จางเหิงอ่านฎีกาจบแล้ววางลงบนโต๊ะ “คำสั่งเคลื่อนย้ายที่อยู่บนแผ่นเหล็กส่งถึงผู้ใด?”
“ส่งถึงเจ้าของกิจการรถม้า นามว่าหม่าโหล่วขอรับ” เจิ้งถงกล่าว “หม่าโหล่วเปิดกิจการรถม้าอยู่ทางใต้ของเมือง มีรถหลายสิบคัน ม้าหลายสิบตัว ปกติเมื่อได้รับคำสั่ง เขาจะระดมรถม้าทั้งหมดออกมาให้คณะทูตเป่ยสงใช้งาน เมื่อรวมรถม้าของเขากับม้าของคณะทูตแล้ว ก็รวบรวมกำลังคนได้หลายร้อยคน”
จางเหิงเอนหลังพิงเก้าอี้ ไตร่ตรองครู่หนึ่ง “ทางหม่าโหล่วส่งคนไปจับตาดูแล้วหรือ?”
“จับตาดูแล้วขอรับ ช่วงหลายวันนี้หม่าโหล่วไม่มีความเคลื่อนไหวใด กิจการรถม้ายังคงเปิดตามปกติ แต่เมื่อคืนวานเขาออกจากเมืองไปเที่ยวแถวค่ายทหารทางเหนือของเมืองรอบหนึ่ง”
“เขารู้แล้วว่าม้าถูกแยกไปไว้หลายแห่ง” จางเหิงกล่าว “เขากำลังสืบว่าม้าถูกขังไว้ที่ใด จะได้กลับไปรายงานทั่วเจิน”
เจิ้งถงพยักหน้า “ข้าน้อยก็คิดเช่นนั้น ฝ่าพระองค์ จะให้จับหม่าโหล่วไว้ก่อนหรือไม่?”
“ยังไม่ต้อง” จางเหิงกล่าว “หม่าโหล่วเป็นเจ้าของกิจการรถม้า หากจับตัวเขา คนในกิจการก็จะแยกย้าย สายลับที่แฝงตัวอยู่ก็จะขาดสะบั้น ให้คนจับตาดูเขาต่อไป ดูว่าช่วงนี้ติดต่อกับผู้ใดบ้าง เมื่อออกจากเมืองแล้ว เขาย่อมต้องกลับมาส่งข่าว จงตามดูว่าเขารายงานแก่ใคร และรายงานอย่างไร”
เจิ้งถงรับคำ จางเหิงครุ่นคิดอีกครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ในบรรดาคนเหล่านั้น มีผู้ใดติดต่อกับคนในคณะทูตโดยตรงบ้างหรือไม่?”
“มีสองคนขอรับ คนหนึ่งเป็นเจ้าของร้านขนสัตว์ทางใต้ของเมือง นามว่าอาซือน่า มู่หลุน เป็นชาวเป่ยสง อาศัยอยู่ในจินหลิงมาราวเจ็ดแปดปี พูดภาษาราชการได้คล่องกว่าข้าน้อยเสียอีก เขารู้จักกับองครักษ์คนหนึ่งของทั่วเจิน หลังคณะทูตเข้าเมือง องครักษ์คนนั้นไปที่ร้านขนสัตว์ของเขาสองครั้ง อีกคนเป็นผู้ดูแลท่าเรือ แซ่โจว วันที่คณะทูตเข้าเมือง เขาไปรับสินค้าล็อตหนึ่งที่ท่าเรือ สินค้ามาจากเป่ยสง อ้างว่าเป็นขนสัตว์ แต่แท้จริงแล้วเป็นสิ่งใดก็ไม่ทราบ”
จางเหิงพลิกฎีกาอีกครั้ง วงชื่อทั้งสองไว้ “จับตาสองคนนี้ให้เข้มงวดขึ้น”
“ขอรับ!”
หลังเจิ้งถงจากไป จางเหิงนั่งอยู่ในห้องหนังสือครู่หนึ่ง ก่อนออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังเรือนตะวันออก