“ฮัลโหล? เสี่ยวหลี่...”
ภายในรถเก๋งสีดำสนิทคันหนึ่ง
คนขับจดจ่ออยู่กับการขับรถ ไม่รู้ว่ากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหน
เฉินเจ๋ออวี่นั่งอยู่เบาะหลัง คุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ตอนนี้วางงานทุกอย่างที่ทำอยู่ แล้วช่วยฉันเขียนรายงานคำร้องฉบับหนึ่ง”
“เนื้อหาในรายงานคือการยื่นขออนุมัติให้ดำเนินการลับ ผู้ยื่นคำร้องคือฉัน กับเด็กหนุ่มที่ชื่อเจียงหานซึ่งอยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน”
“ต้องระบุให้ชัดเจนว่า ฉันได้ตรวจสอบข้อมูลของบุคคลที่เกี่ยวข้องกับเรื่องลับอย่างละเอียดแล้ว เบื้องต้นเห็นว่าคำบอกเล่าของเขาเป็นความจริง แต่ยังขาดหลักฐานสำคัญที่สุด คำร้องฉบับนี้ยื่นขึ้นมาก็เพื่อเรื่องนี้”
“กำลังตรวจร่างกายและตรวจสภาพจิตใจของเจ้าตัว รวมถึงด้านอื่น ๆ ไปพร้อมกัน เดี๋ยวเธอไปเอาผลมา”
“ฉันต้องการให้เธอส่งคำร้องฉบับนี้พร้อมผลตรวจภายในหนึ่งชั่วโมง...”
“ไม่สิ!”
เฉินเจ๋ออวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “สิบนาที! เขาไม่มีเวลาแล้ว!”
“ต้องส่งไปถึงโต๊ะทำงานของผู้บังคับบัญชาภายในสิบนาที...”
หลังวางสาย เฉินเจ๋ออวี่ปิดโทรศัพท์ แล้วหลับตาพักสายตา
ในหัวของเขากำลังคิดหาทาง คิดว่าจะทำอย่างไรให้เจียงหานทำภารกิจนี้สำเร็จ
การขับเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า 980 ไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีช่องทางให้จัดการ
ถ้าจัดการได้ดีก็แล้วไป แต่ถ้าพลาดขึ้นมา? เขาคงต้องถอดเครื่องแบบชุดนี้ออก และอาจต้องถูกผู้บังคับบัญชาสอบสวนด้วย
เขาระมัดระวังตัวมาตลอดครึ่งชีวิต ยึดความปลอดภัยเป็นหลัก แต่ครั้งนี้เขาตัดสินใจเสี่ยงดูสักตั้ง!
ส่วนการตรวจร่างกายเจียงหานอย่างละเอียดนั้น...
ข้อแรก เพื่อยืนยันค่าต่าง ๆ ในร่างกายของเจียงหาน หากภารกิจครั้งนี้สำเร็จและร่างกายของเขาแข็งแรงขึ้น เฉินเจ๋ออวี่ก็จะมีข้อมูลไว้เปรียบเทียบ
ข้อสอง เพื่อยืนยันสภาพจิตใจของเจียงหาน ให้ผู้บังคับบัญชาเชื่อในการประเมินของเขา
……
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร รถก็หยุดลง คนขับหันมาพูดเสียงนุ่มนวลว่า “หัวหน้าครับ ถึงแล้ว”
เฉินเจ๋ออวี่ลืมตาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
เมื่อเห็นทหารพร้อมอาวุธครบมือ เข้าตรวจสอบรอบด้านเป็นครั้งที่สามเสร็จแล้ว เขาจึงเปิดประตูรถ
หลังส่งโทรศัพท์ให้ทหาร เฉินเจ๋ออวี่ก็เงยหน้ามองไปรอบ ๆ
รอบด้านมีแต่ผนังหิน ใต้เท้าเป็นถนนเรียบ
รอบบริเวณยังมีแท่นปฏิบัติงานจำนวนมาก นักวิจัยในเสื้อกาวน์สีขาวกำลังจดจ่อกับงานของตัวเอง
ใช่แล้ว ที่นี่...อยู่ในภูเขาลูกใหญ่!
ทั้งภูเขาถูกขุดจนกลวง!
เฉินเจ๋ออวี่ก้าวเดิน ผ่านการตรวจสอบตัวตนหลายชั้น ในที่สุดก็มาถึงห้องทำงานด้านในสุด
“ฮ่า ๆ ๆ เหล่าหลี่ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”
“โธ่ เหล่าเฉิน ปล่อยให้ฉันรอตั้งนานแน่ะ!”
