ป้าหวางถือได้ว่าเป็นคนในหมู่บ้านที่ประทับใจอู๋ฟานมากที่สุด เนื้อราชาหนูขนทองที่อู๋ฟานขายให้นาง นางก็ไม่ยอมให้อู๋ฟานขาดทุน นางจ่ายเงินให้อู๋ฟานสามสิบเหรียญทอง เนื้อพวกนี้คุณภาพต่ำกว่าเขี้ยวและกรงเล็บเล็กน้อย ขายได้สามสิบเหรียญทอง อู๋ฟานพอใจมากแล้ว
ด้วยวิธีนี้ การไปอุโมงค์เหมืองครั้งเดียว ไม่เพียงทำให้อู๋ฟานเรียนรู้วิชาตีเหล็ก แต่ยังได้เหรียญทองหนึ่งร้อยสิบเหรียญอีกด้วย นับว่าได้ผลตอบแทนงามมาก
"เจ้าของร้านอยู่ไหม? เจ้าของร้าน?!" ตอนนี้มีเงินในกระเป๋า อู๋ฟานก็มีความมั่นใจขึ้นมา จึงไปอุดหนุนร้านขายของชำในหมู่บ้านอีกครั้ง
ถ้าเป็นไปได้ อู๋ฟานไม่อยากยุ่งกับเจ้าของร้านคนนี้ซึ่งเป็นพ่อค้าหัวเน่ามากนัก แต่ใครจะไปรู้ว่าทั้งหมู่บ้านมีเพียงที่เดียวเท่านั้นที่ขายเมล็ดพันธุ์? ถึงแม้ในใจจะไม่เต็มใจ อู๋ฟานก็ต้องไปหาเขา
"อยู่ อยู่" เจ้าของร้านเหลียวปรากฏตัวต่อหน้าอู๋ฟานอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าคนที่มาคืออู๋ฟาน รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งมากขึ้น "อ้อ เป็นนายเอง มีของจะจัดการอีกแล้วหรือ? วางใจได้ ถ้าของดี เรื่องราคา ข้าไม่มีทางเอาเปรียบนายหรอก"
อู๋ฟานอยากจะบ้วนน้ำลายใส่หน้าเขาจริง ๆ โกงเหรียญทองของเขาไปตั้งมากมาย ยังกล้าพูดแบบนี้อีก หน้าด้านจริง ๆ
แต่เพราะยังต้องซื้อของที่นี่ อู๋ฟานก็เลยไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ เขายิ้มแหย ๆ พูดว่า "ฉันไม่ได้มาขายของ ฉันมาซื้อของต่างหาก!"