ยอดครูย่อมให้ยอดศิษย์!
หลังจากที่หลี่เหยาซื่อได้ถ่ายทอดวิชาให้ อู๋ฟานก็เลื่อนโอสถศาสตร์ขึ้นเป็นระดับสูงได้ในทีเดียว ต้องรู้ว่าระดับขนาดนี้ หลายคนฝึกฝนทั้งชีวิตก็ไม่แน่ว่าจะไปถึงได้
ครั้งนี้ได้กำไรมหาศาลจริงๆ!
อู๋ฟานดีใจสุดขีดในใจ แถมยังแอบภูมิใจในความเฉลียวฉลาดของตัวเองเมื่อครู่นี้ ต่อให้ภายหลังจะไปเรียนรู้โอสถศาสตร์จากที่อื่นได้ ก็คงไม่ดีเท่ากับที่ได้เรียนจากหลี่เหยาซื่อแน่นอน
“เมื่อเจ้าเรียนรู้โอสถศาสตร์แล้ว ต่อไปต้องหมั่นฝึกฝน อย่าปล่อยให้สูญเปล่า” หลี่เหยาซื่อกำชับ
“ขอรับ ศิษย์จะฝึกฝนให้มากแน่นอน” อู๋ฟานรับคำ จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ “อาจารย์ การฝึกโอสถศาสตร์ต้องใช้สมุนไพรอย่างเพียงพอ ศิษย์เรียนรู้วิชาจดจำสมุนไพรแล้ว แต่ยังขาดเครื่องมือที่เหมาะมือ จะเก็บสมุนไพรได้ไม่ดีนัก”
อู๋ฟานกำลังหมายตาเจ้าพลั่วเก็บยาตัวนั้นอีกครั้ง โอสถศาสตร์ได้มาแล้ว ถึงเวลาแล้วที่ต้องได้พลั่วเก็บยาที่เขาหมายปองมานาน
“ที่เจ้าว่าก็มีเหตุผล” หลี่เหยาซื่อพยักหน้า “งั้นอย่างนี้ พลั่วเก็บยาที่ข้าให้เจ้าไปก่อนหน้านี้ ไม่ต้องคืนข้าหรอก นั่นเป็นพลั่วที่ข้าใช้ตอนเป็นเด็กฝึกยา แม้ไม่ใช่อาวุธวิเศษอะไร แต่ใช้เก็บสมุนไพรก็ไม่มีปัญหา เจ้าเก็บไว้ใช้เถอะ”
สุดยอด! อาจารย์ช่างใจดี เข้าใจเราสุดๆ!
อู๋ฟานดีใจแทบระเบิด แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออกมาเลย กลับทำเป็นกังวล พูดกับหลี่เหยาซื่อว่า “อาจารย์ พลั่วเก็บยานั้นให้ศิษย์ไปแล้ว อาจารย์จะใช้อะไรล่ะขอรับ ศิษย์ไม่อยากแย่งของรักของอาจารย์”