ในห้องทำงาน ชายวัยกลางคนใบหน้าทรงเหลี่ยม สวมเครื่องแบบทหารสีเขียวแก่ ประดับยศดาวสี่ดวงบนบ่าทั้งสองข้าง กำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน
เขาชื่อหลี่เหอผิง พอเห็นเฉินเจ๋ออวี่ก็รีบลุกขึ้น
ทั้งสองกอดทักทายกัน ก่อนหลี่เหอผิงจะเชิญอีกฝ่ายนั่ง
“ฮ่า ๆ มีกฎอยู่ ฉันเลยชวนสูบบุหรี่ไม่ได้ ดื่มชาก่อนแล้วกัน”
เฉินเจ๋ออวี่ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วยกชาขึ้นจิบ
หลี่เหผิงหยอกเย้าว่า “นายยุ่งจริง ๆ นะ ตั้งแต่กินข้าวด้วยกันเมื่อห้าปีก่อน เราก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย”
เฉินเจ๋ออวี่ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ “ช่วยไม่ได้ พวกตัวตลกบางคนไม่ยอมอยู่นิ่ง ๆ ฉันเลยยุ่งไปหน่อย”
“อืม” หลี่เหอผิงจิบชาแล้วพยักหน้าเงียบ ๆ “เอาละ ฉันรู้ว่านายมาที่นี่พร้อมภารกิจ งั้นก็ไม่ต้องเกรงใจกันแล้ว”
“ฉันเห็นคำร้องแล้ว จะขับเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า 980 งั้นเหรอ? คนของหน่วยความมั่นคงอย่างพวกนายต้องฝึกเรื่องนี้ด้วยหรือไง? อย่าบอกนะว่าคิดจะเพิ่มทักษะให้หลากหลาย?”
“จะเป็นไปได้ยังไง... ไม่ใช่คนใต้บังคับบัญชาของฉันหรอก”
เฉินเจ๋ออวี่ยิ้มเจื่อนอย่างจนใจ
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเจ๋ออวี่ก็หันไปมองหลี่เหอผิง
“เหล่าหลี่ ฉันถามหน่อยสิ...ถ้าคนธรรมดาที่ไม่เคยแตะเฮลิคอปเตอร์มาก่อน อยากทำขั้นตอนทั้งหมด ตั้งแต่ขึ้นบิน ลอยตัวอยู่กับที่ ไปจนถึงลงจอด จะทำได้ไหม?”
“เรื่องนี้...” หลี่เหอผิงลูบถ้วยชา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า “ทำได้ก็จริง แต่คงต้องมีคนของเราคอยแนะนำอยู่ข้าง ๆ นายคิดจะ...”
พอเห็นเฉินเจ๋ออวี่พยักหน้า หลี่เหอผิงก็ยิ่งสงสัย
เขาอยากรู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้
หรือแค่อยากลองนั่งเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า 980 สักครั้ง?
แต่มันไม่น่าถึงขั้นนั้นมั้ง?
“เอาเถอะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่านายทำแบบนี้ไปทำไม แต่ก็เข้าใจ กฎรักษาความลับนี่นะ รอเดี๋ยว!”
หลี่เหอผิงลุกขึ้นกลับไปหลังโต๊ะทำงาน แล้วยกหูโทรศัพท์โทรออก
“แจ้งพันโทเฉิน ให้พาทีมบินที่เพิ่งคว้าแชมป์การประลองการบินทั่วกองทัพมาที่นี่!”
……
เจียงหานมึนงงไปหมด
เขาถูกตรวจสอบรอบด้านอยู่นานเท่าไรก็ไม่รู้ แม้แต่สภาพจิตใจก็ยังถูกประเมิน
จากนั้นก็ถูกพาไปยังห้องเดิม ให้นั่งรออย่างกระวนกระวาย
ขณะที่เห็นเวลานับถอยหลังของภารกิจลดลงเรื่อย ๆ และเริ่มหวาดกลัวความตาย ทหารพร้อมอาวุธครบมือกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามา พวกเขาสวมหมวกที่ดูคล้ายหมวกกันน็อกมอเตอร์ไซค์ให้เขา แต่ด้านหน้าก็ปิดสนิทเช่นกัน
พวกเขายังสวมหูฟังไร้สายตัดเสียงรบกวนให้เขาอีกด้วย
จากนั้นโลกก็มืดสนิท แม้แต่เสียงจากภายนอกก็ไม่ได้ยินเลย
เจียงหานนึกถึงฉากในหนังที่เคยดู มีคนปิดตาใครสักคนแล้วแตะนิ้วเขาเบา ๆ ทั้งที่นิ้วไม่ได้เป็นอะไร แต่กลับทำให้อีกฝ่ายได้ยินเสียงน้ำหยด
ไม่นานกำแพงใจของคนคนนั้นก็พังทลายลง
ตอนนี้เจียงหานก็เป็นแบบนั้น
เขาถูกพาขึ้นรถ นอกจากจะรู้สึกถึงการขยับขึ้นลงของร่างกายแล้ว เจียงหานก็ไม่รับรู้อะไรอีก
เขาไม่ได้ยินและมองไม่เห็น
ความหวาดกลัวจากความมืดมิดถาโถมเข้ามาในใจทันที
เจียงหานก็แค่คนธรรมดา เพียงแต่มีระบบที่อยากให้เขาตายติดตัวอยู่ระบบหนึ่งเท่านั้น
ขณะที่ความกลัวทำให้เขากระวนกระวายจนอยากตะโกนโวยวายและแทบจะเสียสติ ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นจากหูฟังตัดเสียงรบกวน
“เสี่ยวเจียง ยังไหวไหม?”
