ในเสี้ยววินาทีก่อนที่จะลืมตาขึ้นในพื้นที่ของระบบ เสียงนกร้องและแมลงส่งเสียงในป่ามืดยังคงก้องอยู่ในหูของเซิ่งหน่วน
หยิงเสวี่ยผู้มีผมขาวโพลนโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ราวกับกำลังกล่อมเด็กเล็กให้หลับ บางครั้งก็ก้มลงจูบที่ยอดผมของเธอเบา ๆ
ยี่สิบปีก่อน หยิงเสวี่ยได้มอบบัลลังก์ให้กับลูกชายคนเดียวของซือหนัวและซีล่า จากนั้นก็พาเซิ่งหน่วนออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลก
พวกเขาผ่านหลายประเทศ ได้เห็นวัฒนธรรมและวิถีชีวิตที่หลากหลาย และเมื่อชีวิตใกล้จะถึงจุดจบ หยิงเสวี่ยก็พาเธอกลับมาที่กระท่อมไม้กลางป่ามืด
ที่นี่ตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงผู้รับใช้ประหลาดตัวน้อยเจ็ดคนที่ซื่อสัตย์ และกระจกวิเศษที่แทบจะไม่โผล่หน้าให้เห็น
ในวินาทีสุดท้ายของชีวิต เซิ่งหน่วนได้ยินเสียงที่แก่ชราแต่อ่อนโยนของหยิงเสวี่ย กระซิบข้างหูเธอแผ่วเบา: "ไอวี่ หน่วนหน่วน... ฉันรักเธอ"
พร้อมกับที่เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้น ภาพในความทรงจำก็ค่อย ๆ จางหายไปทีละเฟรม ความทรงจำเหล่านั้นสลายหายไปจนหมดสิ้น...
เซิ่งหน่วนถามฝ่ายบริการลูกค้าอย่างอยากรู้อยากเห็น: "ครั้งนี้ทำไมไม่ร้องเพลงล่ะ?"
ฝ่ายบริการลูกค้าไอเบา ๆ หนึ่งครั้ง: "ตอนนี้ฉันเป็นฝ่ายบริการลูกค้ากิตติมศักดิ์สองดาวแล้ว... ไม่สิ สองดาวระบบกิตติมศักดิ์ต่างหาก จะไปทำอะไรไม่สุขุมแบบนั้นได้ยังไง อย่าพูดถึงอีกเด็ดขาด"
เซิ่งหน่วนเกือบจะหัวเราะออกมา แลบลิ้นพลางหยอกล้อ: "โอ้ เลื่อนขั้นแล้วเหรอเนี่ย?"
ฝ่ายบริการลูกค้าพยายามทำตัวให้ดูนิ่ง ๆ: "จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก เรามีคะแนนระดับ S หลายครั้งขนาดนั้น ก็เป็นเรื่องปกติแหละ"
โชคดีที่เจ้าของร่างไม่รู้ว่าตอนก่อนได้รับการจัดอันดับมันกระวนกระวายแค่ไหน ไม่อย่างนั้นมันต้องถูกหัวเราะเยาะแน่ ๆ!
ฝ่ายบริการลูกค้าพยายามวางท่าเป็นระบบสองดาวที่สุขุมนุ่มลึก ใช้น้ำเสียงจริงจัง: "เอาล่ะ เจ้าของร่าง เราต้องรีบทำงานกันแล้ว เตรียมรับภารกิจใหม่ได้เลย"
เซิ่งหน่วนกลั้นหัวเราะแล้วตอบรับ: "อื้ม ได้ค่ะ ฝ่ายบริการลูกค้าสองดาวผู้สูงศักดิ์"