“ท่านี้เรียกว่าโอบหยวนเฝ้าเอกะ” ซูซิงเยว่สาธิตพลางกล่าว “เป็นการฝึกปราณ เสด็จย่าหลวงทรงตื่นแต่เช้าทุกวัน ก่อนอื่นให้ยืนมั่นคง วางมือทั้งสองประสานไว้หน้าอก ราวกับกำลังโอบลูกบอล ขณะสูดลมหายใจให้ยกมือขึ้น พอผ่อนลมหายใจให้กดมือลง ยกขึ้นแล้วกดลง ทำซ้ำเก้าครั้ง”
ฮองเฮาจางทำตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสพร้อมรอยยิ้ม “ท่านี้ง่ายนัก ข้าเรียนได้”
“ท่านี้เรียกว่าผลักหน้าต่างชมจันทร์” ซูซิงเยว่ทำท่าต่อ “แยกเท้าทั้งสองข้างให้กว้างเท่าช่วงไหล่ ยื่นมือซ้ายไปข้างหน้า ดึงมือขวาไปด้านหลัง ตอนผลักให้ผ่อนลมหายใจ ตอนดึงมือกลับให้สูดลมหายใจ ทำซ้ำเก้าครั้ง เป็นการฝึกเอวและขา”
ฮองเฮาจางทำตามอีกครั้ง ก่อนพยักหน้า “อืม ท่านี้ก็ไม่ยาก”
ซูซิงเยว่สอนต่อไป จนครบห้าท่า แต่ละท่าล้วนเรียบง่าย ทว่ามีเคล็ดลับอยู่ทุกท่วงท่า นางสอนอย่างอดทน ฮองเฮาจางก็ตั้งพระทัยเรียน เหล่าสตรีที่อยู่เต็มศาลาต่างเฝ้ามอง สตรีสูงวัยหลายคนถึงกับทำตามไปด้วย
พระชายารัชทายาทประทับอยู่ด้านข้าง สีพระพักตร์ยิ่งมืดครึ้มลงทุกขณะ
นางให้ซูซิงเยว่ร่ายรำกระบี่ เพราะหวังให้อีกฝ่ายขายหน้าต่อหน้าผู้คน แต่ซูซิงเยว่กลับไม่ได้ร่ายรำกระบี่ หากสอนฮองเฮาจางฝึกหมัดแทน เรื่องนี้เหนือชั้นกว่าการร่ายรำกระบี่มาก การร่ายรำกระบี่เป็นเพียงการแสดง ส่วนการสอนหมัดคือการแสดงความกตัญญู ยิ่งไปกว่านั้น ฮองเฮาจางยังทรงเรียนต่อหน้าผู้คนเต็มตำหนัก ทั้งยังทรงเรียนอย่างสำราญพระทัยยิ่ง
หลังฝึกท่าที่ห้าเสร็จ ฮองเฮาจางมีเหงื่อซึมบางๆ พระพักตร์แดงระเรื่อ ตรัสพร้อมรอยยิ้มว่า “เด็กดี ท่าทั้งห้านี้ยายจำไว้แล้ว กลับไปจะให้หมอหลวงช่วยตรวจดูด้วย หากดีต่อร่างกายจริง ยายจะฝึกทุกวัน”
ซูซิงเยว่ยิ้มกล่าว “หากเสด็จย่าหลวงทรงฝึกแล้วรู้สึกดี วันหน้าหม่อมฉันจะสอนอีกหลายท่าให้เพคะ วิชาหมัดชุดนี้มีทั้งหมดสิบสองท่า ส่วนอีกเจ็ดท่า รอให้เสด็จย่าหลวงทรงฝึกจนชำนาญก่อนแล้วค่อยสอนเพคะ”
ฮองเฮาจางพยักพระพักตร์ “ดี ดีจริง เด็กคนนี้ช่างใส่ใจ”
ฮองเฮาจางทรงพบปะผู้คนหลากหลายมาตลอด ทั้งยังไม่ทรงมีอคติต่อสำนักหรือตระกูลใด