พอได้ยินว่าเป็นเสียงเฉินเจ๋ออวี่ เจียงหานก็รีบพยักหน้า “ไม่ค่อยไหว แต่ยังทนได้ครับ...”
“อืม ลำบากหน่อยนะ” น้ำเสียงของเฉินเจ๋ออวี่แฝงความเป็นห่วงอยู่เล็กน้อย “ก่อนหน้านี้นายบอกว่าภารกิจของระบบต้องการแค่ให้ทำสามขั้นตอนของเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า 980 ใช่ไหม?”
เจียงหานพยักหน้า “ใช่ครับ”
“ดี!” เฉินเจ๋ออวี่อธิบายอย่างใจเย็น “เดี๋ยวจะมีคนพานายทำ เสี่ยวเจียง จำไว้ให้ดี ต้องทำตามคำสั่ง! ไม่อย่างนั้น...ถ้าควบคุมไม่อยู่ ไม่มีใครรับผลที่ตามมาไหว!”
เจียงหานยังไม่ทันตอบ ก็รู้สึกว่ามีคนสองคนจับแขนทั้งสองข้างของเขาไว้ แล้วพาเดินไปข้างหน้า
เจียงหานรู้สึกราวกับว่าตัวเองนั่งลงบนที่นั่งคนขับของรถยนต์
ข้างหูมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับจับมือเขาไปคลำสิ่งของบางอย่าง เช่น คันโยก
“นี่คือคันเร่ง เร่งเครื่องให้มากขึ้นก็จะควบคุมความเร็วในการหมุนของใบพัดได้”
“นี่คือคันบังคับขึ้นบิน...”
“นี่คือคันบังคับทิศทาง...”
ฝึกอยู่พักใหญ่ เจียงหานก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มจำตำแหน่งอุปกรณ์ควบคุมที่จำเป็นในความมืดได้อย่างแม่นยำ
เสียงเฉินเจ๋ออวี่ดังขึ้น “เวลานับถอยหลังของภารกิจเหลือเท่าไรแล้ว?”
เจียงหานตอบทันทีโดยไม่ลังเล “1 ชั่วโมง 3 นาที 52 วินาทีครับ!”
เฉินเจ๋ออวี่ซึ่งอยู่ไม่ไกลมองตัวจับเวลาบนโทรศัพท์ ความกังวลในใจก็คลายลงจนหมด
“ดี งั้นเริ่มเลย ดึกแล้ว รีบทำให้เสร็จจะได้กลับ ฉันเลี้ยงอาหารเช้าเอง!”
เมื่อมีการออกคำสั่งต่าง ๆ พื้นที่รอบเฮลิคอปเตอร์ลายพรางก็ถูกเคลียร์อย่างรวดเร็ว
เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้น ใบพัดเริ่มหมุนช้า ๆ
เจียงหานฟังคำสั่งควบคุมต่าง ๆ ที่ดังผ่านหูฟังตัดเสียงรบกวน แล้วเอื้อมมือไปคลำตามตำแหน่งที่จำไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ควบคุมอย่างระมัดระวัง
“ใบพัดเริ่มทำงาน! ลดคันบังคับรวมลงต่ำสุด แล้วดันคันบังคับวงรอบกลับมาตรงกลาง!”
“ใช่ ต่อไปค่อย ๆ ดันคันบังคับรวมที่มือซ้ายขึ้นอย่างนุ่มนวล...”
เจียงหานรู้สึกว่าร่างกายกำลังค่อย ๆ ลอยขึ้น แต่กลับไม่ได้ยินเสียงจากภายนอกเลย
เขาเข้าใจเหตุผลของเฉินเจ๋ออวี่ จึงทำได้เพียงตั้งใจควบคุมอย่างจริงจัง
“ประคองคันบังคับรวมไว้ สังเกตการโยกไปทางซ้ายขวาของร่างกาย แล้วปรับแก้เล็กน้อย...”
“สุดท้ายค่อย ๆ กดคันบังคับรวมลง ช้า ๆ ต้องช้าไว้...”
【ยินดีด้วยโฮสต์! ทำภารกิจสำเร็จ: ขับเครื่องบินเตือนภัยล่วงหน้า 980 และทำขั้นตอนขึ้นบิน ลอยตัวอยู่กับที่ และลงจอดครบถ้วน!】
【ภารกิจสำเร็จ มอบรางวัลภารกิจ!】
【รางวัลภารกิจคือ—เทคโนโลยีแบตเตอรี่โซลิดสเตตเต็มรูปแบบ!】
เจียงหานรู้สึกราวกับร่างกายกระเด้งขึ้นแล้วตกลงมาในคราวเดียว
ในหัว เสียงของระบบ...
ดังขึ้นพร้อมกัน!