“อยากเรียนวิชาแยกชิ้นส่วนน่ะเหรอ? ได้สิ ไม่มีปัญหา!” ป้าหวางพอได้ยินจุดประสงค์ของอู๋ฟาน ก็พยักหน้าตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดแม้แต่น้อย
อู๋ฟานรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาเอ่อคลอทันที
ช่องว่างระหว่างคนกับคนมันช่างต่างกันจริง ๆ นี่ถ้าเทียบกับป้าหวางผู้ใจกว้างเอื้อเฟื้อ แล้วนึกถึงเถ้าแก่หลิวเจ้าของร้านขายของชำกับผู้เฒ่าหัวหน้าหมู่บ้านล่ะก็ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
“ขอบคุณป้าหวางมากครับ” อู๋ฟานรีบเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง
“จะเกรงใจกับป้าไปทำไมเล่า?” ป้าหวางเอ่ยขึ้น “อ้อ แล้วก็ ป้าทำอาหารเก่งนะ อยากเรียนด้วยไหมล่ะ?”
“เรื่องนี้...” พูดตามตรง อู๋ฟานไม่ค่อยสนใจเรื่องทำอาหารเท่าไหร่ แต่พอเห็นแววตาคาดหวังของป้าหวางแล้ว เขาก็ทำใจปฏิเสธไม่ลง จึงพยักหน้าตอบว่า “อยากเรียนครับ ผมเคยรู้สึกว่าฝีมือทำอาหารของป้าเยี่ยมมาก อยากจะขอเรียนด้วยอยู่แล้วครับ”
“จริงเหรอ! ดีมากเลย!” ป้าหวางได้ยินว่าอู๋ฟานยอมเรียน ก็ดีใจจนลืมตัวขึ้นมาทันที “ฝีมือทำอาหารของป้าไม่ต้องสาธยายให้มากความ ต่อให้วางไว้บนทั้งแผ่นดินใหญ่ ก็ยังถือเป็นสุดยอดฝีมือ เพียงแต่น่าเสียดาย ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครยอมเรียนกับป้าเลย เธอยอมเรียนด้วย มันดีจริง ๆ นี่ ป้าจะตั้งใจสอนเธอให้เต็มที่เลย”
“ยินดีด้วย! คุณได้รับการถ่ายทอดจากหวังเยียนนี้ จ้าวหยินแห่งวงการอาหาร เรียนรู้วิชาทำอาหาร วิชาแยกชิ้นส่วน และวิชาทำอาหาร วิชาแยกชิ้นส่วน ได้รับการยกระดับเป็นระดับสูง!”
เสียงกลไกที่คุ้นเคยดังก้องขึ้นข้างหูอู๋ฟานอีกครั้ง ทำให้เขาต้องตะลึงงันอีกหน