอาดวางอยู่ และยังมีเสื้อผ้าที่ซ่งเฉียนเฉียนยังไม่ได้ตาก...
กระโปรงยังพอรับได้ แต่ผ้าบาง ๆ สองชิ้นนั้นทำให้เขาร้อนวูบไปทั้งตัว