มุมปากขวาของจางเหิงยกขึ้น «พวกท่านกล่าวว่าที่นี่เป็นงานชุมนุมกวีอันสง่างาม ไม่ต้อนรับคนไร้ความรู้ ข้าเห็นด้วยกับคำกล่าวนี้เป็นอย่างยิ่ง ทว่าเพิ่งเคยเห็นคนที่กล่าวเช่นนี้ถึงกับพาดพิงตนเอง»
บัณฑิตคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินจางเหิงกล่าวเช่นนั้น โทสะพลันยิ่งเพิ่มพูน
บัณฑิตที่ยืนอยู่หน้าสุดสีหน้าเคร่งขรึม «ซื่อจื่อหมายความว่าอย่างไร? หรือพวกข้าร่ำเรียนอย่างยากลำบากมานานกว่าสิบปี จะนับเป็นคนไร้ความรู้ได้อย่างไร?»
จางเหิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม «เมื่อครู่พวกท่านกล่าวว่านี่เป็นเพียงเสียงเพลงชาวบ้าน ไร้ความสง่างาม ทว่าข้ากลับเห็นว่า วิถีแห่งกวีนั้นมีทั้งบทเพลงงดงามจากราชสำนัก และควรมีกลิ่นอายของชาวบ้านด้วย»
«บทกวีจากสำนักดนตรีแห่งราชวงศ์ฮั่นก็มักรวบรวมท่วงทำนองจากพื้นบ้าน เพลงขับร้องมากมายก็ล้วนมาจากปากพ่อค้าและคนเดินถนน»
«บัดนี้พวกท่านอ่านตำราปราชญ์เพิ่มขึ้นเพียงไม่กี่เล่ม ก็คิดว่าตนสูงส่งกว่าชาวบ้านทั่วไปแล้ว»
«นี่เรียกว่าความรู้ยังไม่ซึมลึกถึงกระดูก คุณธรรมยังไม่หล่อเลี้ยงบทกวี ต่อให้อ่านตำรามากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์»
เมื่อจางเหิงยกคัมภีร์มาอ้างถ้อยคำโดยอรรถาธิบายเช่นนี้ ผู้คนโดยรอบต่างเงียบเสียงลง
บัณฑิตยากจนหลายคนมองจางเหิงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ดูเหมือนซื่อจื่อผู้นี้จะมิได้เห็นว่าคนยากจนต่ำต้อยกว่าผู้อื่น
«คุณหนู ซื่อจื่อเยียนผู้นี้เบี่ยงประเด็นจากเรื่องเทียบเชิญไปเป็นเรื่องคุณธรรมของอีกฝ่าย อีกทั้งตั้งแต่ต้นจนจบก็กล่าวถึงวิชาความรู้และมารยาทในการปฏิบัติต่อผู้อื่น ช่างเฉียบแหลมนัก»
«จากที่เห็นในวันนี้ ซื่อจื่อเยียนผู้นี้ดูจะมิได้ไร้ความรู้ไปเสียทั้งหมด»
แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตาสาวใช้ผู้นั้น
สตรีชุดเขียวพยักหน้า พลางมองจางเหิงที่อยู่ไกลออกไป «อืม ต่างจากข่าวลืออยู่บ้างจริง ๆ»