“ย่อมต้องขึ้นสู่ยอดเขาสูงสุด!”
“แล้วมองลงมาเห็นขุนเขาทั้งปวงเล็กจ้อย!”
“ฮ่า ๆ ๆ”
ผู้อาวุโสผู้วิจารณ์บทกวีปรบมือ พลางหัวเราะอย่างองอาจ “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม! นี่เป็นบทกวีปีนเขาอันล้ำเลิศที่คู่ควรแก่การเล่าขานอีกบทหนึ่ง”
ยามนี้ยังมีผู้ใดกล้าจรดพู่กันอีก?
มีผู้ใดมั่นใจว่าจะเขียนได้เหนือกว่าบทนี้?
หลินซืออวิ้นจับจ้องจางเหิงไม่วางตา สาวใช้ยื่นบทกวีมาให้
หลินซืออวิ้นรับมาอ่าน แล้วขมวดคิ้ว นางแพ้แล้วเช่นนั้นหรือ?
“งานชุมนุมบทกวีคืนนี้ เขาเผยคมกริบออกมาแล้ว”
“สำหรับเขา ตำหนักอ๋องเยียน ตระกูลหลิน และตัวข้า เรื่องนี้จะเป็นพรหรือภัยกันแน่?”
ชั่วพริบตานั้น หลินซืออวิ้นก็เห็นว่าจางเหิงแตกต่างจากคำเล่าลืออย่างสิ้นเชิง
ความสามารถด้านบทกวีเช่นนี้ ต่อให้กล่าวว่าเหนือฟ้าจรดดินก็ไม่เกินจริง นางยกตนว่าเป็นหญิงงามผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าบทกวีนี้ นางทำได้เพียงแหงนมอง
ในใจนางซับซ้อนยิ่งนัก ครุ่นคิดเรื่องราวมากมาย
ท้ายที่สุด นางมองจางเหิง ยิ่งมองก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าคนผู้นี้ต้องการสิ่งใด
หลินซืออวิ้นกัดริมฝีปากล่าง คล้ายตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว
อีกฟากหนึ่งของห้องเชินหว่านหว่านฟังบทกวี “ย่อมต้องขึ้นสู่ยอดเขาสูงสุด แล้วมองลงมาเห็นขุนเขาทั้งปวงเล็กจ้อย” จบลง แต่มิได้เอ่ยชม เพียงเงยหน้าดื่มสุราในจอกจนหมด
เสี่ยวหวนถามว่า “คุณหนู เหตุใดบทกวีนี้จึงทำให้ทุกคนเงียบกันหมดเจ้าคะ?”
เชินหว่านหว่านมองออกไปนอกหน้าต่าง ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “เขามิได้เขียนเพียงบทกวี แต่ยังประกาศปณิธานด้วย”
“คนที่ถูกด่าว่าเป็นคุณชายเสเพลมาหลายปี กลับเผยความทะเยอทะยานเช่นนี้ออกมา แสดงว่าเขาหวังว่านับจากนี้จะไม่ถูกผู้ใดดูแคลนอีก”
“เขาอยากทะยานไปสูงเพียงใดกัน?”
ส่วนอวี๋เจียนที่ยืนอยู่ข้างจางเหิงส่ายศีรษะไปมา “ข้ายอมแพ้แล้ว ผู้คว้าชัย ข้าน้อยไม่มีถ้อยคำใดจะแย้ง”
อวี๋เจียนมีชื่อเสียงตั้งแต่วัยเยาว์ ยกตนว่าเป็นบัณฑิตผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งแห่งเจียงเจ้อ ทว่าในเวลานี้เขารู้สึกว่า ในด้านการแต่งบทกวียังมีคนเก่งกว่าอยู่เสมอ ฟ้ายังมีฟ้า
เมื่อเห็นทุกคนเงียบงัน จางเหิงกลับคุ้นชินเสียแล้ว