รุ่งเช้าวันถัดมา ณ สวนหลังจวนอ๋องเยียน
จางเหิงตื่นแต่เช้าตรู่ สั่งการจ้าวต้ากับจ้าวเอ้อร์ด้วยตนเองให้จัดสวนด้านหลังใหม่
เดิมทีในสวนก็มีดอกไม้ต้นไม้อยู่มากแล้ว บัดนี้ยังย้ายกระถางดอกไม้หลายใบไปไว้ข้างศาลา ทั้งให้คนตัดแต่งกิ่งเหมยเก่าแก่สองต้นด้วย
เมื่อสายลมพัด กลิ่นหอมสดชื่นของบุปผาพฤกษาก็อบอวลไปทั่วทั้งสวน
เขายืนอยู่หน้าศาลา เพิ่งหันกลับมา ก็เห็นจ้าวเสี่ยวเจี่ยวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ใบหน้าเปื้อนยิ้มเอ่ยว่า “ซื่อจื่อ คุณหนูหลินมาถึงแล้วขอรับ”
จางเหิงขานรับ ก่อนจัดปลายแขนเสื้อให้เรียบร้อยแล้วออกไปรับนาง
วันนี้หลินซืออวิ้นสวมกระโปรงยาวสีขาวแดง ยืนอยู่ท่ามกลางแสงตะวันทั้งร่าง งดงามประหนึ่งก้าวออกมาจากภาพวาด
“ซืออวิ้น” จางเหิงยิ้มพลางก้าวเข้าไปหา “ไม่คิดเลยว่าวันนี้เจ้าจะมาแต่เช้า กินอาหารเช้าแล้วหรือยัง”
หลินซืออวิ้นยอบกายเล็กน้อย “ซื่อจื่อเชิญมา ข้าไม่กล้ามาสาย กินมาแล้วเจ้าค่ะ”
“ยามอยู่กันตามลำพังไม่ต้องเรียกซื่อจื่อ เรียกพี่เหิง หรือเรียกจางเหิงก็ได้ แล้วแต่เจ้า”
หลินซืออวิ้นหลุบตาลง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “ได้เจ้าค่ะ”
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงข้างศาลา จ้าวเสี่ยวเจี่ยก็เข้ามารายงานอีกครั้ง “ซื่อจื่อ คุณหนูเชินก็มาถึงแล้วขอรับ”
จางเหิงเหลือบมองหลินซืออวิ้น
หลินซืออวิ้นยังคงสีหน้าเรียบเฉย ยกถ้วยชาที่เพิ่งรินขึ้นมาเป่าเบา ๆ “รอพร้อมกันเถิด”
เชินหว่านหว่านสวมเสื้อสีเหลืองนวล เดินมาถึงหน้าศาลาแล้วคำนับจางเหิง ก่อนหันไปยอบกายอย่างสำรวมให้หลินซืออวิ้น “หว่านหว่านคารวะพี่หญิงหลิน”
หลินซืออวิ้นลุกขึ้นคำนับตอบ “น้องหญิงเชินไม่ต้องมากพิธี นั่งเถิด”
ทั้งสองนั่งลงคนละข้างของจางเหิง
จางเหิงมองทางซ้ายที ทางขวาที ก่อนหัวเราะออกมา
“ท่านหัวเราะเรื่องใด?” เชินหว่านหว่านถามขึ้นก่อน
“ข้าหัวเราะที่บุปผาเต็มสวนนี้ พออยู่ต่อหน้าพวกเจ้าสองคนแล้วกลับดูเกินความจำเป็นไปหน่อย” จางเหิงเอ่ย
หลินซืออวิ้นก้มหน้าจิบชา ทำเป็นไม่ได้ยิน
เชินหว่านหว่านกลับถลึงตามองเขา “ท่านจอหงวน วันนี้เชิญพวกเรามาชมดอกไม้ หรือมาพูดจาหวานหู? หากมีแต่คำหวาน ข้าคงต้องกลับไปคิดบัญชีแล้ว”
จางเหิงหัวเราะเสียงดัง “ชมก็ชม ฟังก็ฟัง”